Στη Super League είναι κυριολεκτικά μία ωραία ατμόσφαιρα κι αυτό διότι η κάθε ομάδα υπερασπίζεται τα συμφέροντα της και δεν ενδιαφέρεται για την συνολική βελτίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα τελευταία χρόνια το πρωτάθλημα της SL1 έχει αναβαθμιστεί θεαματικά, ωστόσο αυτό συμβαίνει γιατί έχουν αποκτήσει ποιοτικά ρόστερ οι BIG 4 και είναι μεγάλος ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση του τίτλου. Δεν υπάρχει κανένα πλάνο για την πρόοδο του ποδοσφαίρου μας και τα θετικά βήματα γίνονται επειδή ξοδεύουν πολλά λεφτά οι βαρόνοι της μπάλας.
Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες στην Λίγκα έγινε ένας… μικρός χαμός για την ανάδειξη του νέου προέδρου της, μίας θέσης που επί της ουσίας δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στις ίδιες τις ομάδες και στους παράγοντες τους. Ο χαμός έγινε επειδή την προεδρία διεκδίκησαν οι πρόεδροι των «αιωνίων αντιπάλων», ο Βαγγέλης Μαρινάκης του Ολυμπιακού και ο Γιάννης Αλαφούζος του Παναθηναϊκού. Τα δύο μπλοκ είχαν από 7 ψήφους και η λύση τελικά δόθηκε από την πρόταση που κατέθεσε η ΕΠΟ για εναλλαγή στην προεδρία: ένα χρόνο ο κ. Αλαφούζος και τον επόμενο ο κ. Μαρινάκης.
«Δεν θεωρώ ότι η θέση του προέδρου της Λίγκας δίνει εξουσία σε κάποιον. Είμαστε η μοναδική λίγκα στον κόσμο που δεν διοικείται από διευθύνοντα σύμβουλο ή γενικό διευθυντή. Ο πρόεδρος, εκτός από προτάσεις στρατηγικής σημασίας, όπως η κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, πρέπει να προεδρεύει και να μην ασχολείται με την καθημερινότητα», ανέφερε μεταξύ άλλων στην πρόταση του ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μάκης Γκαγκάτσης κι αυτό είναι κάτι που ισχύει. Ενας μεγαλοεπιχειρηματίας του επιπέδου των ιδιοκτητών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να ασχολείται με την καθημερινότητα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αυτό που μπορεί να κάνει ως πρόεδρος του Συνεταιρισμού είναι να σηκώσει το τηλέφωνο για να βρει έναν χορηγό που θα δώσει πολλά χρήματα στην Λίγκα ή για να μιλήσει με έναν υπουργό προκειμένου να λύσει ένα πρόβλημα.
Συγκυριακές συμμαχίες
Στην εκλογική αναμέτρηση ο Γιάννης Αλαφούζος είχε στο πλευρό του την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ. Υπήρξε δηλαδή μία άτυπη συμμαχία, όπως είχε συμβεί και πριν από περίπου 12 χρόνια όταν επιχειρήθηκε η ανατροπή της διοίκησης της ΕΠΟ, κάτι που τελικά έγινε το 2016 με την παρέμβαση της FIFA.
Στο ποδόσφαιρο οι συμμαχίες των παραγόντων δεν είναι ισχυρές, όπως προαναφέρθηκε. Αυτός είναι ο κανόνας και επιβεβαιώθηκε στο πρόσφατο ΔΣ της Super League. Προσέξτε: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ είχαν την ίδια σκληρή γραμμή στο θέμα της εκλογής του προέδρου. Και όταν το θέμα λύθηκε με το «1 συν 1», στο τραπέζι τέθηκε η αναδιάρθρωση του πρωταθλήματος. Ο Δικέφαλος του Βορρά «πάτησε» σε μία πρόταση που έκανε ο Ηρακλής και τάχθηκε υπέρ της αύξησης των ομάδων σε 16 από 14. Γι’ αυτό το θέμα ο ΠΑΟΚ είχε απέναντι του τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό! Οι συμμαχίες άλλαξαν δηλαδή μέσα σε ένα… τέταρτο. Γι’ αυτό οι φίλαθλοι των ομάδων δεν πρέπει να «τρελαίνονται» με όσα γίνονται στην Λίγκα ή την ΕΠΟ. Το μόνο που πρέπει να τους νοιάζει είναι η ομάδα τους και τίποτε άλλο.
Με τη στήριξη του Ολυμπιακού
Άλλο παράδειγμα. Όταν εξελέγη πρόεδρος στην ΕΠΟ ο Μάκης Γκαγκάτσης είχε την στήριξη του Ολυμπιακού και για ένα διάστημα ο ΠΑΟΚ συμπορεύτηκε για τα σοβαρά θέματα του ποδοσφαίρου μας με τον Β. Μαρινάκη. Μάλιστα, στις προηγούμενες εκλογές της Super League o Μαρινάκης εξελέγη πρόεδρος με ψήφους 7-6 με αντίπαλο τον Αλαφούζο. Ποια ήταν η καθοριστική ψήφος υπέρ του προέδρου της Ερυθρόλευκης ΠΑΕ; Αυτή του ΠΑΟΚ! Ο Δικέφαλος άλλαξε γραμμή και στις πρόσφατες εκλογές ήταν με τον Αλαφούζο.
Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν πρόκειται να βγάλει άκρη με όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτό που προς το παρόν πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι γίνονται βήματα προόδου και ότι το πετυχημένο φορμάτ του πρωταθλήματος δεν πρόκειται να αλλάξει. Στο κορυφαίο πρωτάθλημα οι ομάδες παραμένουν 14 και ο τίτλος θα κρίνεται στα πλέι οφ μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων.
