Σε μία εποχή που το queer σινεμά πολύ συχνά αποστειρώνεται για να γίνει «εύπεπτο» ή φετιχοποιείται για να κάνει clickbait, το Pillion του Harry Lighton έρχεται σαν δερμάτινο γάντι που σε χαϊδεύει και ταυτόχρονα σε χαστουκίζει. Είναι σέξι, είναι τρυφερό, αλλά και άβολο. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι μια ειλικρινής, σχεδόν επικίνδυνα ανθρώπινη ιστορία για το τι σημαίνει να μαθαίνεις τις επιθυμίες σου μέσα από την υποταγή.
Το Pillion δεν ενδιαφέρεται να προκαλέσει, ούτε να σοκάρει, άλλος είναι ο σκοπός του. Να κοιτάξει κατάματα μια dom/sub σχέση ανάμεσα σε δύο άντρες, προσπαθώντας να ανακαλύψει πού τελειώνει η ερωτική δυναμική και πού αρχίζει η συναισθηματική ανάγκη.
Ο τίτλος, «Pillion», αναφέρεται στη θέση πίσω από τον οδηγό μιας μηχανής. Στην πίσω σέλα, στη θέση του επιβάτη. Στην queer αργκό, η λέξη υπονοεί τον bottom. Και μεταφορικά, την αίσθηση ότι στη ζωή σου συχνά αφήνεις κάποιον άλλον να κρατάει το τιμόνι. Ο Colin (Harry Melling) ζει στο Bromley στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, δουλεύει σε parking, τραγουδά σε ένα cult κουαρτέτο εποχής (στο οποίο συμμετέχει και ο πατέρας του αλλά και ο αδερφός του) κάθε Κυριακή στην παμπ και μένει ακόμα με τους γονείς του. Η μητέρα του, η Peggy (Lesley Sharp), είναι στο τελικό στάδιο καρκίνου και με την πιο συγκινητικά επίμονη μητρική αγάπη, προσπαθεί να του βρει «έναν καλό άντρα». Δεν υπάρχει κανένα coming-out δράμα, ούτε οικογενειακή απόρριψη. Οι γονείς του τον αγαπούν, απλώς δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι single.
Και μετά εμφανίζεται ο Ray. Ο Alexander Skarsgård, με 1,95 ύψος, σχεδόν μυθικός μέσα στο λευκό δερμάτινο outfit του, μπαίνει στο κάδρο σαν θεός της Βόρειας Ευρώπης που αποφάσισε να περάσει μία βόλτα από το νότιο Λονδίνο. Δεν μιλάει πολύ, δεν εξηγεί τίποτα και δεν ζητάει, απλώς διατάζει. Το πρώτο τους «ραντεβού» δεν είναι σε καμία περίπτωση χαριτωμένο, αντιθέτως, έχει ένα άβολο oral sex σε ένα σκοτεινό στενό πίσω από το Primark, χωρίς ρομάντζο και μουσική υπόκρουση. Κι όμως, η ταινία δεν το αντιμετωπίζει σαν κάτι ακραίο, το αντιμετωπίζει σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Ο Colin δεν μοιάζει φοβισμένος, αντίθετα μοιάζει… ανακουφισμένος. Σαν να βρήκε επιτέλους τη γλώσσα που δεν ήξερε ότι μιλούσε.
Το Pillion είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Box Hill του Adam Mars-Jones, αλλά ο Lighton μεταφέρει την ιστορία στο σήμερα και, κυρίως, μαλακώνει τον πυρήνα της. Εκεί που το βιβλίο ακουμπά την κακοποίηση και την αδυναμία συναίνεσης, η ταινία αποφεύγει ρητά να περάσει σε έδαφος παραβίασης. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει με consent. Μπορεί να είναι ανισόρροπο, μπορεί να είναι προβληματικό, αλλά δεν είναι βίαιο. Ο Ray διατάζει τον Colin να μαγειρεύει, να καθαρίζει, να κοιμάται στο χαλάκι στο πάτωμα και να ξυρίσει τα μαλλιά του. Να φορά κολάρο με λουκέτο στον λαιμό του (με το κλειδί αποκλειστικά στα δικά του χέρια), να μην αγγίζει τη μηχανή, να αγοράσει butt plug γιατί «είναι πολύ σφιχτός». Και ο Colin απαντά με εκείνο ένα αμήχανο, ενθουσιώδες “Yeah… lovely”.
Η ιδιοφυΐα του Harry Melling είναι ακριβώς εκεί, στο “um… lovely”. Στο βλέμμα του που ταυτόχρονα λέει «είμαι χαμένος», αλλά και «είμαι επιτέλους εκεί που πάντα ήθελα». Η ερμηνεία του είναι γεμάτη αντιφάσεις. Χαρά, ντροπή, επιθυμία, αμφιβολία. Το σώμα του αλλάζει, ο τρόπος που περπατά αλλάζει, το βλέμμα του βαθαίνει. Ο Colin μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μας. Ο Skarsgård, από την άλλη, παίζει τον Ray όχι σαν τέρας αλλά σαν άνθρωπο που έχει ως αμυντικό μηχανισμό την απόλυτη κυριαρχία. Όταν αφήνει να ξεφύγει μια σκιά τρυφερότητας, ένα χαμόγελο, μια ρωγμή, είναι σχεδόν σοκαριστικό. Ο Ray δεν είναι σαδιστής, είναι συναισθηματικά περιορισμένος. Και όταν τον βλέπουμε εκτός dom mode, με γυαλιά, να διαβάζει Karl Ove Knausgård ή να παίζει αδέξια παιχνίδια, είναι από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της ταινίας.
