Υπάρχουν κι αυτές οι θεατρικές παραστάσεις που δεν τελειώνουν όταν πέσει η αυλαία. Κερδίζουν το κοινό τους, βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στον χρόνο και επιστρέφουν για να συναντήσουν ξανά τους θεατές που τις αγάπησαν, αλλά και εκείνους που δεν πρόλαβαν να τις ανακαλύψουν. Από τον Κάφκα και τον Σοφοκλή μέχρι τη Sarah Kane, τον Χρόνη Μίσσιο και τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, οι αθηναϊκές σκηνές υποδέχονται και φέτος παραστάσεις που συνεχίζουν το ταξίδι τους για δεύτερη, τέταρτη ή ακόμη και πέμπτη χρονιά.
Πρόκειται για έργα με διαφορετικές αφετηρίες και σκηνικές γλώσσες, πολιτικά θρίλερ, κοινωνικά δράματα, ιστορίες προσωπικής και συλλογικής μνήμης, παραστάσεις που αναμετρώνται με την εξουσία, τη βία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανάγκη για ελευθερία. Άλλες επιστρέφουν ως επιτυχημένες παραγωγές που έχουν ήδη αφήσει το αποτύπωμά τους, άλλες ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, δίνοντας μια ακόμη ευκαιρία σε όσους τις έχασαν. Συγκεντρώσαμε δέκα θεατρικές επιστροφές που αξίζει να βάλεις στο πρόγραμμα της φετινής σεζόν. Με το παραπάνω, μάλιστα, αφού οι παραστάσεις τους θα σε βγάλουν άνετα μέχρι και το τέλος του πρώτου μήνα της νέας χρονιάς.
Οιδίποδας [2ος χρόνος]
Ο μύθος του Οιδίποδα έχει διασχίσει αιώνες, έχει γνωρίσει αμέτρητες σκηνικές αναγνώσεις και εξακολουθεί να μας φέρνει αντιμέτωπους με τα πιο άβολα ερωτήματα για την αλήθεια, την εξουσία και την ανθρώπινη ευθύνη. Ο Βρετανός Robert Icke, όμως, αποφασίζει να τον μεταφέρει στο σήμερα, να μιλήσει για ένα κόσμο που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην αλήθεια και να μετατρέψει έτσι την αρχαία τραγωδία σε ένα σκοτεινό πολιτικό και οικογενειακό θρίλερ.
Βρισκόμαστε σε μια βραδιά εκλογών. Ένας δημοφιλής πολιτικός ηγέτης ετοιμάζεται να πανηγυρίσει τη σαρωτική νίκη του, ενώ ένα χρονόμετρο μετρά αντίστροφα για την αποκάλυψη μιας αλήθειας που απειλεί να ανατρέψει τα πάντα. Ο Νίκος Κουρής επιστρέφει στον ομώνυμο ρόλο που τον ανέδειξε σε μια από τις ξεχωριστές ερμηνείες της περσινής χρονιάς, αυτή τη φορά όμως χωρίς την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στο πλευρό του. Τη θέση της Ιοκάστης αναλαμβάνει η Μαρία Κεχαγιόγλου, φέρνοντας τη δική της δυναμική σε μια παράσταση που μετά τις 46 sold-out παραστάσεις της προηγούμενης σεζόν επιστρέφει για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων.
Σκηνικός σχεδιασμός και ερμηνείες παραμένουν τα μεγάλα ατού σε αυτή τη ιδιαίτερη σύγχρονη ανάγνωση του Σοφοκλή. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει, για μένα, η Ράνια Οικονομίδου στο ρόλο της Μερόπης, ενός προσώπου που εισάγει ο Icke στο έργο, σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της παράστασης
Info: Φωτογραφίες, Πηνελόπη Γερασίμου / Κεντρική Σκηνή, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Τετάρτη- Κυριακή: 12 Νοεμβρίου- 13 Δεκεμβρίου 2026) / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Η Δίκη [2ος χρόνος]
Υπάρχουν έργα που, όσο περνά ο χρόνος, μοιάζουν να περιγράφουν όλο και πιο εύστοχα τον κόσμο γύρω μας. Η «Δίκη» του Φραντς Κάφκα είναι αναμφίβολα ένα από αυτά. Ο Γιόζεφ Κ., ένας συνηθισμένος άνθρωπος, συλλαμβάνεται ένα πρωί χωρίς να του εξηγηθεί ποτέ ποιο είναι το έγκλημά του. Από εκείνη τη στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν παράλογο, απρόσωπο μηχανισμό εξουσίας, όπου κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, κανείς δεν δίνει απαντήσεις και η ενοχή μοιάζει να έχει αποφασιστεί πριν ακόμη διατυπωθεί η κατηγορία.
