Και μια ανοιχτή κουβέντα για την εργασία, τις μεταρρυθμίσεις και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις που βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο. Τα χρόνια στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, η επιστροφή στην Ελλάδα, η πολιτική, οι δύο γιοι της και η ζωή μακριά από τις κάμερες. Η συγκινητική αναφορά στην απώλεια της μητέρας της και στη δωρεά οργάνων, αλλά και οι απαντήσεις της για το επίδομα ανεργίας, την ψηφιακή κάρτα εργασίας, το 13ωρο και τις μεγάλες πολιτικές αντιπαραθέσεις που συνόδευσαν τη διαδρομή της.
Υπάρχουν πολιτικοί που έχουμε συνηθίσει να γνωρίζουμε κυρίως μέσα από τις αποφάσεις τους, τις κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις, τις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις και τις δύσκολες στιγμές μιας κυβερνητικής θητείας. Η Νίκη Κεραμέως ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Έχει βρεθεί σε τρία διαφορετικά υπουργεία –Παιδείας, Εσωτερικών και Εργασίας– και έχει συνδέσει το όνομά της με μεταρρυθμίσεις που προκάλεσαν έντονες πολιτικές συζητήσεις και αντιδράσεις.
Στη δική μας συνάντηση, όμως, θέλησα να ακολουθήσω μια διαφορετική διαδρομή. Να αφήσουμε για λίγο πίσω την υπουργό και να γνωρίσουμε περισσότερο τη Νίκη. Τη νεαρή γυναίκα που έφυγε από την Ελλάδα για να σπουδάσει στη Γαλλία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έζησε και εργάστηκε στο εξωτερικό και κάποια στιγμή αποφάσισε να επιστρέψει σε μια Ελλάδα πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε αφήσει. Τη γυναίκα που αργότερα μπήκε στην πολιτική, έγινε μητέρα δύο αγοριών και χρειάστηκε να μάθει να ισορροπεί ανάμεσα σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό δημόσιο ρόλο και σε μια ζωή που συνεχίζει να υπάρχει όταν κλείνουν οι κάμερες.
Η συζήτησή μας ξεκίνησε συμβολικά από μια μικρή αντιστρές υδρόγειο και ταξίδεψε από τον κόσμο των φοιτητικών της χρόνων μέχρι τη σημερινή διεθνή πραγματικότητα. Μιλήσαμε για την επιστροφή της στην Ελλάδα, τη γνωριμία της με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την πορεία της στην πολιτική, αλλά και για τις αποφάσεις που σημάδεψαν τη θητεία της στα υπουργεία από τα οποία πέρασε.
Δεν έλειψαν, φυσικά, τα δύσκολα πολιτικά ερωτήματα. Το πανεπιστημιακό άσυλο και οι αλλαγές στα πανεπιστήμια, η ψηφιακή κάρτα εργασίας, το 13ωρο και η πρόσφατη συζήτηση γύρω από το επίδομα ανεργίας βρέθηκαν στο τραπέζι, με τη Νίκη Κεραμέως να δίνει τη δική της απάντηση για ζητήματα που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ίσως, όμως, οι πιο ανθρώπινες στιγμές της συζήτησης να ήρθαν όταν η πολιτική πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Όταν μίλησε για το πρώτο μεγάλο μάθημα για το οποίο, όπως είπε, κανείς δεν μπορεί πραγματικά να σε προετοιμάσει: την απώλεια των γονιών. Αναφέρθηκε στη μητέρα της, που έφυγε πριν από έναν χρόνο έπειτα από εγκεφαλική αιμορραγία, και στη σημασία που είχε για την ίδια και τον αδελφό της η απόφαση για δωρεά οργάνων. Μια εξομολόγηση πολύ διαφορετική από όσα έχουμε συνηθίσει να ακούμε στις πολιτικές συνεντεύξεις.
Μιλήσαμε ακόμη για τους δύο γιους της, για τις ενοχές και τις ισορροπίες που αναπόφευκτα συνοδεύουν μια τόσο απαιτητική καθημερινότητα, για τον χρόνο που προσπαθεί να κρατά για την οικογένειά της, αλλά και για εκείνον που διεκδικεί για τον εαυτό της – ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σηκωθεί στις έξι το πρωί για να γυμναστεί.
Και κάπου προς το τέλος, όταν της ζήτησα να αφήσουμε εντελώς έξω την υπουργό και να φανταστεί ότι μια μαγική χρονοκάψουλα μπορούσε να την επιστρέψει σε μία μόνο περίοδο της ζωής της, ποια άραγε επέλεξε; Και όταν τη ρώτησα ποιο αντικείμενο και ποια ευχή θα ήθελε κάποτε να αφήσει στα παιδιά της, τι ήταν αυτό που σκέφτηκε; Δύο απαντήσεις πολύ προσωπικές, που ίσως αποκαλύπτουν περισσότερα για τη Νίκη Κεραμέως πίσω από τη δημόσια εικόνα απ’ όσα θα μπορούσε να πει οποιοσδήποτε πολιτικός τίτλος.
