Η Imany, αγαπημένη του ελληνικού κοινού, καταφέρνει σε κάθε της εμφάνιση να μας καθηλώνει όλους με τη βαθιά, σχεδόν υπνωτιστική φωνή της που κουβαλά μέσα της ιστορίες, αντιφάσεις και μια ήσυχη, αλλά αμετακίνητη αντίσταση.
Γεννημένη στη Γαλλία ως Nadia Mladjao, με ρίζες από τις Κομόρες, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στον Ινδικό Ωκεανό με έντονες αφρικανικές και αραβικές πολιτισμικές επιρροές, έφερε από νωρίς στη μουσική της αυτή τη διπλή ταυτότητα: τη soul και τα blues να μπλέκονται με μια αφρικανική, σχεδόν τελετουργική ευαισθησία. Το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο σημαίνει «πίστη» στα σουαχίλι, μια λέξη που συνοψίζει τη στάση ζωής και τον τρόπο που δημιουργεί. Το πρώτο της άλμπουμ The Shape of a Broken Heart έγινε πλατινένιο σε πολλές χώρες, με το “You Will Never Know” να την εκτοξεύει διεθνώς, αλλά και στην Ελλάδα, να γίνεται σχεδόν προσωπική υπόθεση.
Από τότε, η καλλιτεχνική της πορεία συνοδεύτηκε από σημαντικές διακρίσεις, αλλά και τολμηρά καλλιτεχνικά βήματα, όπως το project Voodoo Cello, όπου η φωνή της συνδιαλέγεται με οκτώ βιολοντσέλα σε μια παραγωγή που παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 100 συναυλίες παγκοσμίως, ανάμεσά τους και στην Αθήνα.
H Γαλλίδα τραγουδοποιός επιστρέφει στην Αθήνα, τη Δευτέρα 30 Μαρτίου, στο πλαίσιο του WOW Athens 2026 (Women of the World), ενός από τα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ για γυναίκες, θηλυκότητες και μη δυαδικά άτομα, που πραγματοποιείται από τις 27 έως τις 30 Μαρτίου στο ΚΠΙΣΝ, με ένα πρόγραμμα που απλώνεται από ομιλίες και πάνελ μέχρι performances, εκθέσεις και συναυλίες.
Με αφετηρία το νέο της άλμπουμ Women Deserve Rage, παρουσιάζει ένα έργο που μιλά ανοιχτά για τη γυναικεία εμπειρία και το δικαίωμα στην αυθεντική έκφραση, συνδυάζοντας τη μουσική με τον σύγχρονο κοινωνικό διάλογο. Στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος θα εμφανιστεί με την εξαμελή μπάντα της και προσκαλεί το κοινό σε μια ζωντανή μουσική εμπειρία που ξεπερνά την απλή ακρόαση και μετατρέπεται σε συλλογικό βίωμα.
Το τρέχον πρότζεκτ σου φέρει τον ισχυρό τίτλο Women Deserve Rage. Σε έναν κόσμο που συχνά ζητά από τις γυναίκες να παραμένουν ήρεμες, ευγενικές ή συγχωρητικές, τι σημαίνει για σένα ο θυμός ως δημιουργική δύναμη;
Για μένα ο θυμός δεν είναι βία. Ο θυμός είναι διαύγεια. Για αιώνες οι γυναίκες καλούνται να καταπίνουν τον θυμό τους, να είναι υπομονετικές, συγχωρητικές, σιωπηλές. Όμως ο θυμός είναι συχνά το πιο ειλικρινές σήμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν λέω “Women Deserve Rage”, δεν εννοώ ότι οι γυναίκες πρέπει να καταστρέφουν πράγματα. Λέω ότι οι γυναίκες αξίζουν να νιώθουν όλο το φάσμα των συναισθημάτων τους χωρίς να ντρέπονται γι’ αυτό. Ο θυμός μπορεί να είναι μια πυξίδα. Μπορεί να σου δείξει πού βρίσκεται η αδικία. Και αν τον ακούσεις προσεκτικά, μπορεί να μετατραπεί σε κάτι μεταμορφωτικό -τέχνη, μουσική, θάρρος. Αυτό το άλμπουμ γεννήθηκε από μια πολύ προσωπική εμπειρία, αλλά συνειδητοποίησα ότι η ιστορία μου μοιραζόταν από πολλές γυναίκες. Ο θυμός έγινε μια πόρτα. Πίσω της υπήρχε η αλήθεια, και πίσω από αυτή την αλήθεια υπήρχε η ελευθερία.
