Πάνω από 180.000 στρέμματα δάσους έγιναν στάχτη μέσα σε λίγες ημέρες, σύμφωνα με τον πρώτο απολογισμό του WWF. Από το 2019, η Ελλάδα έχει χάσει περισσότερα από 4 εκατομμύρια στρέμματα από πυρκαγιές.
Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περιουσίες καταστράφηκαν, χιλιάδες πολίτες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και η αντιπυρική περίοδος δεν έχει ακόμη τελειώσει.Κι όμως, το γεγονός που κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση δεν ήταν τίποτα από αυτά. Για ημέρες, ένα μεγάλο μέρος της επικαιρότητας περιστράφηκε γύρω από την αυθόρμητη αντίδραση μιας νεαρής ρεπόρτερ την ώρα της ζωντανής μετάδοσης από το πύρινο μέτωπο.
Ένα ανθρώπινο στιγμιότυπο έγινε viral. Έγινε αντικείμενο σχολιασμού, ειρωνείας και ατελείωτης αναπαραγωγής. Σαν να ήταν αυτό το σημαντικότερο γεγονός των ημερών.Δεν ήταν.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι μια δημοσιογράφος φοβήθηκε μπροστά σε μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς επιλέξαμε να συζητήσουμε τον φόβο της αντί για τη φωτιά.
Γιατί όσο η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται σε ένα πρόσωπο, τόσο απομακρύνεται από τα κρίσιμα ερωτήματα. Τι άλλαξε πραγματικά μετά τις καταστροφές των προηγούμενων ετών; Πού κατευθύνθηκαν οι ευρωπαϊκοί πόροι που προορίζονταν για την ενίσχυση της Πολιτικής Προστασίας; Και κυρίως, γιατί εξακολουθούμε να μετράμε κάθε καλοκαίρι τις ίδιες πληγές;
Την ίδια ώρα, περνούν σχεδόν απαρατήρητα σοβαρά ερωτήματα για επιλογές που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια στον σχεδιασμό της Πολιτικής Προστασίας. Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, από την αναθεώρηση του ελληνικού σχεδίου του Ταμείου Ανάκαμψης αφαιρέθηκαν ή αντικαταστάθηκαν κρίσιμες επενδύσεις: η προμήθεια επτά αεροσκαφών Canadair, έντεκα Air Tractor μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ελικοπτέρων βαρέων μεταφορών και η αναβάθμιση δύο Super Puma.
Παράλληλα, δεν προχώρησαν έργα όπως το Εθνικό Κέντρο Διαχείρισης Κινδύνων Καταστροφών και τα Περιφερειακά Κέντρα Επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας, ενώ ακόμη και μέσα που έχουν ήδη αποκτηθεί φέρεται να παραμένουν ανενεργά λόγω ελλείψεων σε συντήρηση ή σε προσωπικό.
Αν όλα αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο δημόσιας λογοδοσίας, τότε τι αποτελεί; Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια στρέμματα έχουν καεί από το 2019. Άλλα 180.000 έγιναν στάχτη μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, σύμφωνα με τον πρώτο απολογισμό του WWF. Και ενώ αυτά τα στοιχεία θα έπρεπε να βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, εμείς επιλέξαμε να αναλωθούμε στην αυθόρμητη αντίδραση μιας δημοσιογράφου μπροστά στις φλόγες.
Η νεαρή ρεπόρτερ έκανε αυτό που θα έκανε κάθε άνθρωπος που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά: αντέδρασε ανθρώπινα. Το να μετατραπεί αυτή η στιγμή σε κεντρικό θέμα της επικαιρότητας δεν λέει κάτι για εκείνη. Λέει, όμως, πολλά για εμάς.
Για μια κοινωνία που ολοένα και πιο συχνά επιλέγει την εικόνα αντί της ουσίας. Που αναζητά έναν εύκολο πρωταγωνιστή αντί να απαιτεί δύσκολες απαντήσεις. Που αφήνει τον θόρυβο να σκεπάσει το πραγματικό διακύβευμα.
Γιατί η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται μόνο όταν καίγονται τα δάση. Δοκιμάζεται και όταν μια κοινωνία επιλέγει τι αξίζει να συζητήσει. Αν η δημόσια ατζέντα εξαντλείται σε ένα viral στιγμιότυπο, τότε η λογοδοσία υποχωρεί και οι πραγματικές ευθύνες χάνονται μέσα στον θόρυβο.
Η πραγματική ιστορία αυτών των ημερών δεν ήταν η αυθόρμητη αντίδραση μιας ρεπόρτερ. Ήταν τα 180.000 στρέμματα που έγιναν στάχτη μέσα σε λίγες ημέρες. Ήταν τα περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια στρέμματα που έχουν καεί από το 2019. Ήταν οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν. Ήταν τα ερωτήματα για το αν αξιοποιήθηκαν οι διαθέσιμοι πόροι, αν υλοποιήθηκαν οι αναγκαίες υποδομές και αν η χώρα είναι σήμερα καλύτερα προετοιμασμένη από ό,τι ήταν χθες.
Γιατί όσο η δημόσια συζήτηση μένει καθηλωμένη σε ένα ανθρώπινο στιγμιότυπο, η πραγματική ιστορία μένει στο σκοτάδι.
Και η πραγματική ιστορία δεν ήταν ποτέ η ρεπόρτερ. Ήταν το δάσος που καιγόταν πίσω της.
