Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει, η κρίση μέσης ηλικίας έχει πλέον μετακινηθεί. Τελευταία το κατάστημα διαθέτει κατά βάση κρίση της «όψιμης νεαρής ηλικίας». Έρχεται περίπου πενήντα χρόνια νωρίτερα και αφορά στη μεταμόρφωση από θεωρητικό ενήλικα σε πραγματικό ενήλικα που έχει τον προσωπικό του λογιστή και ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Ή, τουλάχιστον, στην αίσθηση πως αυτή η μεταμόρφωση θα έπρεπε να έχει έρθει. Το φαινόμενο είναι όλο και πιο συχνό και συζητιέται όλο και περισσότερο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια τέτοια κρίση, αλλά και η εξάντληση που τη συνοδεύει, βρίσκεται στο κέντρο της δραμεντί «Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ».
Ο Πάουλι (Σάμουελ Κουγιάλα) είναι ένας ταλαντούχος και πετυχημένος φλαουτίστας που, μετά από μια ψυχική κατάρρευση, επιστρέφει στο πατρικό του στη Ράουμα. Η μικρή επαρχιακή πόλη της Φινλανδίας τού προσφέρει τόσο την ηρεμία όσο και την απομόνωση που χρειάζεται, μέχρι που συναντά την Ίρις, μια παλιά του συμμαθήτρια από το σχολείο. Η φιλόδοξη Ίρις (Άνα Ροζαλίνα Κάουνο) θα του ζητήσει να φτιάξουν μαζί μια καλλιτεχνική πειραματική κολεκτίβα, όπου θα πειραματίζονται με τη μουσική και θα ηχογραφούν τις συνθέσεις τους. Με τα τραύματα της κλασικής του μουσικής καριέρας ακόμη νωπά, ο Πάουλι θα βρει σε αυτή τη σύμπραξη έναν ασφαλή χώρο για να εκφράσει όλα αυτά για τα οποία δεν έβρισκε χρόνο στην προηγούμενη ζωή του.
Ο κρύος κόσμος της τελειότητας
Στο τρυφερό του ντεμπούτο, ο Λόρι-Μάτι Παρπέι ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συναισθήματα που γεννά η δημιουργική ενασχόληση με τη μουσική παρά για την ποιότητα του αποτελέσματος. Η ταινία μπαίνει με αξιοσημείωτη οικειότητα στον κόσμο της κλασικής μουσικής, ενός χώρου που απαιτεί από τους ανθρώπους του να είναι συνεχώς καλύτεροι, ακριβέστεροι, σχεδόν αλάνθαστοι. Αυτό είναι και το βάρος που σηκώνει στους ώμους του ο Πάουλι, με τις προσδοκίες του κύκλου του να τον συνθλίβουν, μετατρέποντας το ταλέντο του σε μια ασήκωτη ευθύνη.
Στην ταινία υπάρχει μια αυθεντικότητα στην αποτύπωση της κατάθλιψης του Πάουλι (σε μια στιγμή της ταινίας, ο διάσημος φλαουτίστας περιγράφει τον εαυτό του ως «αποτυχία»). Αλλά υπάρχει και μια αγνή αίσθηση δημιουργίας που έρχεται από το γεγονός πως όλη η μουσική που ντύνει την ταινία παίζεται ζωντανά. Αυτό το κομμάτι αλληλεπίδρασης των ηθοποιών ενσωματώνεται πολύ οργανικά στην ταινία και αφήνει το αποτύπωμά του στις σχέσεις των χαρακτήρων.
Μαζί είναι καλύτερα
Η σχέση του πρωταγωνιστή με την Ίρις είναι ίσως μια από τις πιο φωτεινές πτυχές της ταινίας. Η μουσική που ηχογραφούν μαζί είναι συχνά αλλόκοτη και ακατέργαστη, όμως αποτελεί την απόδειξη πως υπάρχει ένας τρόπος να εκφραστείς χωρίς να παραμένεις εγκλωβισμένος στην έννοια της προοπτικής. Περισσότερο, όμως, ξεχωρίζει το γεγονός πως ο Παρπέι δεν οδηγείται στην «εύκολη» λύση του ερωτισμού και επιλέγει να επιχειρηματολογήσει υπέρ των φιλικών σχέσεων και της υποστήριξης που μπορείς να πάρεις από αυτές. Άλλωστε, η ταινία είναι βασισμένη στις δικές του εμπειρίες από τον κόσμο της εναλλακτικής μουσικής.
Το «Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ», πάντως, δεν είναι μια ταινία που θα σε εγκαταλείψει μέσα στην κρίση, ούτε μια που θα την δεχτεί ως το επόμενο φυσικό βήμα της ενηλικίωσης. Αντιθέτως, θα προσπαθήσει να δώσει τη λύση ώστε να βγούμε από αυτή. Την έχουμε δει και την έχουμε ακούσει πολλές φορές, είναι κλισέ, αλλά δεν σταματά να είναι αποτελεσματική· είναι το «μαζί».
Το «Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 22 Οκτωβρίου από την Amorsa Films. Διαβάστε περισσότερες κριτικές για τις ταινίες που παίζονται.
