Η ιστορία της Μαρινέλλας στην ελληνική μουσική ξεκίνησε σαν ταινία. Αύγουστος 1956, στο “Πανόραμα” της Θεσσαλονίκης. Εκείνη ανεβαίνει και τραγουδά το «Πικρό Ψωμί». Όταν τελειώνει, πάει και λέει στον Στέλιο Καζαντζίδη ότι τον θαυμάζει. Εκείνος την έχει ήδη προσέξει. Όχι μόνο για τη φωνή της που είναι καθαρή και ξεχωριστή, αλλά και για το πώς κινείται, για το ότι τραγουδά τα λαϊκά με έναν δικό της αέρα.
Η συνέχεια γράφεται σε μια βάρκα. Δύο άνθρωποι που αγαπούν τη θάλασσα, το ψάρεμα, την ησυχία, έρχονται κοντά και ξεκινά ο έρωτας. Και κάπου εκεί, της προτείνει να γίνει το “σεγκόντο” του.
Από εκεί και πέρα, όλα συμβαίνουν γρήγορα. Από το “Λουξεμβούργο” της Θεσσαλονίκης κατεβαίνουν στην Αθήνα το 1957 και μπαίνουν κατευθείαν στον πυρήνα του λαϊκού τραγουδιού. Οι πρώτες ηχογραφήσεις τους («Νίτσα, Ελενίτσα», «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη) κυκλοφορούν σε δίσκους 78 στροφών και αρχίζουν να τους χτίζουν κοινό. Το «Τι γυρεύεις από μένα» είναι από τα πρώτα ντουέτα που η φωνή της ακούγεται καθαρά και αυτόνομα, ενώ το πρώτο της σόλο («Ήρθα πάλι κοντά σου», 1959, με δεύτερη φωνή της Γιώτας Λύδια) δείχνει ήδη ότι δεν είναι απλώς “δεύτερη φωνή”.
Μαζί, γνωρίζουν τεράστια επιτυχία. Περιοδείες στην Αμερική και την Αυστραλία, τραγούδια που παίζονται ξανά και ξανά, διφωνίες που μέχρι σήμερα θεωρούνται σχολείο. Συνεργάζονται με Δερβενιώτη, Καλδάρα, Τσιτσάνη, Μαρκόπουλο, Βίρβο, Παπαγιαννοπούλου και γίνονταισημείο αναφοράς.
Η Μαρινέλλα ερμηνεύει τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη.
Το 1960 περνάνε και στον κινηματογράφο, με την «Κυρία Δήμαρχο» του Ροβήρου Μανθούλη, όπου τραγουδούν μαζί αλλά και εκείνη μόνη της. Το 1961 ανεβαίνουν στο “Κεντρικόν” και τραγουδούν Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, κάτι που δεν ήταν αυτονόητο για λαϊκούς τραγουδιστές εκείνη την εποχή. Ο Χατζιδάκις μάλιστα, ακούγοντάς τη να κάνει αυθόρμητα τη φούγκα στο «Κουρασμένο παλικάρι», τη συγκρίνει με τη Μαρίκα Νίνου.
Το 1962 συνεργάζονται ξανά με τον Θεοδωράκη στην «Όμορφη πόλη». Την ίδια χρονιά χωρίζουν για πρώτη φορά και ξαναβρίσκονται. Το 1964 παντρεύονται. Ταξιδεύουν, τραγουδούν, γεμίζουν μαγαζιά που ασφυκτιούν: Τριάνα, Κουλουριώτη, Μαντουμπάλα, Φαληρικόν. Δίπλα τους περνάνε ολόκληρα κεφάλαια του λαϊκού τραγουδιού: Πόλυ Πάνου, Μπέλλου, Ζαμπέτας, Χιώτης, Μπέλλου, Αγγελόπουλος.
