Οι The Overjoyed είναι μία μπάντα που μεγάλωσε μέσα στην κρίση και συνεχίζει να παίζει ακόμα και σήμερα σαν να μην της χαρίστηκε ποτέ τίποτα. Ξεκινώντας στις αρχές των 2010s, μέσα σε μια Ελλάδα που άλλαζε βίαια πρόσωπο, έστησαν από το μηδέν μια DIY πορεία που δεν στηρίχθηκε ούτε σε hype, ούτε σε ευκολίες, αλλά σε κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο. Κατάφεραν να είναι παρόντες σε μικρά venues, σε σκηνές εντός και εκτός Ελλάδας και μάλιστα σε μία περίοδο που το να είσαι punk rock συγκρότημα εδώ, ήταν σαν αγώνας αντοχής.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, με συναυλίες στο εξωτερικό, με χαοτικές στιγμές και με μια σχέση με το κοινό που θυμίζει περισσότερο κοινότητα, οι The Overjoyed επιστρέφουν με ένα ομώνυμο άλμπουμ που λειτουργεί ταυτόχρονα σαν νέα αρχή και σαν μια ειλικρινής αποδοχή του ποιοι είναι σήμερα. Όχι οι πιτσιρικάδες που ξεκίνησαν, αλλά ούτε και κάτι αποστειρωμένο ή «ώριμο» με την κακή έννοια.
Η μπάντα που ανήκει, όπως λένε και οι ίδιοι, στη γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου, δεν έμεινε ποτέ ουδέτερη απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω της. Χωρίς να κάνει σημαία τον διδακτισμό, κουβαλάει μια σαφή στάση απέναντι στον ρατσισμό, τη βία, τη διαφθορά και την αδικία, είτε μέσα από τους στίχους της είτε -πιο άμεσα- μέσα από τον τρόπο που στήνει τα live της και τον χώρο που δημιουργεί γύρω της .
Το επετειακό τους live δεν είναι λοιπόν απλώς ένα «best of» για να θυμηθούμε τα παλιά, αλλά και μια στάση στο τώρα. Λίγο πριν τη μεγάλη αυτή γιορτή στο Gagarin το Σάββατο 18 Απριλίου, όπου μαζί τους θα είναι και οι ΗΞΧ και Μονομπλόκ, κάναμε μία κουβέντα για αυτά τα 15 χρόνια πορείας.
Δεκαπέντε χρόνια μετά το πρώτο σας release, τι θα λέγατε σήμερα στους εαυτούς σας του 2011 (και τι θα σας λέγανε αυτοί πίσω); Νομίζω θα τους λέγαμε να μην ανησυχούν πολύ και να μην αναλώνονται σε πολλά αχρείαστα πράγματα. Σπαταλήσαμε πολύ χρόνο σε τέτοια. Από την άλλη και αυτά έπαιξαν ρόλο σε αυτό που είμαστε τώρα μάλλον, οπότε no regrets. Αυτοί νομίζω είναι πιο σημαντικό το τι θα μας έλεγαν. Μάλλον θα ήταν κάτι τύπου «πως έγινες έτσι ρε βλάκα,», χαχα.
Αν έπρεπε να περιγράψετε αυτά τα 15 χρόνια με ένα μόνο τραγούδι από τη δισκογραφία σας, ποιο θα ήταν; “Aced out”. Είναι το κομμάτι που μιλάει και για την πρώτη περίοδο της μπάντας που ήμασταν ακόμα στο σχολείο και τη συνδέει με την ενηλικίωση και τη μετέπειτα πορεία. Παράλληλα είναι ένα κομμάτι που έχει αγαπήσει πολύ ο κόσμος και έχει γίνει ένα από τα highlights στα live μας.
Από τα πρώτα live μέχρι σήμερα, ποια είναι η πιο χαοτική ή «wtf» στιγμή που έχετε ζήσει πάνω ή κάτω από τη σκηνή; Είναι πολλές δυστυχώς για να διαλέξω μία.. ας πούμε ότι μία από αυτές ήταν στην Ιαπωνία, πίσω από το bar που παίζαμε, σε ένα κρυφό γραφείο, με κάτι Φιλιππινέζους και Ιάπωνες πάνκιδες και περιείχε στιγμές που τραγουδούσαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα τον ίδιο στίχο, καθώς καταναλώναμε κακές ουσίες, μέχρι που κάποιος από αυτούς απλά έβγαλε τη μασέλα του (που δεν γνωρίζαμε ότι φορούσε) και τη σήκωσε μέχρι το ταβάνι συνεχίζοντας να τραγουδάει. Δεν μπορούμε να πούμε περισσότερα για εκείνη τη βραδιά. Ήταν το μόνο δικό μας headline show στο Τόκιο, είχε σχεδόν γεμίσει το μαγαζί και ήταν φοβερά!
