Όταν μετακόμισε για να ζήσει κοντά στις παραλίες της γαλλικής Μεσογείου, ο Anthony Peregrine το έκανε κυρίως με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ γαϊδουράκια να περιφέρονται στην άμμο, κανάτες με τσάι ή λουόμενους να πλατσουρίζουν στη θάλασσα με φανελένια παντελόνια γυρισμένα μέχρι το γόνατο. Είχε περάσει πολλά ευχάριστα χρόνια στις ακτές του Fylde, όμως, όπως σημειώνει, κάποια στιγμή η αλλαγή γίνεται αναγκαία.
Σε γενικές γραμμές, οι προσδοκίες του επιβεβαιώθηκαν. Γαϊδούρια δεν εμφανίζονται ποτέ στις παραλίες της περιοχής, αν και στις ακτές της Καμάργκ δεν είναι ασυνήθιστο να δει κανείς λευκά άλογα να περιπλανώνται στην άμμο. Ούτε φανελένια παντελόνια συναντά κανείς. Για την ακρίβεια, τα ρούχα είναι μάλλον λιγοστά, αν και η τόπλες ηλιοθεραπεία φαίνεται πλέον να χάνει τη δημοτικότητά της. «Δόξα τω Θεώ», σχολιάζει χαρακτηριστικά.
Η γαλλική παραλία: κομψότητα, ηρεμία και ένα ποτήρι ροζέ δίπλα στο κύμα
Ο Peregrine αναφέρει επίσης ότι δεν έχει δει ποτέ κανάτες ή θερμός με τσάι στις γαλλικές παραλίες. Εκείνο που συναντά κανείς είναι, ίσως, ένα ποτήρι ροζέ κρασί αν και, όπως προειδοποιεί, ό,τι μοιάζει υπέροχο το μεσημέρι μπορεί να προκαλέσει δυνατό πονοκέφαλο μέχρι το απόγευμα. Υπάρχουν επίσης ενεργειακά ποτά, όμως οι περισσότεροι αρκούνται στο νερό. Για ένα πρόχειρο σνακ, οι πλανόδιοι πωλητές προσφέρουν beignets (λουκουμάδες) και chouchous, δηλαδή καραμελωμένα φιστίκια, τα οποία θεωρούνται ιδανικά για την παραλία.
Όσοι αναζητούν ένα πιο χορταστικό γεύμα κατευθύνονται στα παραλιακά εστιατόρια. Η φιλοσοφία τους απέχει πολύ από τα «όσο φας» και τα μπέργκερ, καθώς δίνουν έμφαση στην κομψότητα και τη μεσογειακή ατμόσφαιρα. Πολλά από αυτά επεκτείνονται μέχρι την άμμο, διαθέτοντας ξαπλώστρες προς ενοικίαση, οι οποίες στη Νίκαια, κατά την υψηλή τουριστική περίοδο, μπορεί να κοστίζουν έως και 40 λίρες την ημέρα. Αν προστεθεί και ένα γεύμα για δύο άτομα, ο συνολικός λογαριασμός μπορεί να αγγίξει τις 150 λίρες. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα μπέργκερ του ενός ευρώ στο Μπλάκπουλ μοιάζει ξαφνικά ιδιαίτερα δελεαστικό.
Όπως επισημαίνει, οι ιδιωτικές παραλίες αποτελούν μια μάλλον παράλογη πραγματικότητα, από τη στιγμή που το 80% της ίδιας ακτογραμμής παραμένει ελεύθερα προσβάσιμο. Μια πετσέτα, μια ομπρέλα, ένα pan bagnat ουσιαστικά μια σαλάτα νισουάζ μέσα σε ψωμί και ένα μπουκάλι νερό αρκούν για μια απολαυστική ημέρα δίπλα στη θάλασσα.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας κανόνας που δεν πρέπει να αγνοείται: το κάπνισμα πλέον απαγορεύεται σε όλες τις γαλλικές παραλίες και η παράβαση τιμωρείται με πρόστιμο. Αντί για τσιγάρο, πολλοί επιλέγουν να παίξουν φρίσμπι, πετάνκ ή ακόμη και βόλεϊ, που αποτελεί μία από τις πιο δημοφιλείς δραστηριότητες στις γαλλικές ακτές. Ο Peregrine σημειώνει, μάλιστα, ότι δεν θα συνιστούσε σε κανέναν να αντιμετωπίσει Γερμανούς στο βόλεϊ, καθώς «κερδίζουν πάντα». Αντίθετα, όπως παραδέχεται, δεν κατάφερε ποτέ να πείσει ούτε Γάλλους ούτε Γερμανούς να παίξουν κρίκετ στην παραλία.