Και μετά αρχίζει να αλλάζει κάτι. Το 1965 ο Καζαντζίδης σταματά τις εμφανίσεις. Το 1966 χωρίζουν οριστικά. Το 1968 θα συναντηθούν άλλη μια φορά δισκογραφικά, ένας τελευταίος κύκλος που κλείνει το 1969. Μέχρι τότε, η Μαρινέλλα ήταν η μισή ενός θρύλου. Από εκεί και μετά, έπρεπε να γίνει κάτι άλλο. Και αυτό είναι το σημείο που η ιστορία παύει να είναι ρομαντική και γίνεται ριζοσπαστική.
Με τον Γιώργο Νταλάρα
Το 1966 ξεκινάει μόνη της. Δίπλα της βρίσκονται άνθρωποι που την πιστεύουν: ο Γιώργος Κατσαρός, ο Ζαμπέτας, ο Μαρκόπουλος, ο Λοΐζος, ο Πλέσσας, ο Λεοντής. Ο Κατσαρός παίζει καθοριστικό ρόλο, μετά από μια μεγάλη περιοδεία στη Ρωσία, την ανεβάζει στην επιθεώρηση «Άλλος για Υπουργείο» στο θέατρο “Παρκ”. Εκεί, με τα «Απόψε χάνω μια ψυχή» και «Κλείσε τα μάτια σου καρδιά μου», κάνει ουσιαστικά την πρώτη της δημόσια επανεμφάνιση ως σόλο καλλιτέχνιδα.
Και δεν σταματά εκεί. Την ίδια χρονιά, στο Λυκαβηττό, τραγουδά υπό τη διεύθυνση του Θεοδωράκη τον κύκλο «Λιποτάκτες», δίπλα στον Μπιθικώτση και τον Πουλόπουλο. Το 1967 περνά από το “Χρυσό Βαρέλι”, τη “Νεράιδα”, το “Μοστρού”, αλλάζει σχήματα, συνεργασίες, χώρους. Ψάχνεται. Και μετά έρχεται η πρώτη μεγάλη επιβεβαίωση.
Το «Σταλιά-σταλιά» του Ζαμπέτα (1968), ένα τραγούδι που δεν προοριζόταν καν για εκείνη -ήταν να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη- γίνεται δικό της και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Από εκεί και πέρα, η μεταμόρφωση επιταχύνεται.
Η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής
Στη δεκαετία του ’70 η σκηνή αλλάζει μαζί της. Η Μαρινέλλα παίζει, κινείται, δίνει ρόλο στο σώμα της, στο βλέμμα της, στο πώς “κρατάει” τον χώρο. Φέρνει κάτι θεατρικό, κάτι που σήμερα θα λέγαμε performance, αλλά τότε δεν υπήρχε καν λέξη για να το περιγράψει. Το 1974 πηγαίνει στη Eurovision με το «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου», σε μια Ελλάδα που μόλις έχει βγει από τη δικτατορία. Και μόνο αυτό λέει πολλά για το πού είχε φτάσει. Στα ’80s και μετά, εδραιώνεται. Μεγάλες πίστες, δισκογραφία, τηλεόραση, συναυλίες. Αλλά το βασικό δεν αλλάζει, η Μαρινέλλα είναι μία παρουσία με μεγάλο αντίκτυπο και εκεί κρύβεται όλη η ουσία αυτής της επανεκκίνησης.
Η Μαρινέλλα δεν προσπάθησε ποτέ να αντικαταστήσει τον Καζαντζίδη, ούτε να συνεχίσει κάτι που είχε ήδη ολοκληρωθεί. Δεν έγινε η συνέχεια του μύθου. Αντιθέτως, έφτιαξε τον δικό της μύθο και αν σήμερα μοιάζει αυτονόητο ότι μια γυναίκα μπορεί να σταθεί μόνη της, να ορίσει τον χώρο της και να γίνει το κέντρο του, τότε δεν ήταν. Τα κατάφερε και άφησε ένα από τα πιο δυνατά αποτυπώματα στο ελληνικό τραγούδι.
