Το μεσημέρι, όταν θέλεις να φας σωστά, δεν αναζητάς εντυπωσιασμούς και περιττές φιοριτούρες. Θέλεις ένα πιάτο ζεστό, χορταστικό και καθαρό στις γεύσεις του· ένα φαγητό που να θυμίζει σπίτι, αλλά να έχει τη φροντίδα μιας επαγγελματικής κουζίνας. Και, πάνω απ’ όλα, θέλεις να νιώθεις ότι αυτό που πληρώνεις ανταποκρίνεται σε αυτό που σου προσφέρεται.
Επειδή, γενικά, αξιοποιώ κάθε πληροφορία που μου έρχεται —και όχι μόνο την αξιοποιώ, αλλά την ψάχνω κιόλας—, αποφάσισα να βρεθώ στο Περιστέρι και να πάω στη «Σωτέζα». Από την πρώτη εικόνα καταλαβαίνεις πως εδώ δεν επιχειρούν να σε κερδίσουν με δήθεν πολυτέλεια. Η λογική είναι πιο απλή και ουσιαστική: προσεγμένο περιβάλλον, φιλική ατμόσφαιρα και μια κουζίνα που στηρίζεται στην καθημερινή νοστιμιά.
Η «Σωτέζα», βέβαια, δεν είναι μόνο μαγέρικο. Είναι ένα προσεγμένο εστιατόριο, από εκείνα τα τίμια και σωστά που θέλεις να υπάρχουν στις γειτονιές: χωρίς έπαρση, χωρίς μεγάλες υποσχέσεις και χωρίς προσπάθεια να μεταμφιέσει το οικείο σε κάτι εξεζητημένο. Η τιμιότητά του φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το φαγητό. Οι μερίδες έχουν ουσία, οι γεύσεις δεν καλύπτονται πίσω από υπερβολές και κάθε πιάτο μοιάζει να έχει μαγειρευτεί με υπομονή. Δεν σου πουλάει μια ιδέα· σου προσφέρει κανονικό, καλοφτιαγμένο φαγητό.
Ο κόκορας με τις χυλοπίτες είναι από τα πιάτα που δικαιολογούν την επίσκεψη. Ο κόκορας έχει τη βαθιά νοστιμιά του σωστά μαγειρεμένου κρέατος και οι χυλοπίτες κρατούν τη σάλτσα, χωρίς να λειτουργούν απλώς ως συνοδευτικό. Είναι ένα ολοκληρωμένο, θαλπωρικό πιάτο, από εκείνα που σε κάνουν να χαμηλώνεις ρυθμό και να απολαμβάνεις κάθε μπουκιά. Τα παπουτσάκια κινούνται στην ίδια λογική: γνώριμη γεύση, σωστή ισορροπία και μαγειρική που δεν φοβάται την παράδοση.
Πολύ νόστιμα βρήκα και τα κεφτεδάκια, με τον χαρακτήρα που περιμένεις από ένα καλό, καθημερινό πιάτο. Το λουκανικάκι ήταν εξαιρετικό και έδειχνε ότι ακόμη και μια φαινομενικά απλή επιλογή μπορεί να ξεχωρίσει όταν υπάρχει σωστή πρώτη ύλη και προσεγμένο ψήσιμο. Η μακαρονάδα με τον κιμά φώναζε «θαλπωρή»: πλούσια, άμεση, χωρίς περιττές παρεμβάσεις, με τη σάλτσα να ενώνει το πιάτο και να ξυπνά την οικειότητα ενός κυριακάτικου τραπεζιού.
Και στο τέλος, το αρμενοβίλ ήταν το ορθόδοξο, το original: ένα γλυκό που ολοκληρώνει το γεύμα χωρίς να παριστάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Αυτή, τελικά, είναι και η μεγάλη αρετή της «Σωτέζας». Ξέρει τι θέλει να προσφέρει και το υπηρετεί με συνέπεια. Δεν κυνηγά τη μόδα, δεν υπερβάλλει και δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με λόγια. Σε κερδίζει με πιάτα που έχουν γεύση, φροντίδα και χαρακτήρα, σε ένα πλαίσιο που σέβεται τον πελάτη. Είναι ένα εστιατόριο γειτονιάς με ουσία: τίμιο στις προθέσεις, σωστό στην εκτέλεση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πραγματικά εξαιρετικό.