Το WOW Festival γιορτάζει τις φωνές των γυναικών σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Ως μουσικός που έχει περάσει χρόνια σε διεθνείς σκηνές, νιώθεις ότι ο χώρος για τις γυναίκες καλλιτέχνιδες να εκφράσουν θυμό, ευαλωτότητα ή δύναμη έχει πραγματικά διευρυνθεί;
Ναι και όχι. Σίγουρα υπάρχει περισσότερος χώρος απ’ ό,τι όταν ξεκίνησα. Οι γυναίκες μιλούν πιο δυνατά, λένε τις δικές τους ιστορίες, παράγουν το δικό τους έργο. Αυτό είναι μια πραγματική αλλαγή. Αλλά ταυτόχρονα η βιομηχανία εξακολουθεί να δυσκολεύεται με τον γυναικείο θυμό. Η ευαλωτότητα είναι αποδεκτή, η αισθησιακότητα είναι αποδεκτή, αλλά ο θυμός εξακολουθεί να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα. Ένας άντρας που είναι θυμωμένος θεωρείται δυνατός. Μια γυναίκα που είναι θυμωμένη συχνά χαρακτηρίζεται «δύσκολη». Οπότε ναι, ο χώρος διευρύνεται, αλλά συνεχίζουμε να τον διαπραγματευόμαστε κάθε μέρα. Και φεστιβάλ όπως το WOW είναι σημαντικά γιατί δημιουργούν περιβάλλοντα όπου οι φωνές των γυναικών δεν είναι η εξαίρεση, είναι το κέντρο.
Τα τραγούδια σου συχνά έχουν μια οικειότητα και μια soul διάθεση, όμως υπάρχει πάντα μέσα τους μια αίσθηση ήσυχης αντίστασης. Βλέπεις τη μουσική ως μια μορφή ακτιβισμού, ακόμη κι όταν εκφράζεται μέσα από το συναίσθημα και όχι μέσα από συνθήματα;
Απόλυτα. Για μένα ο ακτιβισμός δεν έχει πάντα τη μορφή συνθήματος ή πανό διαμαρτυρίας. Μερικές φορές μοιάζει με το να λες την αλήθεια για τη ζωή σου. Όταν τραγουδάς για την ευαλωτότητα, για τη χειραγώγηση, για την ταυτότητα, για την αγάπη και τη δύναμη, ήδη αμφισβητείς ορισμένες αφηγήσεις. Η μουσική λειτουργεί με πολύ διακριτικό τρόπο. Παρακάμπτει τις διανοητικές άμυνες και πηγαίνει κατευθείαν στο συναισθηματικό σώμα. Κάποιος μπορεί να ακούσει ένα τραγούδι και ξαφνικά να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του ζωή για το οποίο δεν είχε ποτέ λέξεις. Εκείνη η στιγμή αναγνώρισης μπορεί να είναι βαθιά πολιτική. Οπότε ναι, πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να είναι ακτιβισμός, αλλά είναι ένας ακτιβισμός της ψυχής.
Πολλοί σε γνώρισαν μέσα από πολύ προσωπικά τραγούδια, αλλά με τον καιρό το έργο σου άρχισε να αγκαλιάζει και συλλογικές ιστορίες γύρω από την ταυτότητα, την ιστορία και τη γυναικεία εμπειρία. Πώς έχει αλλάξει η κατανόησή σου για τη δική σου φωνή μέσα στα χρόνια;
Στην αρχή απλώς έλεγα τη δική μου ιστορία. Με τον καιρό όμως κατάλαβα κάτι σημαντικό: όταν μιλάς με ειλικρίνεια για τη ζωή σου, συχνά μιλάς για πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Όσο πιο συγκεκριμένος και προσωπικός είσαι, τόσο πιο καθολικό γίνεται. Σήμερα νιώθω λιγότερο φόβο να πω τα πράγματα καθαρά. Δεν προσπαθώ να «μαλακώσω» τη φωνή μου όσο παλιά. Έχω μάθει ότι η φωνή ενός καλλιτέχνη δεν είναι μόνο ήχος, είναι και μια θέση μέσα στον κόσμο. Και νομίζω ότι ως καλλιτέχνες έχουμε την ευθύνη να στεκόμαστε κάπου.
Θα εμφανιστείς στην Αθήνα στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ αφιερωμένου στις γυναίκες και την αλληλεγγύη. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή σε ένα τέτοιο πλαίσιο, νιώθεις ότι η συναυλία γίνεται κάτι περισσότερο από μια μουσική παράσταση, ίσως ακόμη και ένας κοινός πολιτικός ή συναισθηματικός χώρος;
Ναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μια συναυλία δεν είναι ποτέ μόνο μουσική. Είναι μια συνάθροιση ενέργειας. Οι άνθρωποι έρχονται με τις δικές τους ιστορίες, τα τραύματά τους, τις ελπίδες τους. Όταν τραγουδάς σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στις γυναίκες και την αλληλεγγύη, ο χώρος μεταμορφώνεται. Γίνεται ένας τόπος όπου οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Μερικές φορές κοιτάζω το κοινό και νιώθω ότι όλοι κρατάμε την ίδια συζήτηση, απλώς σε διαφορετικές γλώσσες. Η μουσική δημιουργεί μια προσωρινή κοινότητα. Για μερικές ώρες θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Και σε εποχές σαν κι αυτές, αυτό το συναίσθημα είναι πολύ δυνατό.
Μείνετε συντονισμένοι/ες για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του WOW Athens 2026, που θα πραγματοποιηθεί από Παρασκευή 27 έως Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, στην ιστοσελίδα του ΚΠΙΣΝ snfcc.org καθώς και στην επίσημη σελίδα του WOW Athens στο Instagram @wow_athens. Είσοδος ελεύθερη σε όλες τις δράσεις, απαραίτητη η προεγγραφή εδώ. Εξαιρείται η συναυλία της Imany και η παράσταση “Ο άντρας μου” της Rumena Bužarovska, για τις οποίες απαιτείται η προαγορά εισιτηρίου.