Παρά τις ιδιαιτερότητές τους, οι γαλλικές παραλίες παραμένουν, κατά την άποψή του, αισθητά πιο ήρεμες από εκείνες που είχε συνηθίσει. Ακόμη κι όταν είναι γεμάτες κόσμο, κυριαρχεί ένας ευχάριστος βόμβος που συνοδεύει το θαλασσινό αεράκι, αντί για δυνατές φωνές και μουσική στη διαπασών. Τα παιδιά εξακολουθούν να επιδίδονται στις κλασικές δραστηριότητες της παραλίας: θάβουν τους πατεράδες τους στην άμμο, εμποδίζουν τις μητέρες τους να διαβάσουν το τελευταίο μυθιστόρημα της Αμελί Νοτόμπ και κυνηγούν καβουράκια.
Ισπανία: Η παραλία ως οικογενειακή τελετουργία που κρατά όλη μέρα
Η ημέρα στην ισπανική παραλία ξεκινά νωρίς το πρωί, πριν η ζέστη γίνει ανυπόφορη. Μια σταθερή πομπή ανθρώπων, φορτωμένων με ομπρέλες, αντιανεμικά, ψυγειάκια, πλαστικά τραπέζια και καρέκλες από καραβόπανο, διασχίζει αργά την άμμο αναζητώντας το σημείο όπου θα στήσει την καθημερινή της «κατασκήνωση».
Η ευρύτερη οικογένεια έχει συνήθως εγκατασταθεί σε κάποιο κοντινό διαμέρισμα ή εξοχικό συχνά το ίδιο κάθε χρόνο. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει με υπερβολική ταλαιπωρία, όμως όταν επαναλαμβάνεται καθημερινά για τουλάχιστον έναν μήνα, μετατρέπεται σε μια καλά οργανωμένη διαδικασία.
Η φωτιά ανάβει για να ετοιμαστεί μια μεγάλη καφετιέρα, ενώ από τα τάπερ βγαίνουν κρουασάν και μεγάλα κομμάτια κέικ. Περίπου μία ώρα αργότερα έρχεται η ώρα του bocadillo, του ισπανικού σάντουιτς με χοντρό ψωμί, γεμιστό με jamón, τορτίγια ή τσορίθο. Κανείς δεν θέλει να ρισκάρει να μείνει κάποιος νηστικός πριν από το μεσημεριανό.
Σταδιακά καταφθάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της παρέας, η οποία συχνά περιλαμβάνει έως και πέντε γενιές: πεθερικά, ξαδέλφια και ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν είναι καν συγγενείς, αλλά ανήκουν πλέον στον στενό οικογενειακό κύκλο.
Οι μαυρισμένοι έφηβοι φωνάζουν καθώς παίζουν με ρακέτες και μπάλες δίπλα στο νερό και στη συνέχεια σωριάζονται γελώντας στις ξαπλώστρες, προσπαθώντας να διακρίνουν την οθόνη του κινητού τους κάτω από το έντονο φως του ήλιου. Θείες και γιαγιάδες στέκονται μέσα στο νερό μέχρι τους μηρούς, φορώντας μεγάλα καπέλα, κρατώντας βεντάλιες και επαναλαμβάνοντας: «Qué calor, por favor» («Τι ζέστη, Θεέ μου»).
Οι πατεράδες, από την άλλη, συχνά παρασύρονται σε έναν υπερβολικά ανταγωνιστικό αγώνα για το ποιος θα κατασκευάσει το πιο περίπλοκο κάστρο στην άμμο μαζί με τα μικρότερα παιδιά.
Οι θείοι και οι παππούδες, συχνά με εντυπωσιακές κοιλιές και σώμα σμιλεμένο από χρόνια ηλιοθεραπείας σε βαθύ μπρονζέ χρώμα, αναλαμβάνουν τον έλεγχο της μεγάλης κατσαρόλας με την παέγια που έχει τοποθετηθεί πάνω από τη φωτιά. Δίπλα βρίσκεται ένας κουβάς γεμάτος πάγο με μπουκάλια μπίρας, ενώ κάποιος χωρίς κανείς να ξέρει ποιος τον προσκάλεσε έχει φέρει μια μεγάλη κανάτα με tinto de verano, το δημοφιλές ισπανικό ποτό με κρασί και αναψυκτικό.
Το απόγευμα κυλά αργά προς το βράδυ, ανάμεσα σε βουτιές στη θάλασσα, μεσημεριανούς ύπνους και μικρές εξορμήσεις πάνω στην καυτή άμμο προς το beach bar για παγωτά. Κανείς δεν σκέφτεται να φύγει πριν ο ήλιος αρχίσει να δύει και η συζήτηση μεταφερθεί στο επόμενο ερώτημα: σε ποιο εστιατόριο θα γίνει το βραδινό τραπέζι.