Ο Άρης Μπινιάρης καταπιάνεται με το εμβληματικό μυθιστόρημα του Κάφκα και στήνει ένα ασφυκτικό σκηνικό σύμπαν, με το έξοχο εικαστικό αποτύπωμα που μας έχει συνηθίσει. Ένα κόσμο όπου ο άνθρωπος παλεύει να διατηρήσει την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά του απέναντι σε ένα σύστημα που αδυνατεί να κατανοήσει, πόσο δε να αντιμετωπίσει. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος με ωμή δύναμη στον ρόλο του Γιόζεφ Κ. οδηγεί τον πολυμελή θίασο σε μια διαδρομή με ακρίβεια και αυστηρό έλεγχο. Και κάπως έτσι ο Μπινιάρης, σε απευθείας σύνδεση με τα σημεία του σημερινού καιρού, καταφέρνει να μας θυμίσει, με ένα σχεδόν εγκεφαλικό τρόπο, πόσο εύκολα μπορεί να βρεθεί κανείς κατηγορούμενος σε έναν κόσμο όπου η δικαιοσύνη κάθε άλλο από αυτονόητη είναι.
Δεν είναι μια εύκολη παράσταση. Ίσως μάλιστα σε κάποια σημεία δεν θα μπορέσεις να την κατανοήσεις συναισθηματικά. Θα λειτουργήσει όμως υποδόρια. Οι σκηνές αυτού του παράξενου δυστοπικού περιβάλλοντος με τους παράξενους εσωτερικούς και εξωτερικούς χρωματισμούς, τα σχεδόν διάφανα ίχνη από τις εικόνες της, θα γλιστρήσουν στα κύτταρα σου, με δωρική ευπρέπεια και θα σε συντροφεύουν για καιρό. Τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου εμπειρία. Και δεν είναι λίγο.
Info: Φωτογραφίες, Ελίνα Γιουνανλή /Θέατρο Ark, Ιωάννη Δροσοπούλου 197 /Τετάρτη- Κυριακή: έως 31 Ιαν 2027 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Η Κουζίνα [2ος χρόνος]
Ο Γιώργος Κουτλής αγαπά το χάος. Και τις μεγάλες ομάδες. Πίσω από τις πόρτες μιας επαγγελματικής κουζίνας, εκεί όπου οι παραγγελίες πέφτουν βροχή, οι φωνές μπλέκονται με τους ήχους των σκευών και ο χρόνος μοιάζει να μην είναι ποτέ αρκετός, εκτυλίσσεται ένα μικρό κοινωνικό δράμα. Ο Άρνολντ Γουέσκερ έγραψε την «Κουζίνα» το 1957, δημιουργώντας ένα έργο που παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, καθώς παρακολουθεί μια ομάδα εργαζομένων να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον εξαντλητικής εργασίας, ανταγωνισμού και διαρκούς πίεσης. Άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων, χαρακτήρων και ονείρων μοιράζονται τον ίδιο χώρο, με την καθημερινή τους μάχη για το μεροκάματο να αφήνει όλο και λιγότερο χώρο για προσωπική ζωή.
Ο Κουτλής επιστρέφει στο έργο, που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Κιβωτός, με μια σκηνική προσέγγιση που αναδεικνύει τον ρυθμό, τη σωματικότητα και την ένταση αυτού του ιδιότυπου εργασιακού μικρόκοσμου. Γιατί η κουζίνα μπορεί να είναι ένας χώρος δημιουργίας, αλλά για όσους βρίσκονται καθημερινά πίσω από τους πάγκους της είναι συχνά και ένας χώρος σκληρής επιβίωσης.
