Σε μια καταπράσινη πλαγιά στο Κάτω Καστρίτσι Αχαΐας, μέσα σε ένα κτήμα με ελαιώνα και ανεμπόδιστη θέα στην απεραντοσύνη του Πατραϊκού κόλπου και τη γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου, το αρχιτεκτονικό γραφείο Façade σχεδίασε μια σύγχρονη μονοκατοικία που εντάσσεται διακριτικά στο τοπίο. Η κατοικία προσεγγίζεται ως ένα αρχιτεκτονικό «καταφύγιο» – ένα κέλυφος που εσωκλείει και οργανώνει όλες τις λειτουργίες του κατοικείν, διατηρώντας διαρκή διάλογο με το φυσικό περιβάλλον.
Η αρχιτεκτονική πρόταση αφορά τη δημιουργία μιας ισόγειας κατοικίας με υπόγειο, όπου η έννοια της γραμμικότητας αποτελεί τον βασικό συνθετικό άξονα και χαρακτηρίζει το σύνολο του σχεδιασμού. Κεντρική ιδέα της σύνθεσης είναι ένα γραμμικό κέλυφος, το οποίο αναπτύσσεται σαν ένα «ρήγμα» που τέμνει το οικόπεδο σε δύο διακριτά τμήματα. Η τομή αυτή λειτουργεί τόσο χωρικά όσο και λειτουργικά: από τη μία πλευρά οργανώνεται ο ελαιώνας, ένας χώρος πιο ήπιας και λιγότερο ενεργής καθημερινής χρήσης, ενώ από την άλλη διαμορφώνεται ο κήπος της κατοικίας, ο βασικός χώρος εκτόνωσης και καθημερινής ζωής των κατοίκων.
Η θέση του οικοπέδου, σε συνδυασμό με τη χωροθέτηση του κτιρίου, τον προσανατολισμό, τη μορφολογία και τη γραμμική του ανάπτυξη, ενισχύει την αίσθηση ενός προστατευμένου κελύφους μέσα στο τοπίο. Το κτίριο μοιάζει να «κάθεται» στο έδαφος με ηρεμία, λειτουργώντας ως ενδιάμεσο φίλτρο ανάμεσα στο φυσικό περιβάλλον και την ιδιωτική ζωή των κατοίκων.
Στο εσωτερικό του γραμμικού κελύφους, το οποίο στρέφεται απρόσκοπτα προς τη θέα του Πατραϊκού κόλπου, οργανώνονται όλοι οι χώροι της κατοικίας. Η γραμμικότητα αποτυπώνεται στη ροή της κίνησης και στη σαφή διάρθρωση των λειτουργιών, δημιουργώντας μια συνεκτική και ευανάγνωστη χωρική εμπειρία. Η εσωτερική διάταξη, σε συνδυασμό με τη διαφάνεια της κύριας όψης, φέρνει τον κάτοικο σε συνεχή οπτική επαφή με το τοπίο και τον κήπο, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας και από κάθε σημείο του σπιτιού.
Παράλληλα, η γεωμετρία και η μορφολογία του κελύφους διαμορφώνουν τους ημιυπαίθριους χώρους της κατοικίας, οι οποίοι αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής ταυτότητας του έργου. Οι χώροι αυτοί λειτουργούν ως μεταβατικές ζώνες ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ενισχύοντας την έννοια του «shelter» και τη βιωματική σχέση με το περιβάλλον.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η βορειοδυτική όψη του κτιρίου, όπου η έντονη αντίθεση ανάμεσα στη συμπαγή υλικότητα του κελύφους και τη διαφάνεια των εσωτερικών χώρων δημιουργεί μια δυναμική αρχιτεκτονική εικόνα. Η αντίθεση αυτή υπογραμμίζει την ιδέα του καταφυγίου στο τοπίο, αποτυπώνοντας με σαφήνεια τη διττή φύση της κατοικίας: προστατευμένη προς τα έξω, αλλά ταυτόχρονα ανοιχτή προς τη θέα και το φυσικό περιβάλλον.
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το γραφείο εδώ
