Κλείσιμο σε 10 δευτερόλεπτα..
Κλείσιμο
Κλείσιμο σε 10 δευτερόλεπτα..
Κλείσιμο

Η Γεωργία Τσαγκαράκη μιλά στην Popaganda για τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την κωμωδία από το τραύμα

Μια συζήτηση με την ηθοποιό, σκηνοθέτιδα, δραματοθεραπεύτρια και εκπαιδευτικό θεάτρου για το «Mother Tongue» (Theatre of the No), μια παράσταση που ιχνηλατεί μια θεραπευτική διαδρομή απελευθέρωσης από το τραύμα

Η Γεωργία Τσαγκαράκη είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, συγγραφέας και εκπαιδευτικός θεάτρου, με σπουδές θεάτρου στην Αγγλία και πολυετή καλλιτεχνική δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη δραματοθεραπεία και την αρχαία τραγωδία, ενώ μέσα από τη δουλειά της διερευνά τη σχέση της τέχνης με την προσωπική έκφραση και την αυτογνωσία.

Στο Mother Tongue, το πρώτο της ολοκληρωμένο προσωπικό θεατρικό εγχείρημα, υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία, ενώ βρίσκεται και επί σκηνής ως ερμηνεύτρια. Πρόκειται για έναν γυναικείο μονόλογο που συνδυάζει stand-up comedy, spoken word, αφήγηση και animation, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη σκηνική γλώσσα ανάμεσα στα ελληνικά και τα αγγλικά. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιστορία της Σκάιλερ, μιας Ελληνίδας κωμικού που επιστρέφει από το Λονδίνο και έρχεται αντιμέτωπη με τις μνήμες, τις οικογενειακές σχέσεις και τα τραύματα του παρελθόντος της.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 5 Δεκεμβρίου 2025 στο Theatre of the NO, στην Αθήνα, και επέστρεψε για δεύτερη χρονιά, με πρεμιέρα στις 9 Νοεμβρίου 2026. Στη νέα της παρουσίαση παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00.

Γεωργία, τι σε οδήγησε να γράψεις αυτή την παράσταση; Ήταν κάποιο προσωπικό βίωμα που έδωσε την αφορμή;

Το έργο ξεκίνησε να δουλεύεται όχι σε αυτή τη μορφή, αλλά ως διήγημα. Η ηρωίδα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2008. Τότε έκανα μαθήματα δημιουργικής γραφής και έγραφα. Εμφανίστηκε, λοιπόν, μια ηρωίδα με κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία συνέχισα να επεξεργάζομαι με το πέρασμα των χρόνων. Σταδιακά, κατέληξε να διαμορφωθεί η ηρωίδα του Mother Tongue. Δεν έχω προσωπικό βίωμα σε σχέση με την πραγματική της εμπειρία. Βεβαίως, στο έργο υπάρχουν κάποια βιωματικά στοιχεία, κυρίως όσον αφορά το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε. Επίσης, σπούδασα στο Λονδίνο, επομένως έχω μια σχέση τόσο με τη χώρα όσο και με τη γλώσσα. Είναι η χώρα στην οποία βρήκε καταφύγιο η ηρωίδα.

Πώς θα την περιέγραφες το Mother Tongue σε κάποιον που πρόκειται να έρθει να το δει; 

Πρόκειται για μια παράσταση που καταφέρνει να συνδυάσει διαφορετικές μορφές αφήγησης και έκφρασης. Έχει stand-up comedy γιατί αυτή είναι η επαγγελματική ιδιότητα της πρωταγωνίστριας. Έχει spoken word που χρησιμοποιείται κυρίως στο εξωτερικό και αφορά την αφήγηση προσωπικών βιωμάτων. Πρόκειται για το μοίρασμα προσωπικών εμπειριών μπροστά στο κοινό. Έχει animation που αποτελεί μια εικαστική επιλογή, η οποία προέκυψε όταν αισθάνθηκα σκηνοθετικά, την ανάγκη να αφηγηθώ την ιστορία και να δημιουργήσω έναν διάλογο της ηρωίδας με ένα άλλο στοιχείο. Έτσι, ένα κομμάτι των αναμνήσεών της το παρακολουθούμε και το βιώνουμε μέσα από το στοιχείο του animation στην παράσταση.

Εσύ χρησιμοποιείς το χιούμορ στη δική σου ζωή όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες;

Ναι, έχω χρησιμοποιήσει το χιούμορ, γιατί είναι ένας τρόπος να ελαφραίνω τα πράγματα. Ωστόσο, δεν καταφεύγω αποκλειστικά στο χιούμορ, αν μπορώ να το θέσω έτσι.

