Από την αρχή της τρίτης και τελευταίας σεζόν του Euphoria, (βασικά πολύ πριν καν προβληθεί το πρώτο επεισόδιο της σεζόν) ξεκίνησε ένα ντόμινο απόψεων στα μίντια, που προσπαθούσαν να ακυρώσουν κάθε επιλογή του Sam Levinson. Ήταν δε, τόσο κοπιαριστά όλα τα σχόλια, που διαβάζοντάς τα ένιωθα ότι απλώς όλοι θέλουν να τρεντάρουν και όχι να δουν την ουσία μιας σειράς που από την αρχή είχε προδιαγεγραμμένο τέλος.
Το Euphoria δεν ήταν ποτέ μια σειρά που προσέφερε παρηγοριά, στην πραγματικότητα λειτούργησε ως ένας παραμορφωτικός καθρέφτης μιας ολόκληρης γενιάς. Από το ξεκίνημά του, αποτύπωσε τον απεγνωσμένο τρόπο με τον οποίο η Gen Z προσπάθησε να πλοηγηθεί σε έναν κόσμο γεμάτο έκθεση, ιππεύοντας τα πρώτα κύματα της οικονομίας των influencers, του TikTok και του OnlyFans. Και μία μικρή παρένθεση εδώ, δεν ήταν σκοπός του Levinson να σεξουαλικοποιήσει τη Sidney Sweeney. Αντιθέτως, η ίδια είναι εκείνη που ζήτησε να είναι τόσο σεξουαλικές οι σκηνές της όταν έμαθε ότι η ηρωίδα της θα έφτιαχνε OnlyFans.
Το πολυσυζητημένο φινάλε που άφησε το κοινό τόσο διχασμένο, επιβεβαίωσε ότι η σειρά κατέγραφε το τι συμβαίνει όταν η εξωτερική επιβεβαίωση γίνεται υποκατάστατο της πραγματικής οικειότητας. Σε αυτό το περιβάλλον, κάθε χαρακτήρας κυνηγούσε την προσοχή, από συντρόφους, ξένους ή το διαδίκτυο, επειδή η προσοχή μοιάζει με αγάπη όταν είσαι μόνος. Κάτι που νιώθω ότι συμβαίνει και με όλους τους επικριτές του. Τρεντάρει; Θα μας δώσουν προσοχή; Δημιουργεί κοινότητα αυτός ο αρνητισμός; Θα μπούμε κι εμείς σε αυτή την κοινότητα. Υπάρχει όμως κάτι πιο δυνατό στην ερμηνεία του, τελικά. Κάτι που πολλοί προσπέρασαν. Το γεγονός ότι η αναζήτηση επιβεβαίωσης μετατράπηκε σε απόλυτη μοναξιά.
Ένα τεράστιο κομμάτι του κοινού ένιωσε προδομένο, όχι μόνο για την κατάληξη της Rue, αλλά και για το πώς η σειρά άφησε χαρακτήρες σχεδόν μετέωρους. Η Jules είχε ελάχιστο χρόνο στην οθόνη, ο Nate έμοιαζε ανολοκλήρωτος, ενώ ο Elliot του Dominic Fike σχεδόν εξαφανίστηκε, παρά τις πληροφορίες ότι είχαν γυριστεί σκηνές του. Μάλιστα, μία ομάδα τηλεθεατών επέλεξε συνειδητά να αγνοήσει την τρίτη σεζόν, κρατώντας ως ιδανικό φινάλε την ελπιδοφόρα κατάληξη της 2ης σεζόν. Οι φανς περίμεναν επίσης καινούργια μουσική από τη ROSALÍA, η οποία δεν ακούστηκε ποτέ. Ε, και τι έγινε; Αυτή ήταν η ουσία; Όχι, εξαρχής δεν ήταν αυτή η ουσία.
Η μεγαλύτερη, σοκαριστική αποκάλυψη του φινάλε, για πολλούς θεατές, ήταν ο θάνατος της Rue από υπερβολική δόση. Παρά τις προσπάθειές της να μείνει καθαρή, λειτουργώντας μάλιστα ως πληροφοριοδότης της DEA, ο έμπορος ναρκωτικών Alamo ανακάλυψε την προδοσία της. Αντί να τη σκοτώσει άμεσα, της έδωσε παυσίπονα νοθευμένα με φαιντανύλη, ποντάροντας στο ότι ένας εθισμένος δεν θα μπορούσε να αντισταθεί. Η Rue πέθανε μόνη της στον καναπέ του Ali και όλες οι σκηνές της επανένωσης με τη μητέρα της ή το χρυσό λιβάδι με τον Fez ήταν απλώς αποκυήματα του μυαλού της καθώς το σώμα της κατέρρεε. Πολλοί ένιωσαν απόλυτη προδοσία, θεωρώντας ότι η σειρά επέλεξε τον μηδενισμό αντί για την ελπίδα, αφήνοντας τη Rue να πεθάνει χωρίς να ξαναδεί τη μητέρα της και χωρίς δικαίωση. Αυτό το τέλος, όμως, όσο σκληρό κι αν φάνηκε, ήταν προδιαγεγραμμένο. Ήταν η κατάληξη της Rou από το original, Ισραηλινό Euphoria. Εκεί, στο τέλος αποκαλύπτεται ότι η Hofit (η αντίστοιχη Rou) έχει πεθάνει εξαρχής από υπερβολική δόση και οι διηγήσεις της έρχονται από τον τάφο. Και έλα πες μου τώρα, πώς γίνεται αυτό να φαίνεται πιο legit από το τέλος του Levinson; Αυτό μάλλον ούτε οι επικριτές του το γνωρίζουν. Πιθανότατα πολλοί από αυτούς δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της αυθεντικής σειράς. Προσωπικά, βρήκα σημεία στην τρίτη σεζόν που θα ήθελα να έχουν αναπτυχθεί περισσότερο, όπως ο ρόλος της Jules, αλλά ακόμα και αυτό λίγο με απασχόλησε μπροστά στα όσα έβλεπα να συμβαίνουν και μάλιστα με τον τρόπο που τα σκηνοθέτησε ο Levinson.
