Ήταν Σάββατο. Μεσάνυχτα και κάτι. Από εκείνα τα κάθε βράδια του Σαββάτου που η Αθήνα φοράει τα καλά της και βγαίνει έξω για να ξεχάσει ότι τη Δευτέρα πρέπει να ξαναγίνει ο εαυτός της.
Τα φώτα στο μαγαζί είχαν μείνει αναμμένα, παρότι η αίθουσα ήταν άδεια. Στο πάτωμα υπήρχαν ακόμη χαρτοπετσέτες, ένα μπουκάλι που κάποιος είχε αφήσει μισογεμάτο κι ένα κόκκινο γαρύφαλλο, πατημένο σαν μικρή απόδειξη μιας ευτυχίας που είχε ξεθωριάσει.
Ο Γιώργος καθόταν μόνος στην άκρη της σκηνής. Χωρίς μικρόφωνο, μουσική και κοινό. Απαλλαγμένος από εκείνο το βλέμμα που περίμενε κάθε βράδυ να τον δει να μεταμορφώνεται.
Για τριάντα και πλέον χρόνια είχε μάθει να ζει όταν οι άλλοι ξενυχτούσαν. Να αναπνέει μέσα στους καπνούς. Να κάνει τη λύπη τραγούδι και τον χωρισμό ρεφρέν. Να παίρνει έναν άνθρωπο που είχε χάσει τον έρωτά του και να του δίνει, για τρία λεπτά, έναν λόγο να σηκώσει το ποτήρι.
Είχε μάθει να ζει στις ώρες μικρές που μεγαλώνουν μέσα σου, μέχρι να γίνουν ολόκληρη ζωή. Στις ώρες που ακόμα και οι δυνατοί γίνονται ευάλωτοι και οι ανομολόγητες επιθυμίες που την ημέρα κρύβονται κάτω από το χαλί της αξιοπρέπειας, βγαίνουν και κάθονται αντίκρυ σου για να αναμετρηθείτε.
Τώρα ωστόσο η σιωπή ήταν πιο δυνατή από οποιοδήποτε χειροκρότημα.
Κοίταξε απέναντι. Στον καθρέφτη. Ένας άντρας τον κοιτούσε πίσω. Τον έλεγαν Γιώργο κι αυτός ποτέ δεν τραγουδούσε. Μιλούσε ψιθυριστά.
Και ξαφνικά ο άνθρωπος πίσω από τον Μαζωνάκη, χάθηκε μέσα στην αντανάκλαση των προβολέων. Το παιδί της νύχτας την είχε κατακτήσει, αλλά δεν μεγάλωσε ποτέ. Όχι επειδή τον διάλεξε ή την αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους, αλλά επειδή την κατάλαβε νωρίς και έμαθε να ζει μέσα της, πριν προλάβει να δει πώς είναι η ζωή στο φως. Τον αποκαλούσαν έτσι εδώ και χρόνια γιατί τον συναντούσαν πάντα όταν η μέρα είχε τελειώσει. Και η αλήθεια είναι πως αυτό τον βόλευε περισσότερο απ' όσο θα ομολογούσε ποτέ δημόσια. Ένα παιδί δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις. Ένα παιδί παραμένει ανέγγιχτο απ' τον χρόνο, όσο η νύχτα συνεχίζει να το προστατεύει απ' το φως της ημέρας.
Και η νύχτα όμως, όπως όλοι οι παλιοί έρωτες, δεν είχε μεγαλώσει μαζί του. Θυμήθηκε την πρώτη φορά που έπιασε μικρόφωνο. Τότε που όλα έμοιαζαν πιθανά. Τότε που μπορούσε να πει «Ανήκω σε μένα» και να το πιστεύει.
Ύστερα ήρθαν οι πίστες, οι φανς, οι φωτογραφίες, τα εξώφυλλα, τα ρούχα υψηλής ραπτικής και τα αδιάκριτα βλέμματα. Τα τραγούδια που έγιναν συντροφιά σε ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ.
Σε κάποια που είχε κάποτε φορέσει ένα Gucci φόρεμα κι εκείνος έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να το τραγουδά. Σε κάποιον που είχε περάσει δύσκολα φεγγάρια, περιμένοντας ένα τηλέφωνο το οποίο δεν χτύπησε ποτέ.