Έχεις σπουδάσει και δραματοθεραπεία. Παρατηρώ ότι και στις προηγούμενες δουλειές σου, στη γραφή σου και σε όσα έχεις δημιουργήσει, συνυπάρχουν μέσα σου η ανάγκη να θεραπεύεις μέσα από την τέχνη και η ανάγκη να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά. 

Η θεραπεία, με αυτή τη λογική, είναι κάτι που μπορεί να προκύψει μέσα από την ίδια την τέχνη. Μια δράση που πραγματοποιείται στο θέατρο μπορεί από μόνη της να λειτουργήσει θεραπευτικά για κάποιον. Δεν είναι απαραίτητο, δηλαδή, να υπάρχει μια επιπλέον πρόθεση. Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε, βέβαια, χωρίς να αποτελεί προϊόν δραματοθεραπείας, και ο σκοπός του δεν είναι περισσότερο θεραπευτικός από εκείνον ενός άλλου έργου που πραγματεύεται ζητήματα τα οποία, από τη φύση τους, μπορούν ούτως ή άλλως να έχουν μια θεραπευτική διάσταση.

Η ηρωίδα της παράστασης, η Σκάιλερ, έχει ένα τραύμα σε σχέση με τη μητέρα της.

Πολλά τραύματα.

Μέσα από αυτή τη δημιουργική διαδικασία, αλλά και την εμπειρία και τη σοφία που σου έχει προσφέρει, πώς πιστεύεις ότι μπορεί  ένας άνθρωπος να επεξεργαστεί μια τραυματική σχέση με τον γονιό του;

Το συγκεκριμένο έργο πραγματεύεται μια ιστορία που ξεκινά από μια σεξουαλική κακοποίηση από τον σύζυγο της μητέρας. Η ψυχοθεραπεία είναι ένας ασφαλής χώρος, όπου ο άνθρωπος που έχει ανάγκη μπορεί να μιλήσει, να εκφραστεί και να αναγνωρίσει τις πληγές του, ώστε να μπορέσει να τις επεξεργαστεί μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Θεωρώ ότι είναι το πιο ασφαλές και εποικοδομητικό περιβάλλον για τη θεραπεία όχι μόνο του τραύματος, αλλά και των δυσκολιών μας γενικότερα.

Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η συγχώρεση σε αυτή τη θεραπευτική διαδικασία; 

Η συγχώρεση είναι βασικό συστατικό. Έρχεται στον κάθε άνθρωπο ανάλογα με τον χρόνο που χρειάζεται για να μπορέσει να την αποδεχτεί, γιατί θέλει χρόνο και ο χρόνος που χρειάζεται ο καθένας είναι προσωπικός. Και νομίζω ότι, όταν έρχεται η συγχώρεση, αρχικά αφορά τον ίδιο μας τον εαυτό και στη συνέχεια το άλλο άτομο, στο οποίο απευθύνεται. Είναι ένα ανακουφιστικό και απελευθερωτικό συστατικό. Ο άνθρωπος, μετά τη συγχώρεση, μπορεί να προχωρήσει. Η Σκάιλερ ενώ έχει κάνει θεραπεία, καταφέρνει ουσιαστικά να προχωρήσει και να συγχωρέσει μέσα στη διάρκεια της ζωής της, μετά το τραύμα, όταν επιστρέφει στη χώρα της και συναντά τη μητέρα της.

Μου είπες ότι η διαδικασία δημιουργίας αυτής της παράστασης διήρκεσε 18 χρόνια. Τι ανακάλυψες εσύ για τον εαυτό σου μέσα από όλο αυτό;

Αυτό που βασικά ανακάλυψα είναι ότι έχω το κουράγιο να δείξω τον εαυτό μου. Τόλμησα να εκθέσω τον εαυτό μου μέσα από αυτή την παράσταση ως δημιουργό, γιατί όλα αυτά τα χρόνια κρυβόμουν, κατά κάποιον τρόπο, είτε πίσω από την ιδιότητα της ηθοποιού είτε πίσω από εκείνη της σκηνοθέτιδας. Θα μου πεις τώρα: «Τι εννοείς ότι κρύβεσαι, αφού βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή; Ή τι εννοείς ότι κρύβεσαι όταν είσαι σκηνοθέτιδα;». Όμως, το να δείξεις τον εαυτό σου, να τολμήσεις να ανέβεις στη σκηνή και να παρουσιάσεις ένα ολοκληρωμένο δικό σου έργο, θέλει κουράγιο και ωριμότητα. Εμένα μου πήρε πολλά χρόνια για να το κάνω, με τη βοήθεια, φυσικά, των συνεργατών μου, οι οποίοι είναι πάρα πολύ σημαντικοί για μένα. Είναι ο Χάρης Γερμανίδης, ο σύζυγός μου, βοηθός σκηνοθέτη και φωτογράφος της παράστασης. Η Βικτώρια Κόκκιζα, επίσης βοηθός σκηνοθέτη και ένας πάρα πολύ κοντινός μου άνθρωπος, ο Στέφανος Γιακουμάκης, μουσικός και συνθέτης της πρωτότυπης μουσικής και των ηχοτοπίων της παράστασης, η Ζήνα Παπαδοπούλου, που έχει αναλάβει το κομμάτι του animation και η Μαρία Αθανασοπούλου, που έχει αναλάβει τους φωτισμούς και είναι παλιά μου συνεργάτιδα.

