Πάνε πολλά χρόνια από τότε που χρειάστηκε να εξηγήσω στον σήμερα 21χρονο γιο μου τα περί διαφορετικότητας και την απόλυτη υποχρέωση τού να σέβεται και να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο την επιλογή του διπλανού του.
Ήταν κάπου στην πρώτη δημοτικού, όταν με ρώτησε, γιατί μια κοπέλα που είχαμε συναντήσει τότε στο δρόμο, έμοιαζε περισσότερο με αγόρι. Αρχικά ένιωσα αμήχανα γιατί δεν ήξερα αν η ηλικία του μου επέτρεπε να του εξηγήσω, πολύ γρήγορα όμως αποφάσισα, όχι μόνο να μην προσποιηθώ ότι δεν άκουσα και να τον αγνοήσω, αλλά να του δώσω να καταλάβει με απλά λόγια πως ο τρόπος που επιλέγει να πορευτεί κάποιος στη ζωή του αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του.
Σε κάθε άλλη περίπτωση θεωρούσα ότι αν σιωπούσα θα του δημιουργούσα ένα ταμπού, θα έπλαθα στο μυαλό του μια κατάσταση απαγορευμένη για τα φύλα.
Θυμήθηκα το περιστατικό τώρα που στον δημόσιο λόγο κυριαρχεί ο... σάλος για τις εικόνες στα βιβλία της Γλώσσας της Β΄ Δημοτικού και στο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής αγωγή της Στ΄ Δημοτικού, τα οποία ωστόσο δεν θα μοιραστούν στους μαθητές την τρέχουσα σχολική χρονιά, αλλά την επόμενη.
Συγκεκριμένα, στα βιβλία απεικονίζονται, σε αυτό της β΄ Δημοτικού, εικονογραφήσεις με διαφορετικές οικογενειακές συνθέσεις, ανάμεσα σε αυτές ζωγραφιά με δυο μπαμπάδες ή με δυο μαμάδες, ζητώντας από τα παιδιά να αναγνωρίσουν ποια μοιάζει περισσότερο με τη δική τους και να την ζωγραφίσουν. Στο βιβλίο δε της Στ΄ δημοτικού εκτός από αναφορά στην πυρηνική οικογένεια, γίνεται και σε άλλους τύπους, όπως αυτή της «οικογένειας» με γονείς του ίδιου φύλλου.
Ένας ψυχολόγος θα υποστήριζε πως ένα παιδί, κοιτάζοντας μια ζωγραφιά με δυο άντρες ή δυο γυναίκες να κρατούν στοργικά από το χέρι ένα παιδάκι, θα ένιωθε ασφάλεια και στοργικότητα. Ωστόσο, υπάρχει πάντα η άλλη άποψη. Εκείνη που προτιμά να δημιουργεί στα παιδιά μια επίπλαστη πραγματικότητα, να κρύβει κάτω από το χαλί την αλήθεια, τη διαφορετικότητα, σαν να πρόκειται για ντροπή και όχι ως δικαίωμα στην ελευθερία.
Ποιος είπε ότι τα παιδιά μας πρέπει να ζουν σε γυάλα, αποκομμένα από αυτό που πραγματικά συμβαίνει; Δεν έχει το σχολείο την αρμοδιότητα, μεταξύ άλλων, να τους διδάξει ότι οι ομόφυλες οικογένειες δεν αποτελούνται από δυο... τέρατα, αλλά από δυο ανθρώπους του ίδιου φύλου που αποφάσισαν να μείνουν μαζί και να μεγαλώσουν ένα παιδί;
Το σχολείο εκτός από τον εκπαιδευτικό του ρόλο, διαμορφώνει αναπόφευκτα και τον χαρακτήρα των παιδιών. Σε έναν κόσμο ιδεατό, θα πρέπει να τα διδάσκει να αγαπούν, να καλλιεργεί τον σεβασμό στο διαφορετικό, να χτίζει την αυτοπεποίθησή τους, μακριά από προκαταλήψεις. Ένα αποστειρωμένο σχολείο παράγει φοβικά παιδιά, που μελλοντικά κινδυνεύουν να αναπτύξουν ακόμα και επιθετικότητα απέναντι σε ό,τι δεν γνωρίζουν.
Τι νόημα έχει η αναγνώριση της ομόφυλης οικογένειας από την Πολιτεία, όταν η ίδια «καταδικάζει» τα βιβλία που μιλάνε για εκείνη; Αν δεν είναι αυτός ο ορισμός της υποκρισίας, προσωπικά δεν βρίσκω καλύτερο!
Τα βιβλία, για τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες, είναι ο καλύτερος οδηγός για να κατανοήσουν όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Επιπλέον, τα παιδιά μιας ομόφυλης οικογένειας έχουν ισότιμη θέση. Άρα, όταν διδάσκονται για τις διαφορετικές δομές των οικογενειών, δεν θα πρέπει στις εικόνες των βιβλίων να αναγνωρίσουν και τη δική τους;
Όσο λοιπόν κι αν κάποιοι φωνάζουν, θέλοντας να αποκρύψουν την ορατότητα των ομόφυλων ζευγαριών από ένα σχολικό εγχειρίδιο, δεν τα εξαφανίζουν από τη ζωή μας.
Αυτό που προσπαθεί να εξαφανίσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, είναι οι «κατηγορίες» περί «woke ατζέντας» που εκτοξεύει εναντίον της κυβέρνησης ο Αντώνης Σαμαράς.
Ξεκαθάρισε ότι «τα φύλλα είναι δύο. Ο πατέρας είναι πατέρας, η μητέρα είναι μητέρα. Ούτε γονέας 1, ούτε γονέας 2 υπάρχει», κλείνοντας έτσι το μάτι σε ένα σκληρά συντηρητικό ακροατήριο, το οποίο δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του σε τέτοια θέματα.
Αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πως στην παρούσα χρονική συγκυρία την κυβέρνηση δεν την ευνοεί το θέμα της συμπερίληψης. Η συμπερίληψη και η ισότητα είναι θέματα που έπρεπε να μπαίνουν σε πολιτικές ατζέντες; Δυστυχώς ναι, στα «βραχυκυκλωμένα» μυαλά, τα οποία δεν γνωρίζουν από αγάπη!
