(ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
Να, λοιπόν, που το «ποτέ μη λες ποτέ» επαληθεύεται για πολλοστή φορά στην πολιτική. Ένα σκηνικό άκαμπτο, παγιωμένο, ίδιο και απαράλλακτο επί επτά χρόνια, αλλάζει, και μετασχηματίζεται, καθώς προσδιορίζεται πλέον δραστικά από σημαντικές ανατροπές, νέες παραμέτρους και νέα δεδομένα.
Η είσοδος στην σκηνή νέων παικτών, όπως είναι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα και η Ελπίδα της Μαρίας Καρυστιανού αλλάζουν το τοπίο, ενώ η αναμενόμενη παρέμβαση Σαμαρά δίνει νέα διάσταση στους συσχετισμούς στο δεξιό τμήμα του πολιτικού τόξου.
Όσα συνέβησαν το Σάββατο στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο το «τέλος εποχής» και σηματοδοτούν ταυτόχρονα τη μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό περιβάλλον. Στο σκηνικό αυτό ο Αλέξης Τσίπρας ανακτά κεντρικό ρόλο και δεδομένης της σταθερής υπεροχής που καταγράφει έναντι του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις, φιλοδοξεί να είναι αυτός κι όχι ο Νίκος Ανδρουλάκης το πρόσωπο που θα έχει τον πρώτο ρόλο στην υπόθεση της ανασύνθεσης της Κεντροαριστεράς.
Το στοίχημα του πρώην πρωθυπουργού, ωστόσο, δεν είναι να σταθεροποιήσει απλά το προβάδισμα του κόμματος του έναντι του ΠΑΣΟΚ, αλλά να μειώσει τη διάφορα που χωρίζει την ΕΛΑΣ από τη Νέα Δημοκρατία. Αν πράγματι υπάρξει μια τέτοια εξέλιξη - συνηγορεί υπέρ της ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας της ΕΛΑΣ και οι εισροές που υποδέχεται κατά τις έρευνες από όλο το κομματικό φάσμα - τότε θα έχει δρομολογηθεί μια σημαντική ανατροπή: από την κυριαρχία του «ενάμισι κόμματος», την ηγεμονία δηλαδή του ενός πόλου και την παντελή αδυναμία της αντιπολίτευσης να επηρεάσει τις εξελίξεις, θα οδηγούμαστε στη σταδιακή διαμόρφωση ενός νέου διπολισμού με πρωταγωνιστές δύο παλιούς γνώριμους: τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.
Πολλοί θεωρούν ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν βάζει στο παιχνίδι μόνο τον Τσίπρα, αλλά «βολεύει» και τον Μητσοτάκη, καθώς ένας νέος δικομματισμός θα ανέκοπτε την τάση κατακερματισμού του κομματικού συστήματος και θα ευνοούσε τις συσπειρώσεις των μεγάλων κομμάτων.
Πρόκειται για άποψη που ναι μεν πατάει στη σχετικά πρόσφατη και παλαιότερη πολιτική εμπειρία, αλλά για να επαληθευτεί απαιτείται η αποτίμηση εξελίξεων, που δεν μπορούν σήμερα να προσμετρηθούν με ακρίβεια.
Στο δεξιό τμήμα του κομματικού χάρτη, άλλωστε, κυοφορούνται δυναμικές, ικανές να επηρεάσουν τις ισχύουσες ισορροπίες. Πέρα από τις αναδιατάξεις που προκαλεί στον χώρο η Ελπίδα της Μαρίας Καρυστιανού, η προοπτική δημιουργίας κόμματος Σαμαρά - το Σάββατο είχαμε τη «μισή εξαγγελία» του από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό - θα προσθέσει έναν επικίνδυνο αντίπαλο στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Αν και η πρώτη ανάγνωση των κυβερνητικών στελεχών είναι ότι ο Σαμαράς «μιλάει στο πέραν της ΝΔ δεξιό ακροατήριο», ο ίδιος φαίνεται πως έχει άλλη γνώμη. Η ρητορική που χρησιμοποιεί, τα μέτωπα που επιλέγει και κυρίως το κλίμα σύμπλευσης με τον Καραμανλή που καλλιεργούν οι συνεργάτες του, πείθουν ότι ο Σαμαράς δεν ποντάρει στις ψήφους του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου, αλλά στο μεγάλο ποσοστό των νεοδημοκρατών που εγκατέλειψαν το όχημα του 41% και μετακόμισαν στην «γκρίζα ζώνη» της αποχής.
Με το σενάριο πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο να παραμένει πάντα στο τραπέζι, τα μέλη των εκλογικών επιτελείων όλων των κομμάτων επιχειρούν να λύσουν μια εκλογική εξίσωση, από την οποία ωστόσο λείπουν ακόμα σημαντικές παράμετροι. Η άσκηση είναι δύσκολη, αλλά η πολιτική εκτός από τέχνη του εφικτού, είναι και η τέχνη του προβλέπειν...