Άρα, είναι η πρώτη σου παράσταση που είναι εξ ολοκλήρου δική σου και στην οποία αναλαμβάνεις τα πάντα;

Έχω κάνει πολλές σκηνοθεσίες. Έχω γράψει έργα τα οποία έχω σκηνοθετήσει και παίζουν άλλοι ηθοποιοί. Διδάσκω θέατρο εδώ και πολλά χρόνια.  Αυτή, λοιπόν, η παράσταση είναι η πρώτη φορά που τόλμησα να ολοκληρώσω ένα έργο και να το πάρω εξ ολοκλήρου πάνω μου. Όπως κατάλαβες, η διαδικασία αυτή με απασχολεί εδώ και χρόνια. Ήθελα να δείξω τον εαυτό μου, αλλά έχοντας την προστασία του ρόλου και του ίδιου του έργου. Είχα, επίσης, την προστασία της εμπειρίας που έχω πλέον αποκτήσει ως σκηνοθέτιδα, γιατί δεν θα μπορούσα να σκηνοθετήσω ένα έργο στο οποίο παίζω, εάν δεν είχα τουλάχιστον δέκα χρόνια σκηνοθετικής εμπειρίας. Δεν είναι εύκολο να αλλάζεις καπέλα: να παίζεις, να σκηνοθετείς και να γράφεις. Χρειάζεται ψυχραιμία και εμπειρία για να μπορείς να μετακινείσαι από τη μία ιδιότητα στην άλλη. 

Σε αυτή την παράσταση υπάρχουν και συζητήσεις, μια ειδική διάδραση με το κοινό. 

Φέτος, είναι η δεύτερη χρονιά που παρουσιάζουμε την παράσταση. Αποφασίσαμε, λοιπόν, σε συνεργασία με το Theatre of the No, να πραγματοποιήσουμε αυτές τις συζητήσεις με το κοινό. Εγώ έχω μεγάλη πρόσβαση στον χώρο της ψυχοθεραπείας, λόγω της δραματοθεραπείας αλλά και επειδή οι γονείς μου είναι επίσης ψυχοθεραπευτές. Έχω, επομένως, πολλές γνωριμίες και φίλους σε αυτόν τον χώρο, αγαπημένους ανθρώπους που είναι και οι πρώτοι μας καλεσμένοι. Ο λόγος που το αποφασίσαμε είναι ότι παρατήρησα πέρυσι, μετά τις παραστάσεις, ότι ο κόσμος είχε την ανάγκη να παραμείνει για λίγο ακόμη στον χώρο. Είναι μια δύσκολη και σκληρή παράσταση. Μέσα από το χιούμορ της, πραγματεύεται δύσκολα θέματα. Ο κόσμος, λοιπόν, μετά την παράσταση, είχε ανάγκη να καθίσει λίγο ακόμη στον χώρο. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για συζητήσεις σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει η θεραπεία. Είναι μια διαδικασία αποφόρτισης.

Έχεις δουλέψει και έχεις ζήσει στο εξωτερικό.

Έχω σπουδάσει θέατρο στην Αγγλία και τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύω πάρα πολύ στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων στην Ιταλία και στη Ρουμανία, τόσο ως ηθοποιός όσο και με άλλες ιδιότητες. Με ευχαριστεί πολύ να δουλεύω σε άλλες γλώσσες. Μιλάω καλά αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά, προσπαθώ να μάθω και ρουμάνικα.  Τα τελευταία χρόνια συνεργάζομαι με μια ομάδα στην Αμερική, με την οποία δουλεύουμε στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιαπωνία, στην Ινδία και στην Αμερική. Σε αυτή την ομάδα διδάσκω, σκηνοθετώ και παίζω.Έχω πάρει επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έχω επισκεφθεί τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα για να πραγματοποιήσω τα εργαστήριά μου. Σκηνοθετώ επίσης στη Χιλή και στην Αμερική.

Τι έχεις σκηνοθετήσει στη Χιλή;

Έχω σκηνοθετήσει και πάλι τις Βάκχες του Ευριπίδη. Τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύω πάνω στον Ευριπίδη και έχω παρουσιάσει τη δουλειά αυτή στη Χιλή, στην Αμερική, στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία, κάθε φορά με διαφορετικούς ανθρώπους και με διαφορετικές σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Είναι μια έρευνα που κάνω πάνω στο έργο, πάνω στη δύναμη της έκστασης, της σκηνικής έκστασης και της ένθεης κατάστασης, σε συνδυασμό με στοιχεία της παράδοσης των χωρών που επισκέπτομαι. Ασχολούμαι πολύ με την αρχαία τραγωδία. Αυτό είναι το άλλο μου κομμάτι.

