Στις ταινίες της Finos film οι κάμερες παίζουν το παιχνίδι της πέτρας και του ήλιου, λούζουν τις νύχτες του Αιγαίου, φλερτάρουν με την Έλενα Ναθαναήλ, ερωτεύονται τη Λάσκαρη... Πολλές φορές το story είναι περιττό, αρκεί το περιβάλλον και η αίσθηση που βγάζει... Τι να το κάνεις το σενάριο, όταν το έργο γυρίζεται στον παράδεισο;
Τα νησιά και η θάλασσα είναι στο αίμα μας… Το ελληνικό καλοκαίρι, άλλωστε, δεν θρέφει μόνο κινηματογραφικές φαντασιώσεις - έθρεψε και θρέφει, κυριολεκτικά, γενιές και γενιές Ελλήνων... Αργά αλλά σταθερά, έγινε το απόλυτο τουριστικό must, η βιομηχανία που δεν είχαμε, ο σύγχρονος λόγος που μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια Αμερικανούς και Ευρωπαίους …
Μακροβούτια στην Ιστορία
Εντάξει, ο Οδυσσέας δεν φόραγε βερμούδα ούτε η Πηνελόπη τον περίμενε, κάνοντας μπάνιο τόπλες, η Ιστορία, ωστόσο, έχει μια τάση να εισβάλλει πάντα στο παρόν για να το αναδείξει...Και έτσι, όπως οι νεοέλληνες έχουμε και ως
λαός την τάση να κάνουμε μακροβούτια στο παρελθόν για να δικαιωθούμε έναντι γειτόνων και ανταγωνιστών - τα αρχαία κλέη έγιναν το υπόβαθρο της σύγχρονης τουριστικής δόξας: η ρετσίνα έγινε το σύγχρονο νέκταρ, ο μουσακάς πήρε τη θέση που του άξιζε δίπλα στην αμβροσία και τα εκατοντάδες εκκλησάκια των νησιών έγιναν οι ναοί του τουρισμού α λα ελληνικά, με την υπόμνηση ότι τίποτα στον κόσμο δεν είναι σαν κι αυτά…
Προφανώς, παρόμοια εκκλησάκια, το ίδιο γραφικά και κατανυκτικά, όπως και παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά ή χωριά που σε ταξιδεύουν σε εποχές χαμένες, υπάρχουν σε αρκετά σημεία του ορίζοντα. Το συνειδητοποιήσαμε όταν η Κροατία αφαίρεσε από τη χώρα μας ένα σημαντικό κομμάτι της τουριστικής πίτας και καλούμαστε να το πάρουμε απόφαση και τώρα, που τα αλβανικά παραλία δείχνουν κι αυτά τάσεις να διεκδικήσουν ένα μέρος του τουριστικού χάρτη.
Η καλή μας αγελάδα…
Η Ελλάδα, τα νησιά, τα βουνά μας, το ανάγλυφο της Ιστορίας μας, είναι μοναδικά. Καμία αντίρρηση. Μόνο που αυτή η μοναδικότητα δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι της υπερεκμετάλλευσης όλων των φυσικών πόρων ούτε να μετατρέψει τα νησιά σε αφυδατωμένα τοπόσημα μιας χώρας, που εννοεί να βλέπει τον τουρισμό ως ανεξάντλητη αγελάδα.
Κοινό μυστικό είναι, άλλωστε, ότι με σημαντική ευθύνη όχι μόνο της Πολιτείας, αλλά και των τοπικών κοινωνιών που βολεύτηκαν στη θαλπωρή μιας αρρύθμιστης κερδοφορίας, δεκάδες ελληνικοί προορισμοί οδηγούνται μαθηματικά σε απόλυτο αδιέξοδο. Ο υπερτουρισμός δεν είναι εφεύρεση της Βαρκελώνης ή της Βενετίας, που στενάζουν πλέον κάτω από το βάρος επισκεπτών που δεν μπορούν να αντέξουν. Είναι ένα σκληρό reality που θα παιχτεί - αν δεν παίζεται ήδη - και σε αρκετά ελληνικά νησιά - θύματα μιας fast track τουριστικής κουλτούρας, που υποβαθμίζει συστηματικά την ποιότητα έναντι της ποσότητας.
Πού είναι οι Έλληνες… οέο;
Και κάτι τελευταίο, αλλά καθόλου αμελητέο: οι πρώτοι που δικαιούνται να χαρούν την ομορφιά βουνών, λόγγων, νησιών και θαλασσών της χώρας είναι, λογικά, οι ίδιοι οι Έλληνες… Αλλά πώς θα τα χαρούν όλα αυτά, όταν για να κάνει τριήμερο ένα ζευγάρι σε νησί, πρέπει να μπει σε πρόγραμμα… διατροφής τις υπόλοιπες μέρες του μήνα;
Ο εσωτερικός τουρισμός υπήρξε επί χρόνια κινητήρια δύναμη της τουριστικής αγοράς. Στήριξε προορισμούς χωρίς διεθνή ζήτηση, μείωσε την εξάρτηση από τις διεθνείς αγορές, δεν ήταν λίγες οι φορές που λειτούργησε ως “μαξιλάρι” σε εποχές κρίσεων και γεωπολιτικών αναστατώσεων…
Πολλοί το θυμούνται - κάποιοι, κιόλας έχουν αρχίσει να το αναπολούν… Γιατί, φέτος, όπως λένε και σε πολλά νησιά - “ΈΛΛΗΝΕΣ… AMBER ALERT”...