Ιταλία: Οι παραλίες ως κοινωνική σκηνή και καλοκαιρινή παράδοση
Όπως συμβαίνει σχεδόν παντού, έτσι και η ιταλική παραλία αποτελεί έναν καθρέφτη της κοινωνίας. Στις νότιες περιοχές της χώρας, οι οικογένειες οργανώνουν τις εξορμήσεις τους στη θάλασσα σχεδόν σαν στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η γιαγιά έχει συνήθως σηκωθεί από τις 5 το πρωί για να ετοιμάσει ένα πλούσιο, πολυποίκιλο γεύμα: τα απλά σάντουιτς και τα πατατάκια δεν θεωρούνται αρκετά.
Πολλές από τις παραλίες της Ιταλίας είναι χωρισμένες σε ιδιωτικές εγκαταστάσεις λουομένων, οι οποίες μέχρι σήμερα έχουν αντισταθεί στις προσπάθειες των κυβερνήσεων να περιορίσουν το μονοπώλιό τους. Εκεί, τα ζευγάρια συχνά νοικιάζουν δύο ξαπλώστρες και μια ομπρέλα για ολόκληρο τον μήνα ή και περισσότερο, αναπαράγοντας την ίδια πυκνή κοινωνική ζωή που έχουν συνηθίσει στις πόλεις. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο να βρίσκονται κάθε καλοκαίρι δίπλα στους ίδιους γείτονες.
Λίγοι Ιταλοί κατευθύνονται προς την παραλία πριν από τις 11 το πρωί, ώστε να απολαύσουν πλήρως τις πιο ζεστές ώρες της ημέρας. Το βασικό «άθλημα» είναι να κοιτάζει κανείς και να τον κοιτάζουν, ενώ λιάζεται αργά και προσεκτικά και από τις δύο πλευρές. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί κομψό μαγιό και αρκετή αυτοπεποίθηση.
Το δημοφιλέστερο άθλημα στην παραλία είναι το rachettone, δηλαδή το beach tennis, το οποίο παίζεται με αφοσίωση που θα ταίριαζε ακόμη και στον κορυφαίο Ιταλό τενίστα Γιάνικ Σίνερ.
Τα παιδιά, τα bambini, αν τους δοθεί η ευκαιρία, θα αρχίσουν αμέσως να σκάβουν στην άμμο ή να χτίζουν μοντέρνους «ουρανοξύστες» εμπνευσμένους από το Μιλάνο. Συχνά έχουν περισσότερο χρόνο για τέτοιες δραστηριότητες εξαιτίας ενός κανόνα που έχει προκαλέσει απογοήτευση σε πολλές γενιές παιδιών: πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον δύο ώρες μετά το φαγητό πριν μπουν στη θάλασσα.
Βέβαια, στην περίπτωση των μεγάλων οικογενειακών πικνίκ που οργανώνει η παραδοσιακή nonna (η γιαγιά), ίσως αυτός ο κανόνας να μην είναι και τόσο κακή ιδέα.
Γερμανία: Οργάνωση, άνεση και πειθαρχία ακόμη και στην παραλία
Η Γερμανία διαθέτει μια εντυπωσιακή ακτογραμμή, η οποία παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στους διεθνείς επισκέπτες. Ωστόσο, οι Γερμανοί αγαπούν επίσης να ταξιδεύουν σε παραλίες άλλων χωρών: χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μαγιόρκα, όπου σε ορισμένες περιοχές φαίνεται να έχουν σχεδόν κυριαρχήσει, γεγονός που έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια κάποιες εντάσεις με τους ντόπιους.
Παράξενο είναι ότι οι Γερμανοί παρουσιάζουν εντελώς διαφορετικές συμπεριφορές όταν βρίσκονται στη χώρα τους και όταν κάνουν διακοπές στο εξωτερικό κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στις διαφορετικές ομάδες επισκεπτών.
Σε μια πρόσφατη επίσκεψη στις ακτές της Βαλτικής, όπου οι παραλίες είναι μεγάλες, ανοιχτές και υπάρχει άφθονος χώρος για όλους, η εικόνα ήταν αυτή των ηλικιωμένων ζευγαριών και των οικογενειών που απολάμβαναν μια κλασική ημέρα ξεκούρασης: διάβασμα και χαλάρωση στις περίφημες Strandkörbe (ψάθινες πολυθρόνες παραλίας που προστατεύουν από τον αέρα), άνετο ξάπλωμα πάνω στις πετσέτες και ολόκληρες «οχυρώσεις» από αντιανεμικά, πτυσσόμενες καρέκλες, ψυγειάκια, ομπρέλες και φυσικά κανονικά μαχαιροπίρουνα.
