Κάθε παράσταση στην Επίδαυρο είναι ένα δράμα σε τρεις πράξεις: Η πρώτη παίζεται στο θέατρο, η δεύτερη στον Λεωνίδα και η τρίτη στην ντίσκο Capaci. Η Μαργαρίτα Μιχελάκου καταγράφει μισό αιώνα παραστάσεων, παρασκηνίων και γλεντιών.
«Πιο σιγά, βρε Αντώνη, πιο σιγά», έλεγε συνέχεια ο Ελύτης στον Θεοδωρακόπουλο. Η μέση είναι περίεργο πράγμα. Τσίναγε στα λίγα χιλιόμετρα που χωρίζουν το «Ξενία» από την Παλαιά Επίδαυρο. Ο Αντώνης οδηγούσε το παλιό άσπρο Toyota όσο πιο σιγά μπορούσε. Στα σημεία που είχε χωματόδρομο, ο Ελύτης κατέβαινε και πήγαινε με τα πόδια. Ήταν καλοκαίρι του ’79 και ο ποιητής είχε μόλις παρακολουθήσει την πρόβα των «Βακχών» του Κουν. Σε όποιον ρωτούσε, έλεγε, «δεν νομίζω, δεν το περιμένω», όμως τον επόμενο Οκτώβρη το Νόμπελ θα ήταν δικό του.
Στα 120 δαντελωτά χιλιόμετρα που χωρίζουν την πρωτεύουσα με την Αργολίδα έχουν ζαλιστεί η Κάλλας, η Τζάκι και πριγκίπισσες, έχουν τσακωθεί ο Μινωτής με την Παξινού, για να ξαναερωτευθούν στην επόμενη στροφή, έχουν κλάψει γοερά ηθοποιοί που έπαθαν «σεντόνι» στη διάρκεια της παράστασης και έχουν ξεκαρδιστεί άλλοι που τα κατάφεραν καλύτερα.
Στη Νέα Επίδαυρο έγινε το 1821 η Α’ Εθνοσυνέλευση —και πρέπει να είναι το τελευταίο αξιοσημείωτο γεγονός που συνέβη εκεί. Είναι στην Παλαιά Επίδαυρο, στο Ληγουριό, στο θέατρο που οι εικόνες συνωστίζονται. Η Μελίνα ντυμένη με μια λευκή κελεμπία και ένα τσιγάρο στο χέρι πηγαίνει μέχρι το σπίτι της Μιράντας Ζαφειροπούλου που φιλοξενεί τον Δημήτρη Τσούτση, για να ρίξει ένα γερό καβγά μαζί του σχετικά με το ποιος είναι πιο καλός ηθοποιός: «αυτός ο κοντός» Μινωτής ή ο Κατράκης της; Μετά λούζει με επίθετα τον Διονύση Φωτόπουλο που δεν την άφησε να κοιμηθεί.
Διαβάστε περισσότερα στο klik.gr