Προετοιμάσου για ένα φρενήρη ρυθμό που θα απαιτήσει από εσένα παράδοση και αποδοχή. Πολλά παλαμάκια για τον άρτιο τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης στήνει τους ανθρώπους του στην σκηνή (είπαμε όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερο γι αυτόν), με την κινησιολογία του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου να παίζει καθοριστικό ρόλο. Ακόμη περισσότερα για εκείνες τις στιγμές που η μουσική του Γιώργου Μπουκαούρη και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου συναντούν στις σκηνοθετικές ιδέες, με πραγματικά εκκωφαντικά αποτελέσματα. Και ναι, ο Μιχάλης Σαράντης στον ρόλο του Αντρέι, σκίζει.
Info: Φωτογραφίες, Χρήστος Συμεωνίδης / Θέατρο Κιβωτός, Πειραιώς 115 / Τετάρτη – Κυριακή : 4 Νοε 2026 - 31 Ιαν 2027 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Η Ιεροτελεστία[2ος χρόνος]
Τι σημαίνει να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο; Πώς διαχειρίζεται κανείς την απώλεια και πώς συνεχίζει να υπάρχει σε έναν κόσμο που μοιάζει να χάνει σταθερά την ανθρωπιά του; Η «Ιεροτελεστία» του Γάλλου συγγραφέα Guillaume Poix ξεκινά από τέτοια ερωτήματα και συγκεντρώνει μικρές, προσωπικές ιστορίες που σταδιακά συνθέτουν ένα ευρύτερο πορτρέτο της ανθρώπινης εμπειρίας. Αφετηρία του έργου αποτέλεσαν 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2020-2021, μέσα στην πανδημική συνθήκη της συλλογικής απομόνωσης και μοναξιάς.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, εμπλουτίζει το αρχικό υλικό με τρεις επιπλέον ιστορίες εμπνευσμένες από την πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα, δημιουργώντας μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στο θέατρο-ντοκουμέντο, τη μουσική και τη σωματική έκφραση. Με ανανεωμένη διανομή (Θεοδώρα Τζήμου και Γιώργο Χριστοδούλου σε αντικαταστάσεις φωτιά), η «Ιεροτελεστία» επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο θυμίζοντάς μας πως η ζωή δεν αποτελείται μόνο από όσα χάνουμε, αλλά και από την επίμονη ανάγκη να συνεχίζουμε, να αγαπάμε και να συνδεόμαστε με τους άλλους. Μια παράσταση που ενώ ξεκινά από την απώλεια, επιλέγει τελικά να μιλήσει για τη ζωή και να υπερασπιστεί την αγάπη ακόμη και εκείνες τις στιγμές που νομίζουμε πως τη χάνουμε.
Σε αυτό που θα αφήνεις το μυαλό σου να γυρίζει ξανά και ξανά, θα είναι η δαιμονική χορογραφία της Ξένιας Θεμελή. Κάτι πολύ περισσότερο από μια άρτια κινησιολογική σύνθεση αφού αποτελεί οργανικό κομμάτι της παράστασης, σχεδόν την σωματική της ραχοκοκαλιά.
Info: Φωτογραφίες: Mike Rafail @thatlongblackcloud /Εθνικό Θέατρο - Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», Αγίου Κωνσταντίνου 22/ Τετάρτη – Κυριακή: Έως 29 Νοεμβρίου 2026 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα [4ος χρόνος]
Υπέροχη παράσταση φτιαγμένη με παραδοσιακό μεράκι. Τρεις γριές, τρεις νεαροί άντρες ηθοποιοί και μια ολόκληρη γυναικεία ιστορία που για αιώνες έμεινε στο περιθώριο. Ο ευφυής Κωνσταντίνος Ντέλλας δημιουργεί μια ιδιαίτερη σκηνική σύνθεση, αντλώντας υλικό από τη λαϊκή παράδοση, τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, τις μαρτυρίες γυναικών και την ιστορική έρευνα. Με αφετηρία τις ιστορίες των γιαγιάδων των ίδιων των ηθοποιών και τα στάδια παρασκευής μιας πίτας, η παράσταση ξετυλίγει έναν κόσμο όπου οι γυναίκες, αποκλεισμένες από τις επίσημες μορφές εξουσίας, ανέπτυξαν τους δικούς τους κώδικες γνώσης, επιβίωσης και αλληλεγγύης.