Παίζοντας punk rock στην Ελλάδα για τόσα χρόνια, νιώθετε περισσότερο επιβίωση, πείσμα ή απλά pure fun; Όλα μαζί αναγκαστικά. Αν έπρεπε να διαλέξω θα έλεγα πείσμα, γιατί χωρίς αυτό δεν γίνεται να το κάνεις τόσα χρόνια εδώ. Αλλά ταυτόχρονα αν δεν ήταν και πολύ fun, δεν θα το το άντεχε κανείς χαχαχα. Και η επιβίωση είναι κάπου στο background συνέχεια, είτε οικονομικά, είτε ψυχολογικά.
Ζούμε σε μια περίοδο με έντονη πολιτική ένταση, σκάνδαλα, κρίση εμπιστοσύνης και μια γενική αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει. Εσείς, σαν μπάντα που ξεκίνησε μέσα στην κρίση, νιώθετε ότι αυτό έχει επηρεάσει τον τρόπο που γράφετε ή το πώς στέκεστε απέναντι στο κοινό; Ναι, φυσικά. Αρχικά ανήκουμε στη γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το 2008 (πηγαίναμε Β’ γυμνασίου) άλλαξε πολύ η ζωή μας. Απο μικροί -και πριν από αυτό και λόγω οικογένειας και της μουσικής που ακούγαμε- ξέραμε ποια είναι περίπου η πολιτική μας στάση. Αλλά εκείνη τη χρονιά φάγαμε γερό μπουκέτο. Ενηλικιωθήκαμε απότομα, βγήκαμε στον δρόμο, διαβάσαμε για αυτά και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να έχουμε την ίδια στάση απέναντι στην αστυνομία, στη διαφθορά, τον ρατσισμό, το ψέμα και την αδικία στον κόσμο μας και συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Δεν έχουμε αμιγώς πολιτικά τραγούδια αλλά έχουμε πολλά κοινωνικά και ίσως και κοινωνικοπολιτικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε πολιτική στάση, νομίζω για όσους μας ξέρουν είναι γνωστή. Αλλά επειδή ακούω τη φωνή ενός φίλου στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου να μου λέει ότι: ’’τα αυτονόητα έχουν γίνει ζητούμενα’’, πάμε: Στα λάιβ μας (αλλά και γενικά) δεν ανεχόμαστε οποιουδήποτε τύπου φασιστική, ρατσιστική, σεξιστική συμπεριφορά για κανένα λόγο.
Με όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, από την ακρίβεια μέχρι τα Τέμπη και τη γενικότερη κοινωνική πίεση, πιστεύετε ότι η μουσική σκηνή αντιδρά αρκετά; Και εσείς πού τοποθετείστε μέσα σε αυτό; Δύσκολη ερώτηση γιατί θα μπορούσαμε να πλατιάσουμε πολύ την κουβέντα. Η μουσική σκηνή αυτό που μπορεί να κάνει, προσπαθεί να το κάνει. Δηλαδή να οργανώσει συναυλίες για οικονομικές ενισχύσεις και για να μεταφέρει δυνατά το μήνυμα ότι: παιδιά, αυτοί δεν είναι μαζί μας, μας σκοτώνουν και δεν τους νοιάζει. Στο καινούριο μας άλμπουμ έχουμε ένα κομμάτι που λέγεται ‘’Already Late’’ και μιλάει λίγο για αυτο. Πώς μεταξύ μας δείχνουμε τι είμαστε και τι πιστεύουμε, το συζητάμε αλλά τελικά δεν κάνουμε τίποτα για αυτό. Είτε σε καφενεία και μπαρ, είτε στα σόσιαλ μίντια γίνεται λίγο μια μάχη για να δείξουμε ο ένας στον άλλον ποιος είναι πιο σωστός και ποιος ασχολείται παραπάνω. Και τις περισσότερες φορές αυτό το βλέπουν ή το ακούν μόνο άτομα με παρόμοιες πεποιθήσεις με εμάς. Φυσικά και είναι καλό να συμβαίνει και αυτό και να ακούγεται παντού το δίκιο γιατί κάποιος μπορεί να το ακούσει που θα του κάνει καλό. Αλλά δεν μπορώ άλλο να τρωγόμαστε μεταξύ μας για λεπτομέρειες, πιστεύω ότι πρέπει να λυθεί αυτό. Εμείς θα είμαστε εδώ να παίζουμε μουσική να στηρίζουμε τους χώρους που βοηθούν και όπως είπα στην παραπάνω ερώτηση, μάλλον και εμείς πρέπει να φωνάζουμε λίγο παραπάνω κάποια πράγματα που οι ίδιοι θεωρούμε αυτονόητα, γιατί τελικά είμαστε πιο λίγοι από ότι νομίζουμε και πρέπει να γίνουμε περισσότεροι.
