Λίγες ώρες μετά τον θάνατο της Εβίτα Περόν, στις 26 Ιουλίου 1952, ο δρ. Πέδρο Άρα ξεκίνησε το έργο του. Ο διάσημος Ισπανός ανατόμος είχε αναλάβει να ταριχεύσει τη σορό της πρώτης κυρίας της Αργεντινής, ακολουθώντας το παράδειγμα των Σοβιετικών που είχαν διατηρήσει τα λείψανα του Λένιν και του Στάλιν.
Η σορός της Εβίτα, όπως την αποκαλούσαν με αγάπη οι υποστηρικτές της, τοποθετήθηκε στο κτίριο του υπουργείου Εργασίας, όπου σχεδιαζόταν να ανεγερθεί ένα μνημείο αφιερωμένο στους εργάτες. Στη βάση του μνημείου θα υπήρχε ένα γυάλινο φέρετρο, το οποίο θα αποτελούσε την τελική της κατοικία.
Ωστόσο, τρία χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1955, ο σύζυγός της, πρόεδρος Χουάν Περόν, ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα και οδηγήθηκε στην εξορία. Το νέο καθεστώς αποφάσισε να κλέψει τη σορό της Εβίτα Περόν, ξεκινώντας μια μακάβρια περιπέτεια διάρκειας 16 ετών.
Η σορός της μεταφέρθηκε στο Κέντρο Στρατιωτικών Πληροφοριών, κρύφτηκε σε φορτηγό, θάφτηκε στο Μιλάνο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Μαδρίτη, πριν επιστρέψει τελικά στο Μπουένος Άιρες, όπου τοποθετήθηκε σε έναν βαριά φυλασσόμενο τάφο.
Γιατί ο Περόν ήθελε να διατηρηθεί η σορός της
Η Εβίτα Περόν πέθανε από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας σε ηλικία μόλις 33 ετών. Ο σύζυγός της είχε πολιτικούς λόγους για να προχωρήσει στην ταρίχευσή της.
Η φτωχή καταγωγή της από την επαρχία και η φιλανθρωπική της δράση ως πρώτη κυρία της χώρας τής είχαν χαρίσει τη βαθιά υποστήριξη της εργατικής τάξης.
«Ήθελε να διατηρήσει αυτή την κληρονομιά διατηρώντας το σώμα της», είχε δηλώσει στο BBC η ιστορικός Φλάβια Φιορούτσι, ειδική στον περονισμό. Παράλληλα, η κίνηση αυτή συνδεόταν με τη μεγάλη σημασία που έδιναν ο Περόν και το κίνημά του στα σύμβολα. Και η Εβίτα ήταν ένα από τα ισχυρότερα σύμβολά τους.
Αυτό φάνηκε αμέσως μετά τον θάνατό της. Ο δρ. Άρα κατάφερε να διατηρήσει τη σορό της σε εξαιρετικά καλή κατάσταση, χρησιμοποιώντας μια τεχνική με έγχυση παραφίνης και γλυκερίνης. Περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν από το φέρετρό της, καθώς παρέμεινε σε λαϊκό προσκύνημα στο Κογκρέσο για 14 ημέρες.
Η λατρεία που είχε προκαλέσει όσο ζούσε συνεχίστηκε και μετά τον θάνατό της.
Η εξαφάνιση που έγινε πολιτικό όπλο
Η συμβολική δύναμη της σορού της Εβίτα ήταν και ο λόγος για το μακρύ ταξίδι που ακολούθησε.
Μετά την πτώση του Περόν το 1955, η δικτατορία του στρατηγού Πέδρο Αραμπούρου προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε στοιχείο του περονισμού. Οι στρατιωτικοί φοβούνταν ότι η σορός της Εβίτα θα μπορούσε να μετατραπεί σε σύμβολο αντίστασης.
Ο αντισυνταγματάρχης Κάρλος Μούρι Κένιγκ, επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, άρχισε να μετακινεί τη σορό της σε διάφορα σημεία του Μπουένος Άιρες, φοβούμενος ότι οι οπαδοί του Περόν θα προσπαθούσαν να την πάρουν πίσω.
Λέγεται ότι η σορός κρύφτηκε σε φορτηγό στους δρόμους της πρωτεύουσας, πίσω από μια κινηματογραφική οθόνη, ακόμη και στις εγκαταστάσεις ύδρευσης της πόλης. Όπου κι αν μεταφερόταν, εμφανίζονταν λουλούδια και κεριά, σαν οι υποστηρικτές της να γνώριζαν την παρουσία της.