Μάσκες, παραδοσιακά τραγούδια, χειρονομίες και αφηγήσεις συνθέτουν μια τελετουργία που φέρνει στο φως όσα συχνά έμεναν κρυμμένα πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών και τις σιωπές της επίσημης Ιστορίας. Η πολυβραβευμένη παράσταση, που ξεκίνησε το ταξίδι της από το Θεσσαλικό Θέατρο και ταξίδεψε και εκτός Ελλάδας, επιστρέφει για τέταρτη χρονιά στον Σταθμό, σε έναν ακόμη κύκλο παραστάσεων.
Ακόμη σκέφτομαι το σοκ της τελικής υπόκλισης όταν βγαίνουν και πέφτουν οι μάσκες και αποκαλύπτεται ποιοι ακριβώς κρύβονταν πίσω από τις "γεροντίστικες" κινήσεις αυτής της λαϊκής ιστορίας. Είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που ξαναπιάνεις την παράσταση από την αρχή στο μυαλό σου, μπας και καταλάβεις πως αυτά τα παιδιά να κάνουν ένα τέτοιο θαύμα.
Info: Φωτογραφίες, Χαράλαμπος Βλαχοδήμος-Ηλίας Λαχανάς / Θέατρο Σταθμός - Stathmos Theater, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο / Δευτέρα- Τρίτη: 9 Νοεβρίου 2026 - 20 Απρ 2027 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Bacon [2ος χρόνος]
Πώς διαμορφώνονται οι άντρες και τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την ανάγκη τους να αποδείξουν τη δύναμή τους; Δύο αγόρια που συναντιούνται στο σχολείο, μια φιλία που ξεκινά από την ανάγκη για αποδοχή και εξελίσσεται σε μια επικίνδυνη σχέση εξάρτησης. Το πολυβραβευμένο «Bacon» της Βρετανίδας Sophie Swithinbank είναι ένα ωμό, συχνά απρόβλεπτα χιουμοριστικό έργο για την εφηβεία, την αρρενωπότητα, τη σεξουαλικότητα και τις σχέσεις εξουσίας. Ο Μαρκ είναι ο καινούργιος μαθητής, μοναχικός και ανασφαλής. Ο Ντάρεν, αντίθετα, μοιάζει να κυριαρχεί στον σχολικό μικρόκοσμο, αλλά κουβαλά τις δικές του δυσκολίες και αντιφάσεις. Οι δυο τους αναπτύσσουν έναν δεσμό που θα τους σημαδέψει, καθώς ένα επικίνδυνο πείραμα και οι συνέπειές του θα καθορίσουν τις ζωές τους.
Η ιστορία δεν μένει στην εφηβική ηλικία, αλλά επιστρέφει και στους δύο ήρωες μερικά χρόνια αργότερα, όταν το παρελθόν ζητά τον δικό του απολογισμό. Η Έμιλυ Λουίζου, από τις πιο ωραίες σκηνοθετικές υπογραφές της νέας γενιάς, οδηγεί τον Γιώργο Μπένο και τον Αλέξανδρο Πιεχόβιακ, σε ένα μονοπάτι τραχύ, με βηματισμό σκληρό αλλά και ευαίσθητο.
Info: Φωτογραφίες, Γιάννης Αντώνογλου / Θέατρο Άνεσις, Λεωφόρος Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι /Δευτέρα- Τρίτη: 9 Νοεμβρίου 2026 - 26 Ιανουαρίου 2027 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΤΡΕΝΟΥ [4ος χρόνος]
Πόσο εύκολα μπορεί μια κοινωνία να συνηθίσει την απανθρωπιά, όταν αυτή μεταμφιέζεται σε κρατική διαδικασία και γραφειοκρατική κανονικότητα; Το έργο του Θανάση Τριαρίδη, που γράφτηκε λίγες ημέρες μετά το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου, καταπιάνεται με την πολιτική εξόντωσης των μεταναστών και τις πρακτικές των επαναπροωθήσεων.
