Υπάρχουν μαγαζιά που δεν είναι απλώς σημεία πώλησης φαγητού. Είναι μικρές αστικές μνήμες, καθημερινά καταφύγια, στάσεις μιας πόλης που αλλάζει διαρκώς, αλλά εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από μια ζεστή τυρόπιτα, μια μπουγάτσα με κανέλα ή ένα κρουασάν που θρυμματίζεται στο πρώτο δάγκωμα. Αυτό το αφιέρωμα δεν είναι ένας ψυχρός οδηγός γεύσης. Είναι μια διαδρομή σε γειτονιές, μυρωδιές, ανθρώπους και τελετουργίες που επιμένουν.
«Temps Perdu», Πειραιάς
Σήμερα θα ήθελα να γράφω από την Ε9, κοιτάζοντας τα καράβια που φεύγουν, με ένα κρουασάν από το Temps Perdu στο χέρι. Στον Πειραιά υπάρχει αυτό το μαγαζί που έχει κάνει το κρουασάν μικρή τελετουργία. Θα διάλεγα βουτύρου ή αμυγδάλου, ίσως και τα δύο, όχι επειδή περιμένω να εισπράξω επιταγή από πλούσιο θείο, αλλά επειδή μερικές γεύσεις λειτουργούν σαν μηχανές μνήμης.
Πάντα, πριν από ένα σημαντικό ραντεβού, θέλω να βλέπω θάλασσα. Να βλέπω τα καράβια που φεύγουν, τις ματιές που χάνονται, την ελπίδα που μπαίνει σε μια βαλίτσα και ξεκινάει ταξίδι. Στο Temps Perdu λένε ότι χρειάζονται δύο ημέρες για να φτιάξουν τη ζύμη των κρουασάν. Κάποιος αφιερώνει 2.880 λεπτά για να σου προσφέρει δύο λεπτά απόλαυσης. Κι εσύ ίσως σταθείς για μία ώρα κοιτάζοντας το λιμάνι χωρίς να κάνεις τίποτα. Για κάποιους αυτό είναι χαμένος χρόνος. Για μένα είναι απαραίτητος χρόνος.
Διαβάστε περισσότερα στο exodos