Από όλα τα venues που έχετε παίξει, ποιο σας έχει μείνει σαν «δεύτερο σπίτι» και ποιο σαν τραύμα που δεν ξεπερνιέται; Δεύτερο σπίτι είναι το Bad Tooth και το An Club. Τραύματα έχουμε πολλά, μια φορά στην Αγγλία ο Ορφέας, ο ηχολήπτης μας, αναγκάστηκε να κολλήσει με gaffer tape και δυο σιδεράκια τα μικρόφωνα φωνής του Θανάση και του Στέφανου, πάνω στα ηχεία του PA αριστερα και δεξιά από το stage, γιατί το venue δεν είχε ούτε βάσεις μικροφώνου, ούτε χώρο να είμαστε όλοι πάνω στο stage. Επίσης θυμάμαι μια φορά, νομίζω στην Πράγα, που είχαμε πάει με όλο μας τον εξοπλισμό και το venue ήταν τρεις ορόφους προς τα κάτω με μία σκαλίτσα που ίσα-ίσα χωρούσε ένας άνθρωπος και έπρεπε να κατεβάσουμε καμπίνες κιθάρας, μπάσου και τύμπανα.
Νέο άλμπουμ και επέτειος φέτος. Είναι μια νέα αρχή ή ένας απολογισμός; Και τα δύο! Νέα αρχή είναι με την έννοια ότι πρώτη φορά σαν μπάντα γράψαμε αυτό το άλμπουμ σχεδόν όλο στο στούντιο μαζί και όχι όπως πριν. Είναι ομώνυμο άλμπουμ, για κάποιο λόγο, γιατί κάπως φέρνει τον ήχο μας σε ένα καινούριο αλλά και παλιό ήχο που όμως είναι ακριβώς αυτός που θέλουμε να ακουγόμαστε αυτή τη στιγμή και εκφράζει όλα τα μέλη της μπάντας το ίδιο. Αλλά είναι και λίγο απολογισμός καθώς και μια συμφιλίωση για τους εαυτούς μας με το γεγονός ότι δεν είμαστε πια οι πιτσιρικάδες που ξεκινήσαμε να παίζουμε πριν δύο χρόνια. Είμαστε πάνω από 15 χρόνια στη φάση, το νου σας, χαχαχα! Τα λέω για να τα ακούμε εμείς οι ίδιοι που ανά καιρούς έχουμε δεχτεί πολύ κακές συμπεριφορές και υφάκι από ανθρώπους στη σκηνή, που θεωρούν ότι τους χρειαζόμαστε εμείς και όχι το αντίθετο.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που πλέον δεν αντέχετε αλλά το κοινό απαιτεί να το παίζετε; Όχι, αλλά υπάρχουν πολλά τραγούδια που στεναχωριόμαστε πάρα πολύ που δεν είναι στην setlist, επειδή πλέον πρέπει να δίνουμε χώρο στα καινούργια κομμάτια.
Πώς αλλάζει η σχέση σας με το κοινό μετά από τόσα χρόνια; Είναι σαν παλιοί φίλοι ή σαν ένα κοινό που μεγαλώνει μαζί σας; Πολλοί καινούριοι φίλοι και παράλληλα πολλοί παλιοί φίλοι που μεγαλώνουν μαζί μας.
Υπήρξε ποτέ στιγμή που σκεφτήκατε «οκ, εδώ τελειώνει αυτό» και τελικά δεν τελείωσε ποτέ; Τι σας κράτησε; Έχουν υπάρξει άπειρες φορές που έχουμε νιώσει ματαίωση, που έχουμε σκεφτεί ότι αυτό δεν θα δουλέψει, ότι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Γνωρίζουμε καλά ότι πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με την τέχνη έχουν νιώσει έτσι. Όμως ποτέ δεν φτάσαμε κοντά στο σημείο να πούμε ότι τα παρατάμε. Νομίζω ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Η μουσική και το punk rock είναι το αγαπημένο μας πράγμα στον κόσμο.
Εκτός από το επετειακό live, ετοιμάζετε κάτι άλλο που δεν περιμένουμε; Έρχεται ίσως το πιο ωραίο βίντεο που έχουμε κάνει ποτέ, έρχονται λάιβ σε μέρος που δεν έχουμε ξαναπάει, αλλά το θέλουμε πολύ καιρό, και την άνοιξη-καλοκαίρι ξεκινάμε να δουλεύουμε νέο υλικό. Γενικά αν όλα πάνε καλά οι Overjoyed τα επόμενα χρόνια θα είναι πιο active από ποτέ. Τα λέμε το Σάββατο στο λάιβ.
