Γελάς πολύ; Το «πόδι της χήνας» θα σημαδέψει το βλέμμα σου. Σε απορροφούν συχνά-πυκνά οι σκέψεις σου; Το μαρτυρούν οι βαθιές ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια σου και οι χορογραφίες που στήνονται στο κινούμενο μέτωπό σου. Δεν είναι μόνο το στόμα, βλέπεις, που «μιλάει». Όλο σου το πρόσωπο κυριολεκτικά συγκινείται. Τα γελαστά σου μάτια έκαιγαν καρδιές πριν διαπεράσει η βοτουλινική τοξίνη την επιδερμίδα σου. Θυμάσαι;
Σβήσε τα όλα
Το μπότοξ και όχι η βότκα είναι, καθώς φαίνεται, η ουσία που συμπληρώνει την εορταστική ατμόσφαιρα. Στα πάρτι που γιορτάζουμε το πήγαινε-έλα του 2025-2026 κυριαρχεί «το βλέμμα»: αλαζονικό έως ειρωνικό, ενίοτε θυμωμένο δίχως λόγο, γιατί πήρε λίγο παραπάνω το φρύδι την ανηφόρα, μα πιο πολύ υπεροπτικό. Το βλέμμα που δεν το τσακίζει τίποτα ήταν παντού γύρω μου σε εκείνη τη μπάρα πολυσύχναστου ασιατικού εστιατορίου στα βόρεια προάστια. Ο dj έβαζε τα πιο cool κομμάτια, το τζίντζερ έκαιγε τον ουρανίσκο και όλα θα ήταν όπως παλιά αν δεν είχε ξαναφουντώσει η μόδα της βοτουλινικής τοξίνης.
Μποτοξαρισμένοι, γυναίκες αλλά και άντρες –οι τελευταίοι μυήθηκαν στα μπότοξ μετά από αυτάρεσκες δηλώσεις υπουργού περί ενέσιμων αισθητικών θεραπειών– ανταλλάσσουν ευχές, αστεία, κουτσομπολιά, ενίοτε και δυσάρεστα νέα για απώλειες και χωρισμούς, περνώντας από το ένα θέμα στο άλλο κυριολεκτικά χωρίς να κουνηθεί βλέφαρο. Μπερδεύομαι.
Η επανάληψη μετράει. Και στο μπότοξ
Φίλη δερματολόγος, που αν και εκπαιδεύτηκε στα ενέσιμα αποφάσισε τελικά να μην καταπιαστεί με την αισθητική δερματολογία –«αισθητικοί γινόμαστε σιγά-σιγά οι γιατροί»–, μου δείχνει τα κατατόπια με τη συμφωνία να μη γραφτεί το όνομά της. Όχι, δεν πρόκειται για ομερτά, αλλά δεν θέλει γκρίνιες από τους συναδέλφους της, οι οποίοι εντάσσοντας στις υπηρεσίες τους το αισθητικό κομμάτι βλέπουν, ειδικά παραμονές εορτών, την αίθουσα αναμονής να σφύζει από πελάτες. (Συγγνώμη: «ασθενείς»).
Τι μου είπε η φίλη;
Ευγενική καθώς είναι ψυχή, και ψυχοθεραπευόμενη για χρόνια πολλά, ξεκίνησε με την παραίνεση: «Μην κρίνεις για να μην κριθείς». «Πάντα κρίνουμε έστω κι από μέσα μας» της απάντησα και προχωρήσαμε. Εν ολίγοις, με δύο-τρία κατοστάρικα και μερικά τσιμπήματα από δερματολόγο ή πλαστικό χειρουργό –«προς θεού! όχι από μη γιατρούς»– αποκτάς το πολυπόθητο ξεκούραστο βλέμμα που δείχνει ότι εσένα η ζωή δεν σε ταλαιπωρεί. Ότι είσαι σε εκείνη την κάστα των ατάραχων ανθρώπων. Αυτή η απουσία ταραχής στο πρόσωπο συμβαίνει γιατί το μπότοξ χαλαρώνει τους κινητικούς μυς, που συσπώνται αποκρινόμενοι στα συναισθήματα και προκαλούν τις αντιπαθητικές για πολλούς ρυτίδες έκφρασης. (Και το γέλιο μέσα σε αυτές, καθώς σχηματίζει το «πόδι της χήνας»). Και όσο μεγαλώνει κανείς, καθώς σωρεύει χαρές και λύπες, σωρεύει και ρυτίδες έκφρασης, οι οποίες βαθαίνουν και γίνονται βασικά χαρακτηριστικά του προσώπου μας. «Ξεφορτώσου τις» λέει ο καθρέφτης μας όταν δεν είναι στα κέφια του. Δεν τον ακούμε όλες/όλοι.
Αν όμως τον ακούσεις και υποκλιθείς στη ματαιοδοξία, πρέπει να ξέρεις ότι το μποτοξάκι κρατάει λίγο. Οι κινήσεις που ενοχοποιούνται για τον σχηματισμό ρυτίδων επανέρχονται στους τρεις με τέσσερις μήνες. Άσε που μερικά κάτοπτρα ξεχειλίζουν από κακεντρέχεια και μπορεί να σου δείξουν τις ρυτίδες και λίγο νωρίτερα…
Μία δόση ακόμη
Η εμμονή με το «σιδερωμένο» σου πρόσωπο είναι και η πιο σοβαρή παρενέργεια του μπότοξ. Μιας και η δράση είναι παροδική, όταν τσαλακώνεται το μέτωπο-γυαλί αδημονείς να κλείσεις το επόμενο ραντεβού – και είναι θέμα γιατρού να βάλει τα σωστά σημεία στίξης και να σε φρενάρει όταν στους δύο μήνες παρακαλάς για μια δόση.
Τι πρέπει να σου πει ο γιατρός; Ότι το αποτέλεσμα της συνεδρίας δεν είναι άμεσο, αλλά γίνεται ορατό μετά από το τέταρτο εικοσιτετράωρο και ολοκληρώνεται σε δύο περίπου εβδομάδες. Τότε ίσως χρειαστεί να επισκεφτείς εκ νέου τον δερματολόγο ή τον πλαστικό χειρουργό για να ενισχύει τη θεραπεία όπου χρειάζεται. Δεν μπορεί όμως να μειώσει το αποτέλεσμα. Αν παγώσεις, πάγωσες. Και η αλήθεια είναι ότι η βότκα είναι πιο ωραία παγωμένη. Το βλέμμα σου όχι.