Σε ένα όχι και τόσο μακρινό, αλλά ανατριχιαστικά οικείο μέλλον, ένας νέος υπάλληλος φτάνει στο γραφείο 20/4 μιας κρατικής υπηρεσίας για να αναλάβει καθήκοντα. Εκεί συναντά έναν παλιό υπάλληλο, έναν διευθυντή που αναλαμβάνει ρόλο διαμεσολαβητή και έναν μυστηριώδη καθαριστή με αντισφυξιογόνο μάσκα. Όσο οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, η κωμωδία συναντά το παράλογο και το παράλογο μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Οι Νίκος Μαρνάς και Γιώργος Γκιόκας σκηνοθετούν το υλικό που έχουν στα χέρια τους με έναν αναπάντεχα σύνθετο και ακατάβλητο τρόπο ενώ επί σκηνής ο πρώτος με τους Λεωνίδα Μπακάλη, Γιώργο Πλάτωνα Περλέρο και Νίκο Στεργιώτη, σχηματίζουν μια τετράδα ερμηνευτικής ορμητικότητας. Η παράσταση επιστρέφει για τέταρτη και τελευταία χρονιά. «Το έργο του Τριαρίδη τιμήθηκε με το Βραβείο Δραματουργίας “Κάρολος Κουν” 2025, ενώ ο Στεργιώτης απέσπασε υποψηφιότητα για το Βραβείο “Δημήτρης Χορν” για την ερμηνεία του. Ένα έργο που δεν επιτρέπει στον θεατή την πολυτέλεια της ουδετερότητας.
Info: Φωτογραφίες, Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος / Θέατρο OLVIO, Ιεράς Οδού 67 & Φαλαισίας 7 / Κάθε Τετάρτη: 11 Νοεμβρίου – 16 Δεκεμβρίου 2026 / Πληροφορίες - Εισιτήρια
CLEANSED [2ος χρόνος]
Η αγάπη μπορεί να επιβιώσει όταν όλα γύρω της έχουν σχεδιαστεί για να την καταστρέψουν; Το «Cleansed», ένα από τα πιο σκληρά και έργα της Sarah Kane, αντιπροσώπευσε την εποχή του όσο ίσως κανένας- γράφτηκε το 1998 και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 30 Απριλίου 1998, στο Royal Court Theatre του Λονδίνου, σε σκηνοθεσία James Macdonald. Το αιχμηρό χωρίς γωνίες ποιητικό βλέμμα της Kane δοκιμάζεται μέσα σε έναν κόσμο ακραίας βίας, ελέγχου και εξουσίας. Σε έναν χώρο που θυμίζει ίδρυμα ή στρατόπεδο, ο Τίνκερ επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, ενώ οι άνθρωποι που βρίσκονται υπό την εξουσία του παλεύουν να διατηρήσουν την επιθυμία, την ταυτότητα και την ικανότητά τους να αγαπούν. Η βία πάνω στα σώματα γίνεται εργαλείο πειθαρχίας, αλλά και μια διαρκής δοκιμασία της ανθρώπινης αντοχής.
Ο Δημήτρης Καραντζάς αγαπά το έργο της Βρετανίδας συγγραφέα, βλέπεις αυτό το συναίσθημα στο τρόπο που επιτρέπει στους ηθοποιούς να κινούνται σε ένα σκηνικό σύμπαν όπου ο έρωτας και η τρυφερότητα γίνονται πράξεις αντίστασης. Μετά την πρώτη του χρονιά, το «Cleansed» επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, υπενθυμίζοντας πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες η ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση παραμένει πεισματικά ζωντανή.
Η παράσταση έχει ήδη αποσπάσει μια σημαντική διάκριση, καθώς ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου στην πρώτη του θεατρική εμφάνιση τιμήθηκε με το Βραβείο Νέου Ηθοποιού στα Βραβεία Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών 2026 για την ερμηνεία του στον ρόλο του Καρλ. Το ωμό πάθος του Ζεγκίνογλου όμως, δεν είναι το μόνο όμως που θα θυμάσαι από μια παράσταση γεμάτη ανθρώπινες ρωγμές. Δύσκολες να αποκρυπτογραφήσεις, αλλά και λυτρωτικές όταν τελικά το καταφέρνεις. Ο χορός της Μαίρης- Γκρέις-Μηνά μπαίνει κι αυτός στα προσωπικά μου best of. Όπως και κάθε ανάσα που παίρνει ο Ρόμπιν του Θανάση Ραφτόπουλου πάνω σε μια σκηνή που μοιάζει έτοιμη να καταρρεύσει, αλλά την οποία εκείνος καταφέρνει, χωρίς πολλά πολλά, να κάνει δική του.
