Εγώ θέλω ο γείτονας μου να είναι καλός άνθρωπος

Η Λίνα Ρόκου με αφορμή την Παγκόσμια Έρευνα Αξιών διαλέγει για γείτονες όσους θα υψώσουν το ανάστημά τους για να υπερασπιστούν έναν άνθρωπο σε ανάγκη.

Εικονογράφηση: Κατερίνα Καραλή

Όχι, δεν έπεσα από τα σύννεφα με τα ευρήματα της Παγκόσμιας Έρευνας Αξιών. Σύμφωνα με αυτήν ένας στους τρεις Έλληνες δεν θέλει ομοφυλόφιλους για γείτονές του, ένας στους πέντε δεν θέλει μετανάστες ή άτομα άλλης φυλής στην πολυκατοικία του και σχεδόν το 22% δεν θέλει αλλόθρησκους γείτονες. Πρόβλημα να γειτνιάσει με ζευγάρια που συζούν χωρίς να είναι παντρεμένα έχει το 8%.

Όχι, δεν έπεσα από τα σύννεφα αλλά ένιωσα να με βαραίνει στο στήθος αυτή η άρνηση να συμπορευτούμε με ό,τι θεωρούμε διαφορετικό από εμάς. Φαντάσου τι θα ένιωσαν όσοι ανήκουν στις ομάδες των «ανεπιθύμητων». Φαντάσου, τι θα σκέφτεται ένας gay γιος που υποπτεύεται ή ξέρει ότι οι γονείς του δεν θέλουν δίπλα τους ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων ή τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και ζουν μαζί με τα παιδιά μας και βλέπουν στην τηλεόραση ότι ο γείτονας τους τα θεωρεί πρόβλημα.

Δεν έχουμε καν καταλάβει θαρρώ ότι το διαφορετικό είμαστε όλοι μας. Ο καθένας είναι διαφορετικός για τον άλλο. Για τον ομοφυλόφιλο διαφορετικός είναι ο ετεροφυλόφιλος, για τον αφρικανό διαφορετικός είναι ο έλληνας ή ο αλβανός. Για τον ανύπαντρο διαφορετικός είναι ο παντρεμένος. Και; Είναι τόσο φοβερό αυτό; Είναι αν δεν θέλεις να συνυπάρχεις με άλλους, είναι αν δεν βλέπεις τον εαυτό σου σαν κομμάτι της κοινωνίας, είναι αν έχεις μάθει να κλείνεσαι στον εαυτό σου άντε το πολύ πολύ και στη γυναικούλα σου/στον αντρούλη σου και στα παιδάκια σας, δηλαδή σε ότι θεωρείς κτήμα σου. Το λέει και η έρευνα αυτό: 9 στους 10 διαφωνούν με την άποψη ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης», 99,5% των πολιτών δηλώνουν πως εμπιστεύονται μόνο άτομα της οικογένειάς τους και 83% ανθρώπους που γνωρίζουν προσωπικά. Όχι παιδιά, αυτό δεν είναι κοινωνία, ούτε μπορεί να προοδεύσει ως τέτοια.

Οι Έλληνες  εμπιστεύονται σε ποσοστά άνω του 50% μόνο στους εξής πέντε θεσμούς: τα πανεπιστήμια, τις ένοπλες δυνάμεις, την αστυνομία, την εκκλησία και τα δικαστήρια. Δηλαδή όσους θεσμούς ασκούν εξουσία χωρίς την ευθύνη των πολιτών, έχουν εμπιστοσύνη μόνο στους εξουσιαστές που δεν είναι αιρετοί. Ο Έλληνας δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στο κοινοβούλιο και στα κόμματα δηλαδή στους θεσμούς που ο ίδιος παίζει άμεσα ρόλο στην ύπαρξη και στη διαμόρφωσή τους.