Το Pillion σίγουρα δεν είναι φετιχιστικό βλέμμα για «βρόμικα μυστικά» και αν κάτι τέτοιο περιμένετε, είστε εντελώς εκτός. Είναι, όπως σωστά έχει ειπωθεί, μια ταινία για τα φετίχ που όμως δεν φετιχοποιεί και δεν προσφέρει pornographic gratification. Οι σκηνές σεξ είναι σωματικές, ωμές, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούνται για το σοκ, είναι εκεί ως εργαλεία αφήγησης. Φυσικά και είναι πολύ, πολύ (πάρα πολύ) καυτές, η wrestling σκηνή στο διαμέρισμα του Ray είναι από τις πιο φορτισμένες που έχουμε δει πρόσφατα και ταυτόχρονα γεμάτη χιούμορ. Το Σαββατοκύριακο στην εξοχή που καταλήγει σε casual group sex μοιάζει σχεδόν σαν εκδρομή χαλάρωσης και ευεξίας, μέσα στην υπερβολή του. Η ταινία ταλαντεύεται ανάμεσα στο κάφρικο χιούμορ και την υπαρξιακή μελαγχολία.
Και μετά έρχονται τα ερωτήματα, πότε το role-play γίνεται δυσλειτουργικό; Πότε η υποταγή γίνεται αυτο-ακύρωση; Πότε το «είμαι μέσα σε όλα» σημαίνει «δεν ξέρω τι θέλω»; Ο Lighton δεν δίνει απαντήσεις, δεν ηθικολογεί, δεν καταδικάζει, ούτε εξυψώνει, αντιθέτως σε αφήνει να αισθανθείς άβολα και να κάνεις τις δικές σου σκέψεις. Η μητέρα του Colin βλέπει τον Ray και είναι ξεκάθαρο ότι τον θεωρεί επικίνδυνο. Έχει δίκιο; Ίσως. Ή ίσως απλώς δεν καταλαβαίνει. Η ταινία αφήνει χώρο και στις δύο αναγνώσεις. Υπάρχει μία σκηνή στο οικογενειακό τραπέζι, πάντως, που ο Ray της δίνει μία απάντηση πραγματικά στο… πιάτο. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον που δεν θα ταυτιστεί με αυτή του την ατάκα.
Ο τίτλος λειτουργεί τελικά μεταφορικά, προσπαθεί να μας πει ότι είναι πιο εύκολο να κρατιέσαι από το σώμα κάποιου άλλου και να αφήνεις εκείνον να σε πάει όπου θέλει, μπορεί να νιώθεις ότι είναι πιο ασφαλές, αλλά σίγουρα δεν είναι απελευθερωτικό. Μέσα σε όλη τη δερμάτινη αισθητική, τους σκληροτράχηλους bikers, τα padlocks, τα wrestling holds και τα ανδρικά μόρια με τα piercing, κρύβεται κάτι τρομακτικά απλό. Η επιθυμία να σε διαλέξουν, να σε δουν, να σου πουν ότι κάτι έκανες καλά και να το εννοούν.
Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι το Pillion είναι μία ταινία ενηλικίωσης, όχι γιατί ο Colin «ξεφεύγει» από το BDSM, αλλά γιατί μαθαίνει να διατυπώνει όρια. Να ζητά ένα day off, να θέλει ο άνθρωπος που είναι μαζί του να γνωρίσει τους γονείς του, να πει «σ’ αγαπώ», να τον φιλήσει, να τον αφήνει να κοιμάται και στο κρεβάτι μία φορά την εβδομάδα. Το φινάλε είναι εκνευριστικό αλλά ταυτόχρονα είναι και γενναιόδωρο. Ο Colin δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος, δεν είναι πια pillion, έχει οδηγήσει, έστω και για λίγο.
Το Pillion δεν είναι για όλους, κάποιοι θα το πουν abusive, άλλοι empowering, κάποιοι θα βγουν από την αίθουσα, κάποιοι θα νιώσουν ότι είδαν τον εαυτό τους για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη. Προσωπικά εκνευρίστηκα με το γεγονός ότι ο Ray απλώς άρχισε να δίνει διαταγές χωρίς πρώτα να συναινέσει σε όλο αυτό ο Colin. Θεωρώ ότι κάθε σχέση κυριαρχίας-υποταγής πρέπει να περιέχει εξ’ αρχής συζήτηση και συναίνεση, διαφορετικά τη θεωρώ κακοποιητική. Αλλά αυτό θα το κρίνει ο καθένας για τον εαυτό του, γιατί κάποιοι θα πουν ότι ο Ray είδε εξαρχής στον Colin αυτό που εκείνος δεν μπορούσε να καταλάβει για τον εαυτό του και τον απελευθέρωσε.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως η ταινία δεν μοιάζει με τίποτα mainstream. Δεν είναι ούτε Fifty Shades of Grey, ούτε Babygirl. Είναι μια βρετανική, μελαγχολική, με αρκετό χιούμορ, dom-com ταινία, αλλά και με πολλά στοιχεία προσωπικής αναζήτησης. Με βιτρίνα την υποταγή, στην πραγματικότητα μιλάει για την αυτογνωσία και για τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να είσαι επιβάτης για πάντα, αλλά ότι κάποιες φορές χρειάζεται να οδηγείς κι εσύ.