Αργότερα, ο Κένιγκ μετέφερε τη σορό στο γραφείο του, όπου σύμφωνα με μαρτυρίες τοποθέτησε το φέρετρο όρθιο και το έδειχνε σε επισκέπτες.
«Τον γνώριζα από τη στρατιωτική σχολή. Ήταν απολύτως φυσιολογικός, αλλά όταν απέκτησε τη σορό στα χέρια του, τρελάθηκε», είχε πει ο συνταγματάρχης Έκτορ Καμπανίγιας σε ντοκιμαντέρ του 1997.
Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Κένιγκ ανέπτυξε εμμονή με τη σορό της Εβίτα, πριν απομακρυνθεί από τη θέση του το 1957.
Η μυστική ταφή στην Ιταλία
Μετά την απομάκρυνση του Κένιγκ, ο Καμπανίγιας ανέλαβε να εξαφανίσει οριστικά τη σορό της Εβίτας Περόν. Το 1957 οργανώθηκε η μεταφορά της στην Ιταλία.
Η Εβίτα θάφτηκε σε νεκροταφείο του Μιλάνου με το όνομα Μαρία Μάγκι ντε Μάτζιστρις.
Οι υποστηρικτές της, όμως, δεν την ξέχασαν. Στους δρόμους του Μπουένος Άιρες εμφανίστηκαν συνθήματα όπως «Πού βρίσκεται το σώμα της Εβίτας Περόν;». Η επιστροφή της σορού έγινε ένα από τα βασικά αιτήματα των περονιστών.
Η επιστροφή της Εβίτα στην Αργεντινή
Το γεγονός ότι ο στρατός είχε εξαφανίσει τη σορό της ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη συμβολική της δύναμη.
«Ο πόνος που προκλήθηκε στο νεκρό σώμα της Εβίτα έγινε επίσης σύμβολο του πόνου που υπέστη η εργατική τάξη», ανέφερε η Φιορούτσι.
Το 1971, ένα νέο καθεστώς που επιδίωκε την επιστροφή της χώρας στη δημοκρατική ομαλότητα χαλάρωσε τους περιορισμούς απέναντι στους περονιστές και συμφώνησε να επιστρέψει τη σορό στον Χουάν Περόν.
Η σορός μεταφέρθηκε μέσα σε ασημένιο φέρετρο στη βίλα στα προάστια της Μαδρίτης όπου ζούσε εξόριστος ο πρώην πρόεδρος μαζί με την τρίτη σύζυγό του, Ισαμπέλ.
Ένα σώμα που έγινε σύμβολο
Ο Κάρλος Σπαντόνι, στενός συνεργάτης του Χουάν Περόν, ήταν από τους πρώτους που είδαν τη σορό μετά την επιστροφή της.
Όπως είχε περιγράψει, ο ίδιος, ο Περόν και ένας κηπουρός άνοιξαν το φέρετρο και καθάρισαν προσεκτικά τη σορό, η οποία είχε καλυφθεί με χώμα από την ταφή στην Ιταλία.
Και σε αυτό το στάδιο, όμως, άρχισαν να κυκλοφορούν νέοι μύθοι. Ιστορίες που συνδέονταν με τις αποκρυφιστικές πεποιθήσεις του πρώην υπουργού Χοσέ Λόπες Ρέγα υποστήριζαν ότι υπήρχαν τελετουργικές πρακτικές γύρω από τη σορό της Εβίτα.
Οι ιστορίες αυτές αντανακλούσαν τη σχεδόν θρησκευτική λατρεία που είχε δημιουργηθεί γύρω από το πρόσωπό της. Η γυναίκα που ξεκίνησε από έναν κόσμο φτώχειας και ανέβηκε στην κορυφή της πολιτικής ζωής της Αργεντινής είχε μετατραπεί σε πνευματικό σύμβολο για εκατομμύρια ανθρώπους αν και παρέμενε βαθιά μισητή από τους αντιπερονιστές.
Η ιστορία της σορού της Εβίτας Περόν δεν ήταν απλώς μια υπόθεση εξαφάνισης. Ήταν η ιστορία ενός πολιτικού συμβόλου που παρέμεινε ζωντανό ακόμη και μετά τον θάνατο της γυναίκας που το ενσάρκωσε.
Πηγή: BBC