Το τραύμα είναι ο πυρήνας αυτής της παράστασης. Πώς το αντιμετωπίζουν οι λαοί στους οποίους έχεις εργαστεί; 

Μπορώ να σου απαντήσω για το πώς δουλεύω το τραύμα σε διάφορες χώρες μέσα από τη θεατρική δουλειά μου, που έχει να κάνει πάρα πολύ με τη δημιουργία ασφαλούς ομάδας και την επαφή με την παράδοση και τα παραδοσιακά στοιχεία κάθε χώρας, δηλαδή με την επιστροφή σε παραδοσιακούς ήχους και βιώματα. Το τραύμα εμφανίζεται μέσα από τα διαγενεακά τραύματα, τα οποία ταλαιπωρούν όλους τους λαούς, είτε έχουν να κάνουν με πολέμους είτε με δικτατορίες είτε με ξεριζωμούς. Εμφανίζεται και μέσα από οικογενειακές υποθέσεις και δυσκολίες. Ο κάθε λαός έχει το δικό του τραύμα, το τραύμα της χώρας του και ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει μαζί και το τραύμα της οικογένειάς του. Εγώ, μέσα στις ομάδες μου, το αντιμετωπίζω δουλεύοντας με τον ρυθμό, τη μουσική και τη σύνδεση. Οι άνθρωποι νιώθουν ασφαλείς μέσα στις ομάδες και έτσι ο καθένας ενδυναμώνεται και έρχεται ίσως πιο εύκολα αντιμέτωπος με τις δυσκολίες του. Πάντα μέσα από τη αισθητική απόσταση που χαρακτηρίζει το θέατρο.

 Ποια είναι η γνώμη σου για το θέατρο αυτή τη στιγμή, όπως το βιώνουμε στην Ελλάδα;

Το θέατρο στην Ελλάδα έχει πολύ ωραίο vibe. Υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που τολμούν. Με θράσος, με κέφι, με άγνοια κινδύνου. Πολλές φορές και με έπαρση. Δεν θεωρώ, όμως, ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, γιατί συχνά δημιουργούνται πολύ ωραία πράγματα. Θεωρώ ότι η ισορροπία ανάμεσα στη νέα φωνή που τολμά και στην παλαιότερη φωνή, η οποία δεν πρέπει να εφησυχάζει και να παλιώνει, είναι πολύ σημαντική. Γιατί αυτός είναι ένας άλλος κίνδυνος, να θεωρεί κάποιος ότι τα γνωρίζει όλα και ότι δεν έχει τίποτα άλλο να ανακαλύψει. Εκεί μπορεί να δημιουργηθεί μια κλειστότητα, μια καχυποψία. Ο συνδυασμός, όμως, αυτών των δύο στοιχείων που συνυπάρχουν στην Αθήνα είναι μαγικός.

Παπαδημούλης στην Popaganda: «Όσοι αρνούνται τους νεκρούς του Πολυτεχνείου είναι η πολιτική συνέχεια των δωσίλογων»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Μαρίζα Κωχ στην Popaganda: Η νύχτα που η Βέμπο μού έσωσε τη ζωή
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τα παιδιά που δεν αποδέχονται πως η αδικία είναι φυσικός νόμος
SPORTAGON
Η αληθινή ιστορία πίσω από το Primetime: Τι απέγινε ο Κρις Χάνσεν που έκανε τους παιδόφιλους και την τιμωρία τους τηλεοπτικό υπερθέαμα
ΠΡΟΣΩΠΑ
Πολυτεχνείο: Οι εικαστικοί που επαναστάτησαν με την τέχνη τους
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Μπριζόλες από μπαγιάτικο καγκουρό
SPORTAGON
Στο Βιβλίο των Θαυμάτων είναι σαν να κάνεις doomscrolling τον 16ο αιώνα
ΒΙΒΛΙΟ
17.11.2026
Ρόμπερτ Πάτινσον: Από τη σκιά του Λυκόφωτος στη λάμψη ενός σταρ με άδεια να σκοτώνει
ΠΡΟΣΩΠΑ
Στo «Cerdo Negro 1985» δεν ξέρουν από marketing
ΕΞΟΔΟΣ
17.11.2026
Τι να κάνεις σήμερα, Τρίτη
ΕΞΟΔΟΣ
© ΦΩΤΑΓΩΓΟΣ ΕΠΕ 2026 / All rights reserved
ΜΗΤ
Αριθμός Πιστοποίησης
Μ.Η.Τ 242199