Με τις πρόωρες εκλογές να έχουν απομακρυνθεί από τον ορίζοντα και την κυβέρνηση να οδεύει προς ολοκλήρωση της τετραετίας, τα κόμματα μπαίνουν στο φθινόπωρο, έχοντας μπροστά τους έναν σχετικά καθαρό διάδρομο. Αν και στην πολιτική οι βεβαιότητες δεν ενδείκνυνται, το προεκλογικό τοπίο μοιάζει ήδη διαμορφωμένο και οι δημοσκοπήσεις νέας γενιάς δεν φαίνεται να επιφυλάσσουν σοβαρές εκπλήξεις.
Αν ήθελε κανείς να περιγράψει σε γενικές γραμμές τους πολιτικούς συσχετισμούς αυτής της περιόδου, θα υπογράμμιζε το σαφές προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας έναντι των αντιπάλων της, το πλεονέκτημα που φαίνεται ότι διασφαλίζει η ΕΛΑΣ έναντι του ΠΑΣΟΚ, τη βαθμιαία αποδυνάμωση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς και τις μάχες επικράτησης που δίνονται από παλαιότερα και νεότερα κόμματα στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού τόξου.
Μοναδική άγνωστη μεταβλητή παραμένει το κόμμα Σαμαρά - όχι υπό την έννοια του αν πρόκειται να ιδρυθεί, καθώς η δημιουργία του θεωρείται δεδομένη, αλλά υπό το πρίσμα της εμβέλειας και της εκλογικής επιρροής που θα διασφαλίσει το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και με αυτή την παράμετρο άγνωστη, οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι, εκτός συγκλονιστικού απρόοπτου, η εξέλιξη των πραγμάτων δεν θα απέχει πολύ από την εικόνα που έχουν αποτυπώσει οι έρευνες κοινής γνώμης. Συγκλίνουν στην εκτίμηση, μάλιστα, ότι το κατώφλι της αυτοδυναμίας παραμένει εξαιρετικά υψηλά, ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση, και πιθανολογούν ότι η χώρα θα οδηγηθεί και σε δεύτερη εκλογική Κυριακή.
Πρόκειται για σενάριο που η κυβέρνηση επιδιώκει να κάψει πάση θυσία επικοινωνιακά, καθώς είναι προφανές ότι αν εμπεδωθεί η αίσθηση της αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, αυξάνονται οι πιθανότητες να δημιουργηθεί κλίμα ευρωεκλογών και να ενισχυθεί η αρνητική ψήφος. Αντίθετα, το δεύτερο κόμμα, είτε αυτό είναι η ΕΛΑΣ είτε είναι το ΠΑΣΟΚ, έχει κάθε λόγο να συντηρήσει ανοιχτό το θέμα της «αδύνατης αυτοδυναμίας», όχι όμως και το τρίτο, που θα βρεθεί τη δεύτερη Κυριακή σε συμπληγάδες και θα απειληθεί με εκλογική λεηλασία από αριστερά και δεξιά.
Όπως και νάχει, στην εκλογική σκακιέρα οι κινήσεις δεν είναι άπειρες, καθώς τα κομματικά επιτελεία έχουν πλήρη αίσθηση πού αντέχουν και πού πονάνε. Το κυριότερο, ωστόσο, κι εκεί θα δώσει τη μάχη του το κάθε κόμμα, είναι ότι γνωρίζουν ποια ακροατήρια μπορεί να τους προσφέρουν την απαραίτητη επιπλέον ώθηση και να ενισχύσουν την εκλογική επιρροή τους.
Στη Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, το μείζον είναι ο επαναπατρισμός των ψηφοφόρων του κόμματος, που από τις προηγούμενες εθνικές εκλογές έως τις ευρωεκλογές μετακινήθηκαν στη γκρίζα ζώνη της αποχής, και η οχύρωση του χώρου έναντι της πίεσης που αναμένεται ότι θα ασκήσει στα κοινά αυτά το κόμμα Σαμαρά.
Στην ΕΛΑΣ θεωρούν ότι το πρώτο στοίχημα - η εκλογική απορρόφηση, δηλαδή, όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ΤΟ 2023 - έχει ήδη κερδηθεί και εκτιμούν ότι το κρίσιμο βήμα για το μέλλον θα γίνει, εάν αποδώσουν οι προσπάθειες διεύρυνσης της απήχησης του κόμματος στα κεντρώα ακροατήρια.
Όσο για το ΠΑΣΟΚ, που δίνει μάχη να οχυρωθεί έναντι της αμφίπλευρης πίεσης ΝΔ και και ΕΛΑΣ, το κρίσιμο είναι να αποδώσει η προσπάθεια προβολής του προγραμματικού λόγου του κόμματος και να ανακτηθούν κοινά που βρίσκονται στη ζώνη των αναποφάσιστων και φλερτάρουν με την αποχή.
Με μια κουβέντα, στον δρόμο προς τις κάλπες τα περισσότερα χαρτιά είναι ανοιχτά πάνω στο τραπέζι. Οι παίκτες θα ποντάρουν εκεί που νιώθουν πως έχουν πλεονέκτημα. Αυτό που μένει να φανεί, είναι αν κάποιος κρατάει το χαρτί που μπορεί να γυρίσει την παρτίδα…