Η βιβλική σημειολογία της σειράς έκρυβε μέσα της τόση ειρωνεία για τη χριστιανική υποκρισία, που πραγματικά απορώ πώς κάποιοι πίστεψαν ότι ο Levinson πήγε να περάσει χριστιανικά μηνύματα. Ας το πάρω από την αρχή. Η θρησκευτική αναζήτηση της Rue ήταν μια ειλικρινής προσπάθεια για λύτρωση. Πίστεψε ότι αν έδειχνε μετάνοια και ακολουθούσε τον λόγο του Θεού, θα σωζόταν, στην πραγματικότητα όμως συνέβη το ακριβώς αντίθετο, γιατί αυτή ήταν ανέκαθεν η μοίρα της, μετά από τις επιλογές της. Στον αντίποδα, η Lexi έπιασε τη Βίβλο μετά τον θάνατο της Rue όχι από πίστη, αλλά από ενοχή, αναζητώντας άφεση για τη δική της στάση και η Cassie μιλούσε για τη Βίβλο κρατώντας ένα φαλλικό ομοίωμα στο χέρι. Και είναι και ο Ali, που για να γίνει δεκτός στο τραπέζι, συστήθηκε με το προ-Ισλαμικό του όνομα.
Το τελευταίο επεισόδιο ήταν πραγματικά γεμάτο μηνύματα. Η Maddy και η Cassie, οι οποίες ξεκίνησαν ως «αδελφές ψυχές», κατέληξαν να συγκατοικούν στο σπίτι του Nate, του άντρα που τους φερόταν φρικτά. Μια εγκλωβισμένη σχέση από την οποία καμία τους δεν μπορεί να δραπετεύσει και ένα μήνυμα για το γεγονός ότι καλό είναι να έχουμε προτεραιότητα τις δυνατές φιλίες και όχι τους τοξικούς γκόμενους που μετατρέπουν όλες μας τις σχέσεις σε τοξικές. Την ίδια στιγμή, στον υπόκοσμο της σειράς, ο Alamo πίστευε ότι ελέγχει τα πάντα έχοντας έναν πύθωνα ως υπενθύμιση για τις κρυφές προθέσεις των ανθρώπων, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι το πραγματικό «φίδι» ήταν ο πιο πιστός του ακόλουθος, ο Bishop, που τον μετρούσε όλη τη σεζόν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η σκηνοθεσία, κατά τη γνώμη μου, ήταν κομψοτέχνημα. Σπαγγέτι γουέστερν, Ταραντίνο και Breaking Bad μίξη, ναι, θα συμφωνήσω σε αυτό, αλλά αυτός ήταν και ο στόχος του Levinson για τον τρίτο κύκλο του Euphoria. Γιατί έχει σημασία να δεις ότι η ενήλικη ζωή μπορεί να καταλήξει σε κάτι πολύ άρρωστο, αν κάνεις τις συγκεκριμένες επιλογές. Ο τρόπος όμως που έχτιζε κάθε σκηνή και η φωτογραφία ήταν ονειρική. Από το άλογο κάτω από τους προβολείς των ελικοπτέρων και το τέλος της Rou, μέχρι τον “εσταυρωμένο” έμπορο ναρκωτικών και κάθε πλάνο μέσα στο κλαμπ. Όλα, ένα-ένα είχαν τη σημασία τους. Ακόμα και το ότι στη σκηνή στο diner με την Cassie και τη Maddy ακουγόταν στο βάθος το "In Dreams" του Roy Orbison -και για τους στίχους του αλλά και για το γεγονός ότι ήταν το κομμάτι-σταθμός στην ταινία Blue Velvet του David Lynch (η οποία επίσης έδειχνε την άρρωστη πλευρά της Αμερικής). Ακόμα και το ότι η Rue αφήνει μια άδεια καρέκλα με την αμερικανική σημαία στο φόντο, αποτελεί μια αιχμηρή κριτική για τη χώρα που τη γέννησε, τη διαμόρφωσε και τελικά την κατέστρεψε.
Μέσα σε όλο αυτό το χάος, λοιπόν, θεωρώ ότι το Euphoria πέτυχε κάτι σπάνιο. Να αποτυπώσει τη μοναξιά μιας γενιάς που μεγαλώνει online. Στη σειρά όλοι ψάχνουν απεγνωσμένα προσοχή, από σχέσεις, φίλους, ξένους, το internet. Ναι, οκέι, φυσικά και μας έκανε να νιώσουμε άβολα, αλλά τι έγινε; Κουνηθήκαμε πολλές φορές νευρικά στον καναπέ μας έχοντας στον λαιμό και το πρόσωπό μας την αίσθηση της ασφυξίας; Μα αυτός ήταν ο σκοπός του. Αυτή ήταν η πραγματική ιστορία του Euphoria, να δούμε την κατάληξη των ανθρώπων που ήθελαν τόσο απελπισμένα να νιώσουν ότι κάποιος τους βλέπει, που έκαναν όλες τις λάθος επιλογές για να το πετύχουν. Είπαμε… η προσοχή μοιάζει πολύ με αγάπη όταν νιώθεις μόνος.