Γιατί έτσι είναι τα τραγούδια. Δεν γράφονται για τους ευτυχισμένους. Οι ευτυχισμένοι σπάνια έχουν ανάγκη από στίχους. Οι άλλοι έχουν. Εκείνοι που επιστρέφουν σπίτι και ανάβουν μόνο το φως της κουζίνας. Εκείνοι που κοιμούνται στο χείλος του κρεβατιού. Εκείνοι που λένε «τέρμα». αλλά από μέσα τους «απόψε θα σε ονειρευτώ».
Σηκώθηκε. Περπάτησε μέχρι το καμαρίνι. Στην καρέκλα είχε μείνει ένα σακάκι. Το άγγιξε. Ήταν παράξενο. Όλη του τη ζωή είχε φορέσει ρούχα που έκαναν τους άλλους να τον κοιτούν. Εκείνη τη νύχτα ήθελε για πρώτη φορά κάτι που να μην τον κοιτάζει κανείς.
Κάθισε. Στο τραπέζι υπήρχε ένα χαρτί. Πάνω του είχε γράψει παλιά τραγούδια. Τίτλους. Μόνο τίτλους. Σαν μικρές πόρτες προς διαφορετικές ζωές. «Μου λείπεις», «Φεύγω για μένα», «Θέλω να γυρίσω», «Εγώ αγαπάω αναρχικά».
Είχε κάνει λάθη, Ήξερε πως κάθε ένα από αυτά δεν θα ήταν το τελευταίο του, αλλά ήξερε και τι σημαίνει «αγαπώ». Ζήλευε αυτούς που μπορούσαν να ξεχάσουν. Αυτός τα θυμόταν όλα. Αυτή είναι η κατάρα όσων έχουν τραγουδήσει τα βιώματά τους. Είχε αγαπήσει λάθος ανθρώπους. Είχε φύγει όταν έπρεπε να μείνει. Είχε μείνει όταν έπρεπε να φύγει.
Χαμογέλασε. Ίσως τελικά αυτό να ήταν όλη του η ζωή. Μια διαρκής προσπάθεια να φύγει και μια εξίσου διαρκής ανάγκη να επιστρέψει. Να πει «τελειώσαμε εδώ» κι ύστερα να κοιτάξει πίσω. Να γίνει παλιόπαιδο, βλέποντας τα ίσια ανάποδα, για να μην συμβιβαστεί ποτέ με τα πρέπει των άλλων.
Να τραγουδήσει «Δεν είμαι άγιος», όχι ως απολογία, αλλά ως ελευθερία. Κάποτε, όπως όλοι μας, είχε πιστέψει πως το να αγαπάς σημαίνει να μην αφήνεις τον άλλον να φύγει. Ύστερα κατάλαβε πως η αγάπη χωρίς ελευθερία είναι απλώς ένας πιο όμορφος τρόπος για να πεις φυλακή.
Τρεις το πρωί, άκουσε έναν θόρυβο. Γύρισε. Η πόρτα της αίθουσας είχε ανοίξει.
Μπήκε μια γυναίκα. Δεν την είχε ξαναδεί. Ήταν μεγάλη και κρατούσε ένα παλιό εισιτήριο στο χέρι.
- «Έλα να δεις, το βρήκα σήμερα», του είπε.
- «Από πότε είναι;»
- «Από τότε που ήμουν είκοσι».
Κοίταξε το εισιτήριο. Ήταν κιτρινισμένο.
- «Και γιατί μου το έφερες;»
Η γυναίκα χαμογέλασε.
- «Γιατί τότε νόμιζα ότι ερχόμουν να σε ακούσω».
Σταμάτησε.
- «Τελικά ερχόμουν να ακούσω εμένα».
Ο Γιώργος δεν απάντησε. Για πρώτη φορά κατάλαβε τι σημαίνει να είσαι τραγουδιστής. Δεν τραγουδάς τη δική σου ζωή. Τραγουδάς τις ζωές που οι άλλοι δεν ξέρουν πώς να διηγηθούν.
Τέσσερις πήγε, η γυναίκα άφησε το εισιτήριο πάνω στο τραπέζι κι έφυγε.
Ξημερώνει πάλι και η σκηνή ήταν άδεια. Ένα κενό που μεγαλώνει.
Η άμπωτη των σκοταδιών είχε ξεπροβάλει και ο περιβόητος ορίζοντας που ξεδιπλωνόταν αργά, είχε επιτρέψει στο πρώτο φως να γλιστρήσει από τις χαραμάδες.