Γιατί; Μα γιατί είναι εύκολο να ρίξεις την ευθύνη «στους άλλους», στους μετανάστες, στους αλλόθρησκους, στους ομοφυλόφιλους ακόμη ακόμη και στους ανύπαντρους. Γιατί τότε δε φταις εσύ βρε άνθρωπε για όσα γκρινιάζεις και σου κακοφορμίζουν τη ζωή, οι άλλοι την καταστρέφουν τη ζωούλα σου, οι άλλοι σου δημιουργούν προβλήματα. Και ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Όσοι βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από τη δική σου: ο πρόσφυγας που έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου για να έρθει σε μια ασφαλή χώρα, ο μετανάστης που ψάχνει να βρει μια καλύτερη ποιότητα ζωής, ο ομοφυλόφιλος που από μικρό παιδί θα νιώσει τα περίεργα βλέμματα της οικογένειας και των λοιπών συγγενών και φίλων.

Καθόλου εντύπωση επίσης δεν μου κάνει ότι το παραπάνω παζλ συμπληρώνουν τα παρακάτω ευρήματα: Το 21% υποστηρίζει ότι σε περιπτώσεις που επιστήμη και θρησκεία διαφωνούν δίκαιο έχει πάντα η θρησκεία ενώ 50% των ελλήνων εμπιστεύονται ως θεσμό την εκκλησία, που δεν φορολογείται, που αντιδρά στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, που δεν επιτρέπει το προγαμιαίο σεξ (θα γελούσα δυνατά αλλά είπαμε ότι 8% δεν θέλει γείτονες ανύπαντρα ζευγάρια), που έχει ηγέτες που ατιμώρητα δηλώνουν για τους ομοφυλόφιλους: «Ε, λοιπόν αυτούς τους ξεφτιλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή! Δυστυχώς αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία!» και αθωώνονται στα δικαστήρια (Ζακ αγιασθήτω το όνομά σου) και δεν συνεχίζω γιατί θα βραδιάσουμε.

Είναι ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ένα πλάσμα κλεισμένο σε ένα καβούκι που τρέφεται από το ίδιο του το αίμα; Όχι, όχι, όχι. Το 9% συμφωνεί πως «τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι εξίσου καλά ως γονείς όσο και τα άλλα ζευγάρια» αλλά στους νέους το ποσοστό είναι 20,7%. Το μέλλον είναι η μόνη ελπίδα. Να μας ξεπεράσει, να γίνει αυτό που εμείς δεν μπορέσαμε, να ανοίξει μυαλά και αγκαλιά και να καταλάβει ότι η συμπόρευση είναι μονόδρομος. Δε θα γίνει με ευχολόγια βέβαια αυτό. Αλλά μόνο επειδή θα το θελήσουμε. Να έχουμε παιδιά που θα είναι καλύτεροι άνθρωποι από εμάς και συνειδητοί πολίτες μιας κοινωνίας που σέβεται τον εαυτό της.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube που ο Ζακ Κωστόπουλος ως Zackie Oh μιλάει για τη ζωή του. Σε μια σκηνή βρίσκεται in drag σε ένα παγκάκι και μιλάει και ακούγεται μια αγορίστικη φωνή να τον χλευάζει. Και ξαφνικά ακούγεται μια κοριτσίστικη φωνή να παρεμβαίνει και να λέει «Καταρχάς, κοίτα τον εαυτό σου και μετά μιλά για τους άλλους, μαλακισμένο» και η Zackie χαμογελά στο άκουσμα αυτής της πρότασης. Μετά το κοριτσάκι –που το πρόσωπο του δε φαίνεται (καλώς)- απευθύνεται στη Zackie λέγοντας «Είναι μαλακισμένο» και εκείνη λέει με χαρά «Το ξέρω». Εγώ λοιπόν αυτό το κοριτσάκι θέλω για γείτονά μου και δεν με ενδιαφέρει αν είναι μετανάστρια, λεσβία, αλλόθρησκη ή όχι. Είναι ένας άνθρωπος που ύψωσε ανάστημα για να υπερασπιστεί κάποιον που ούτε καν γνώριζε. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΜΕΝΙΚΑ
TRENDING NOW
NEWS
MOST SHARED
JUST PUBLISHED