«Βρισκόμαστε στο 2011-12, αυτές τις εποχές ζούμε πάλι» θα πει η Μάγδα Φύσσα στη συζήτηση μετά την επίσημη πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια Δίκης της Χρυσής Αυγής: Οι άνθρωποί της» (Χρύσα Λύκου, Στέλιος Ζαχαρίου) την περασμένη Τετάρτη, ακριβώς 6 χρόνια μετά την πρωτόδικη καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Ένας άνθρωπος από το κοινό παίρνει τον λόγο για να διαφωνήσει, υποστηρίζοντας ότι είμαστε σε σαφώς καλύτερη θέση σε σχέση με τότε αλλά η κυρία Φύσσα δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία του· «Είναι και μέσα στα σχολεία τώρα».
Ελάχιστες ώρες αργότερα μαθαίνουμε για την επίθεση στον 32χρονο στην Ελευσίνα και πολύ γρήγορα θα διαβάσουμε τίτλους που συνδέουν τη δολοφονική επίθεση με απόπειρα ληστείας και επεισόδιο που σχετίζεται με οπαδικά κίνητρα. Οι συνειρμοί με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι αναπόφευκτοι και ανατριχιαστικοί. Πολύ γρήγορα, ωστόσο, η επίσημη κατάθεση του 32χρονου, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι στοχοποιήθηκε για την αντιφασιστική του δράση από δύο άτομα που δήλωναν φασίστες, θέτει το ζήτημα στην πραγματική του βάση: την αποθράσυνση της ακροδεξιάς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι δύο δράστες, 18 και 22 ετών, που μαχαίρωσαν και τραυμάτισαν σοβαρά το θύμα τους, ταυτοποιήθηκαν αμέσως και παραδόθηκαν στις αρχές, στην προσπάθειά τους να προλάβουν ίσως τις συνέπειες μιας πράξης που, αν κρίνουμε από τη δημόσια συζήτηση, θα έπρεπε να μας ανησυχεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τώρα. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να περιμένουμε τη διαλεύκανση της υπόθεσης για να αναγνωρίσουμε κάτι ανησυχητικά γνώριμο: τη δολοφονική βία, την οργανωμένη δράση, τη βολική αφήγηση περί νεανικής παραβατικότητας, για την οποία έκανε μάλιστα λόγο ο αντιπρόεδρος της ΠΟΑΣΥ, Χρήστος Συνδρεβέλης.
Δεν είναι αντισυστημικοί, ούτε άμυαλοι πιτσιρικάδες. Φασίστες μαχαιροβγάλτες είναι. Το να βαφτίζουμε τέτοιες επιθέσεις «μεμονωμένα περιστατικά», να τις αποσυνδέουμε από το πολιτικό τους κίνητρο ή να τις αντιμετωπίζουμε ως ακόμα ένα επεισόδιο μιας γενικευμένης έξαρσης βίας δεν τις κάνει λιγότερο πολιτικές. Μόνο μας απαλλάσσει προσωρινά από την ευθύνη να τις αντιμετωπίσουμε ως τέτοιες. Με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής θα μπορούσε κανείς να πει ότι τουλάχιστον αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει και θα ήταν μια καθησυχαστική σκέψη, αν η ιστορία είχε την τάση να συμμορφώνεται με τις δική μας συνήθεια για εφησυχασμό.
Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση. Δεν καταδικάστηκαν μαζί της, διά μαγείας, οι ιδέες που τη γέννησαν, τα αντανακλαστικά που την έθρεψαν και τη συντήρησαν, ούτε η κοινωνική ανοχή που της επέτρεψε να αποκτήσει παρουσία στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία. Αυτά, δυστυχώς, δεν εξαφανίζονται με μια δικαστική απόφαση. Μπορούν να αλλάξουν όνομα, να ενδυθούν διαφορετικά σύμβολα, να χαμηλώσουν προσωρινά τη φωνή τους και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να επανεμφανιστούν ως Propatria, Κρυπτεία, Ιερός Λόχος, Van Guard Hellas...