Η νύχτα είχε τελειώσει. Όχι όμως η ιστορία.
Γιατί ορισμένοι άνθρωποι δεν φεύγουν πραγματικά ποτέ. Ειδικά αυτοί που κάποτε έγιναν η φωνή των ξενυχτισμένων, των ερωτευμένων, των προδομένων, των ζηλιάρηδων, των φυγάδων, των ανθρώπων που δεν ήξεραν πού να ακουμπήσουν τη μοναξιά τους. Θα υπάρχουν για πάντα σε κάποιο αυτοκίνητο που διασχίζει την εθνική στις τρεις το πρωί. Σε ένα ποτήρι που σηκώνεται για κάποιον που λείπει. Σε ένα δωμάτιο όπου κάποιος ακούει ένα παλιό τραγούδι και ξαφνικά επιστρέφει στο τότε. Σε μια γυναίκα που φόρεσε κάποτε εκείνο το φόρεμα και στον άντρα που δεν μπόρεσε ποτέ να πει μου λείπεις.
Σε εκείνους που καίγονταν και το έλεγαν με τα μάτια.
Σε εκείνους που είπαν «μην μου ζητάς», αλλά έδωσαν.
Σε όλους εκείνους που κάποτε είπαν «θέλω να γυρίσω στα παλιά». Και γύρισαν.
Και σε εκείνους που είπαν «φεύγω για μένα». Και έφυγαν.
Ο Γιώργος στάθηκε για τελευταία φορά μπροστά στον καθρέφτη. Κοίταξε τον άνθρωπο απέναντί του. Δεν ήταν πια ο σταρ. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν. Δεν ήταν είδωλο.
Δεν ήταν καν το «παιδί της νύχτας». Ήταν απλώς ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έφυγε από τη Νίκαια, αλλά η Νίκαια δεν έφυγε ποτέ από μέσα του. Ένας άνθρωπος που είχε τραγουδήσει τόσο πολύ για την απώλεια, πιάνοντας τη συχνότητα του πόνου, ώστε κάποια στιγμή έγιναν δεύτερη φύση του. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να ανήκει σε εκείνον, όχι ως σύνθημα, ούτε ως κατάκτηση. Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να χάσεις αρκετούς ανθρώπους για να καταλάβεις ότι η μοναξιά δεν είναι πάντα τιμωρία. Μερικές φορές είναι λύτρωση.
Έσβησε το φως. Μα πριν κλείσει την πόρτα, είπε κάτι που δεν ήταν τραγούδι. Κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ρεφρέν. Κάτι πολύ απλό: «Καληνύχτα, Γιώργο». Πλέον ανήκε ολοκληρωτικά σε εκείνον και στα όνειρά του. Είχε νικήσει τα σκοτάδια του και δεν φοβόταν πια το πρωί.
Κάποιος από το βάθος τον φώναξε με το μικρό του όνομα. Όχι «Μαζώ». Τότε, για μια στιγμή, ένιωσε ένα μεταφυσικό ρίγος να διαπερνά όλο του το σώμα. Και σαν να τον είχε καλέσει κάποιος από την παλιά του γειτονιά, άφησε το «ένα τσιγάρο διαδρομή» να τελειώσει ανάμεσα στα δάχτυλά του, πήρε το εισιτήριο από το τραπέζι κι ακολούθησε το φως, που τόσο είχε απαρνηθεί σε όλη του τη ζωή, για να τον ανταμώσει μ' ένα σώμα που 'χει ρίζες στον αέρα.
Ήταν η πιο δύσκολη φυγή γιατί ο Θεός έλειπε πάλι. Από αυτές που δεν έχουν κάποιον προορισμό, αλλά μόνο εσένα και μια ανάσα. Από αυτές που δεν έχουν κοινό να σε παρακαλέσει να μείνεις.
Και η Αθήνα, που δεν κοιμάται ποτέ, συμφιλιώθηκε για λίγο με τη σιωπή.
Σαν να ήξερε πως κάποια τραγούδια δεν τελειώνουν όταν ξεψυχήσει η τελευταία νότα. Νικούν τον θάνατο και συνεχίζουν να ανασαίνουν από στόμα σε στόμα.
Και εμείς μείναμε να περιμένουμε ένα θαύμα: να περνά από 'δω (τουλάχιστον) τα βράδια...
