Υποχρέωσή μας είναι να δούμε τα πράγματα όπως έχουν κι όχι όπως θα θέλαμε να έχουν. Η εικόνα της Εθνικής Ανδρών είναι άθλια. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, πρόκειται για μια από τις χειρότερες εκφάνσεις της «επίσημης αγαπημένης» μας. Κι εδώ έρχεται η ανάγκη για… αναθέματα, που -ευτυχώς εμείς- δεν τη νιώσαμε ποτέ, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Ο Βασίλης Σπανούλης είναι εθνικό κεφάλαιο. Δίχως… ψιλά γράμματα, χωρίς «ναι μεν, αλλά». Επειδή είναι εγωιστής (γι’ αυτό είναι αυτός που είναι), δεν θα στρέψει αλλού τα φώτα. Πίνει το πικρό ποτήρι μέχρι το τέλος, δίχως να επιχειρήσει μετατόπιση των ευθυνών στις πλάτες των πραγματικών υπευθύνων. Κάπως έτσι κινδυνεύει ένα εθνικό κεφάλαιο να χαθεί.
Οι παίκτες που συμμετέχουν δίνουν ό,τι έχουν. Βεβαίως, όταν φτάνεις να περιμένεις λύσεις από αθλητές που ηλικιακά έπρεπε να ξεκουράζονται για να βγάλουν τη σεζόν (Καλάθης, Παπανικολάου), δεν μπορεί να έχεις υψηλές προσδοκίες. Και το γράφω αυτό σήμερα, που ο Νικ ήταν κορυφαίος και που αμφότεροι έχουν τον ΑΠΟΛΥΤΟ σεβασμό μου για τα μπασκετικά τους κατορθώματα, αλλά και για την προσωπικότητά τους. Ειδικά ο Κώστας…
Το να δείχνεις με το δάχτυλο όσους δεν είναι στο ρόστερ αυτήν τη στιγμή, μετατρέποντας τη συμμετοχή στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα σε υποχρεωτική θητεία, είναι μια ασφαλής μέθοδος για να αποτινάξεις τις ευθύνες. Είναι σαν να μπαίνει ληστής στο δωμάτιο κι εσύ να σκεπάζεσαι με το σεντόνι. Μειώνεις τα φοβικά σου σύνδρομα, αλλά δεν βρίσκεις λύσεις.
Ο Λιόλιος και η… στρατευμένη τέχνη
Επειδή εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας (αδύνατον και λόγω όγκου), θα γράψουμε τα πράγματα με… διευθύνσεις και ονόματα. Υπάρχει ένα μεταφερόμενο -με τσάρτερ- τάγμα πιστών δημοσιογράφων, που μοναδικό τους μέλημα είναι να μην πειραχτεί ο πρόεδρος. Αφενός για να μην πειραχτούν οι αποδοχές τους, αφετέρου για να μην χάσουν τη θέση στο τσάρτερ και να γυρίζουν τον κόσμο, στην υγειά των κορόιδων. Βλέπετε, τα χρήματα που δαπανώνται για τα ταξίδια τους ΔΕΝ βγαίνουν από την τσέπη τού προέδρου, αλλά από την κρατική επιχορήγηση.
Παλιότερα, στη δούλεψη του Γιώργου Βασιλακόπουλου, τώρα στο «μαγαζάκι» τού Βαγγέλη Λιόλιου, παραμένουν πιστά σκυλιά στα αφεντικά τους. Τάχα μου αγαπούν την Εθνική, γι’ αυτό δεν κάνουν κριτική. Όταν, όμως, ο «μεγάλος» θέλει κάλυψη, δεν διστάζουν να ξεσκίσουν τον Ηλία Ζούρο, να τα χώσουν στον Φώτη Κατσικάρη, να κοροϊδέψουν ως «εθνικό σταρ» τον Αντρέα Τρινκιέρι, να στολίσουν τον Γιόνας Καζλάουσκας, μετατρέποντας τον σε υπνάουσκας, να τα βάλουν ακόμα και με το «τοτέμ» τού ελληνικού μπάσκετ, τον Παναγιώτη Γιαννάκη.