Όσο για τα παιδιά, αυτά επιδίδονταν σε ατελείωτο σκάψιμο στην άμμο, σαν να προσπαθούσαν να φτάσουν σε κάποια άλλη ήπειρο, και έτρεχαν προς τη θάλασσα ρηχή αλλά αρκετά κρύα φορώντας μπρατσάκια και κρατώντας τα φουσκωτά τους.
Οι παραλιακοί πεζόδρομοι ήταν γεμάτοι ποδηλάτες και ανθρώπους που έκαναν βόλτα με άνετα παπούτσια και τον κατάλληλο αθλητικό εξοπλισμό. Περισσότερο από μία φορά είδε κανείς παιδιά να τρώνε το κλασικό γερμανικό παραλιακό γεύμα: καρότα, μικρά πρέτσελ, μήλα και αγγούρια. Παράλληλα, οικογένειες απολάμβαναν παγωτά και το πιο χαρακτηριστικό τοπικό φαγητό της περιοχής, το Fischbrötchen το παραδοσιακό σάντουιτς με ψάρι, που συνήθως συνοδεύεται από μια κρύα τοπική μπίρα ή ένα Alster (μίξη μπίρας με αναψυκτικό).
Στο εξωτερικό, ωστόσο, η εικόνα αλλάζει. Οι νεότεροι και οι μεσήλικες Γερμανοί όπως και οι Βρετανοί, αν και ίσως σε μικρότερο βαθμό φαίνεται να πίνουν περισσότερη μπίρα, να γίνονται πιο θορυβώδεις και πιο τολμηροί, ενώ συχνά διεκδικούν πιο επιθετικά τον περιορισμένο χώρο στην παραλία, τοποθετώντας στρατηγικά τις διάσημες πετσέτες τους.
Ευτυχώς για τους πιο ντροπαλούς με το σώμα Βρετανούς, η γερμανική προτίμηση στη γυμνότητα συνήθως παραμένει περιορισμένη εντός των γερμανικών συνόρων.
Βρετανία: Η παραδοσιακή μάχη με τον άνεμο, το κρύο και την παλίρροια
Μόλις επέστρεψε στο αυτοκίνητο φορτωμένος με καλάθια και κουβαδάκια, μπάλες και ρακέτες του κρίκετ από μια ημέρα δίπλα στη θάλασσα. Βρίσκεται κάπου, οπουδήποτε, κατά μήκος της μεγάλης βρετανικής ακτογραμμής και ετοιμάζεται να ενωθεί με την υπόλοιπη οικογένεια στην ουρά για ψάρια με πατάτες (fish and chips).
Πεινάει αρκετά. Παρά την προστασία των τάπερ, αρκετή άμμος είχε καταφέρει να μπει στα σάντουιτς με τυρί και ντομάτα που είχαν ετοιμαστεί για το μεσημεριανό, ενώ ένα από τα παιδιά πάτησε κατά λάθος τη μεγάλη οικογενειακή σακούλα με τα πατατάκια, μετατρέποντας το περιεχόμενό της σε μικρά θρύψαλα. Όλα συνέβησαν όταν προσπάθησε να βγάλει το μαγιό του κάτω από την προστασία μιας πετσέτας.
Ωστόσο, ήταν μια καλή ημέρα. Είχε κερδίσει τον διαγωνισμό στο άλμα εις μήκος και, ως «τιμωρία», είχε θαφτεί στην άμμο. Ο αγώνας γαλλικού κρίκετ είχε εξελιχθεί σε μεγάλη επιτυχία, μέχρι τη στιγμή που ένα από τα παιδιά χτύπησε το δάχτυλο του ποδιού του με το ρόπαλο και ένας σκύλος έκλεψε την μπάλα του τένις.
Ευτυχώς, ακριβώς εκείνη τη στιγμή η οικογένεια αντιλήφθηκε ότι η παλίρροια είχε αλλάξει και στράφηκε σε μια νέα αποστολή: το άνοιγμα ενός μεγάλου καναλιού στην άμμο, ώστε να συνδεθεί με την τάφρο γύρω από το κάστρο που είχαν χτίσει.
Η θάλασσα ήταν, όπως συνήθως στη Βρετανία, αρκετούς βαθμούς πάνω από το σημείο πήξης. Η ξαφνική μπόρα πέρασε σχετικά γρήγορα και το ριγέ αντιανεμικό άντεξε στον δυνατό ανατολικό άνεμο. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε κάποια ζήλια για τη νέα γενιά πτυσσόμενων σκηνών παραλίας των γειτόνων, οι οποίες προσφέρουν ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο προστασίας από τα στοιχεία της φύσης.
Συνολικά, όμως, υπήρχε αρκετή ηλιοφάνεια ώστε όλοι να φύγουν με κατακόκκινες μύτες και ροζ γόνατα, μαζί με αλμυρά, ανεμοδαρμένα μαλλιά και αρκετή άμμο κολλημένη άβολα ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών.
Πηγή: Telegraph
