Στο πλοίο, του Νίκου Καρούζου

Σκέφτομαι τι να λέει το πέλαγος
ηχώντας πέρ’ απ’ τα μεσάνυχτα γοερά μέσ’ στη σκοτεινιά του.
Πίνει μαυρίλα που ολοένα σπάζει στο άσπρο των πεθαμένων
είν’ ο αφρός εδώ κ’ εκεί χωρίς ανάπαυση.
Οι μηχανές κόβουν μεγάλα κομμάτια θάλασσα με χοντρούς ήχους
ενώ η αρμύρα νηστική ραπίζει τα πλευρά του σκάφους,
οι μηχανές την άσπιλη βρίζουν ερημιά.