Σαν τον Κώστα Βουτσά στην ταινία «ένα τανκ... στο κρεβάτι μου», αλλάζουν τις κορνίζες με τις φωτογραφίες των ομοσπονδιακών τεχνικών, αναφωνώντας «περάστε στο… μούσκιο», οσάκις το ραδιοφωνάκι ανακοινώνει το τέλος τής θητείας τους. Τρανζιστοράκια με πόδια, που πληρώνονται με αποδείξεις από βενζινάδικα, αποδεικνύοντας πως η ντροπή δεν είναι δουλειά.
Υπάρχει και μια νέα κατηγορία «τσαρτερίστας». Η τάχα μου διοίκηση. Οι εκλεγμένοι, που έχουν μετατραπεί σε μπασκετικούς ταξιδευτές, σαν τον Ευτύχη Μπλέτσα. Κουβέντα δεν λένε, πιστοί στο δόγμα «σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος».
Ο Δήμος Ντικούδης ή δεν βλέπει, ή δεν μιλά. Εκτός αν και για την εικόνα τής Εθνικής φταίει ο Παπαθεοδώρου. Ο Βασίλης Ντάκουρης έχει να πει λέξη από τότε που ήταν εξουσία -εξίσου άθλια- ο Βασιλακόπουλος. Έκτοτε καταναλώνει υπερβολικά μεγάλες ποσότητες από το αμίλητο νερό. Πάμε στην ουσία, γιατί όλοι αυτοί είναι τριτο-τέταρτοι κομπάρσοι της ταινίας «οι αναλώσιμοι», με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, τον Άρνολντ Σβαρτσενέιγκερ, τον Μπρους Γουίλις και τον Τζέισον Στέιθαμ.
Αυτή η άθλια Εθνική είναι δημιούργημα του Λιόλιου. Άνθρωπος δίχως γνώση και χωρίς διάθεση να μάθει. Με μηδενικό σχέδιο ανάπτυξης, με μικρές εθνικές που ενίοτε αφήνονται στα χέρια μαθητευόμενων μάγων και μοναδικό σκοπό να υφαρπάξει τα καλύτερα ταλέντα για τον Προμηθέα, με πρωταθλήματα που έχουν πομπώδεις τίτλους και μηδενική αναπτυξιακή φιλοσοφία, χωρίς αρχή και τέλος.
Ο άνθρωπος βράζει μοσχάρι για να φτιάξει ψαρόσουπα. Η Εθνική με τον κορυφαίο παίκτη του ΝΒΑ στις τάξεις της, με κάποιους από τους κορυφαίους παίκτες της Ευρωλίγκας, με ελληνοποιημένο (για πρώτη φορά στην ιστορία) παίκτη, κατόρθωσε να πάρει ένα μετάλλιο, προς τέρψη των τσαρτερίστας, οι οποίοι έσπευσαν να αποθεώσουν τον πρόεδρο, λες κι ήταν η πρώτη φορά που κατακτήσαμε μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ. Όπως έκαναν και με τον Βασιλακόπουλο, όταν στριμώχνονταν στη δική του… αυλή. Ο νοικάρης άλλαξε, όχι οι συνήθειές τους.
Το μπάσκετ στην Ελλάδα είναι στο υψηλότερο σημείο του. Το ελληνικό μπάσκετ καταρρέει. Το μπάσκετ στην Ελλάδα είναι «ευθύνη» των προέδρων των ΚΑΕ. Το ελληνικό μπάσκετ είναι ευθύνη της εκάστοτε διοίκησης της ΕΟΚ. Όρσε τα έργα σου Διοίκηση!...
Υ.Γ.: Το αν θα προκριθούμε (ευχόμαστε) είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει. Η εικόνα και η προοπτική έχει σημασία. Κι επειδή το ελιξίριο της νεότητας δεν έχει ανακαλυφθεί, ακόμα κι αν προκριθούμε, ακόμα και αν η βιτρίνα τού μαγαζιού βελτιωθεί, τα ράφια είναι άδεια.
Η (πραγματική) λύση είναι μία: Αλλαγή διοίκησης και αντικατάσταση με ανθρώπους που έχουν όραμα, ικανότητα, που αγαπούν το μπάσκετ, με ταυτόχρονη εξαφάνιση από τον χώρο εκείνων που ανήκουν στους «σιωπηλούς μειοψηφούντες» και κατά τον αείμνηστο Τζιμάκο κάνουν «δουλειές με φούντες».