Info: Φωτογραφίες, Γκέλυ Καλαμπάκα/ ΙΜΚ Κεντρική Σκηνή, Πειραιώς 206, Ταύρος | 9 Νοε 2026 - 26 Ιαν 2027 | Πληροφορίες- Εισιτήρια
Σπυριδούλες (4ος χρόνος)
Η ιστορία της δωδεκάχρονης Σπυριδούλας, που τη δεκαετία του 1950 έφυγε από το χωριό της για να εργαστεί ως ψυχοκόρη σε ένα αστικό σπίτι και υπέστη φρικτή κακοποίηση από τα αφεντικά της, αποτέλεσε την αφετηρία για ένα από τα πιο δυνατά σύγχρονα ελληνικά θεατρικά έργα. Η Νεφέλη Μαϊστράλη ανασύρει μια πραγματική ιστορία που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία, για να φωτίσει ένα ολόκληρο σύστημα εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών, τα οποία βαφτίζονταν «παιδιά της οικογένειας», ενώ στην πραγματικότητα εργάζονταν σε συνθήκες που θύμιζαν σύγχρονη δουλεία.
Η ομάδα 4Frontal, με τους Θανάση Ζερίτη και Χάρη Κρεμμύδα στη συν-σκηνοθεσία, συνδυάζει στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντου, μουσική και πρωτότυπη δραματουργία, δίνοντας φωνή σε γυναίκες που για χρόνια δεν είχαν τη δυνατότητα να μιλήσουν. Η παράσταση θρύλος δεν περιορίζεται όμως στο παρελθόν, κι αυτό την καθιστά τόσο σημερινή. Ανοίγει μια συζήτηση για την αόρατη οικιακή εργασία, την ταξική ανισότητα, την έμφυλη βία και την εκμετάλλευση που εξακολουθούν να υπάρχουν με διαφορετικές μορφές. Οι «Σπυριδούλες» είναι από τις παραστάσεις που νοιώθεις πως θα επιστρέφουν ξανά και ξανά γιατί ανήκουν στις ιστορίες δεν πρέπει να ξεχνιούνται ούτε να θεωρούνται οριστικά κλεισμένες.
Info: Φωτογραφίες, Ελίνα Γιουνανλή /Σύγχρονο Θέατρο, Ευμολπιδών 45, Κεραμεικός / Τετάρτη- Κυριακή: 10 Δεκεμβρίου 2026 - 3 Ιανουαρίου 2027 / Πληροφορίες- Εισιτήρια
…καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς (5ος χρόνος)
«Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη». Η φράση του Χρόνη Μίσσιου θα μπορούσε να συνοψίζει ολόκληρο το πνεύμα του αυτοβιογραφικού του αφηγήματος «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», που επιστρέφει για πέμπτη χρονιά στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου. Ο Μίσσιος αφηγείται τη δική του περιπέτεια μέσα στη δίνη του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών διώξεων. Συλλαμβάνεται μόλις στα δεκαέξι του χρόνια, φυλακίζεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο, περνώντας συνολικά 21 χρόνια σε φυλακές και εξορίες, μέχρι την αποφυλάκισή του το 1973.
Η Σοφία Καραγιάννη μεταφέρει στη σκηνή το κείμενο με την ομάδα GAFF, δίνοντας χώρο όχι μόνο στη μνήμη των διώξεων και της πολιτικής βίας, αλλά κυρίως στην προσπάθεια ενός ανθρώπου να μη χάσει την πίστη του στη ζωή και στους άλλους. Με τους Ιωσήφ Ιωσηφίδη, Κωνσταντίνο Πασσά, Δημήτρη Μαμιό και Γιάννη Μάνθο, η παράσταση επιστρέφει σε μια εποχή όπου η συζήτηση για τη μνήμη, την ελευθερία και την αντίσταση παραμένει αναγκαία. Γιατί ο Μίσσιος δεν μιλά μόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και για όσους εξακολουθούν να είναι εδώ.
Info: Φωτογραφίες, Χριστίνα Φυλακτοπούλου / Σύγχρονο Θέατρο, Ευμολπιδών 45, Κεραμεικός / Κάθε Σάββατο (17:15): 7 Νοε 2026 - 9 Ιαν 2027 / Πληροφορίες- Εισιτήρια
