Παρακολουθώ με ενδιαφέρον μια συζήτηση που έχει ξεκινήσει καιρό και αναμένεται να κορυφωθεί όσο πλησιάζουμε προς τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Αναφέρομαι στο ερώτημα που θέτουν οι κυβερνώντες σε όλα σχεδόν τα στελέχη της αντιπολίτευσης περί του αν οι οικονομικές προτάσεις τους είναι κοστολογημένες. Από τη μεριά τους αυτά προσπαθούν να πείσουν τους τηλεθεατές και όχι μόνο, ότι δεν είναι απλώς κοστολογημένες, αλλά θα τις καταθέσουν και στον φορέα (δημοσιονομικό συμβούλιο) ο οποίος με νόμο έχει «χρεωθεί» να κοστολογεί το κυβερνητικό πρόγραμμα των κομμάτων.
Χωρίς να θέλω να στενοχωρήσω κανέναν από την κυβέρνηση ή από την αντιπολίτευση που φιλοδοξεί να γίνει κυβέρνηση, θέλω να τους ενημερώσω ότι σχεδόν κανένας πολίτης δεν ψηφίζει με βάση τα προγράμματα των κομμάτων. Είτε αυτά είναι κοστολογημένα είτε όχι. Διότι κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν είναι ισολογισμός εταιρείας. Σε αυτήν την περίπτωση θα βάζαμε κάποιον λογιστή να κυβερνήσει τον τόπο.
Τα κόμματα είναι πρωτίστως φορείς ιδεών και όχι αριθμών. Για αυτό και μιλάμε για ιδεολογίες και πολιτικούς ηγέτες. Εάν η πολιτική γίνει άθροισμα αριθμών τότε δεν θα την χρειάζεται η κοινωνία. Διότι εκτός των άλλων ακόμη και οι αριθμοί έχουν πολιτικό χρώμα και ιδεολογία.
Πέρα από αυτά όμως - μπορεί κάποιος να συμφωνεί μαζί μου στο σημερινό σημείωμα ή να διαφωνεί - εκείνο στο οποίο δεν νομίζω ότι είναι κανείς αντίθετος, είναι στο ότι οι πολίτες καλώς ή κακώς δεν επιλέγουν αν θα ψηφίζουν ΝΔ, ΕΛΑΣ, ή ΠΑΣΟΚ ή όποιο άλλο κόμμα γιατί τους έχει πείσει ότι 1+1=2.
Διότι στην πολιτική μπορεί το παραπάνω μαθηματικό αξίωμα να μην ισχύει, ή να συμβεί ένας αστάθμητος παράγοντας και να ανατρέψει κοστολόγια και μαθηματικές πράξεις. Το εκλογικό σώμα που θα πάει στις κάλπες, εκτός από το ότι θα τιμωρήσει όποιον πιστεύει ότι του φταίει, θα επιλέξει εκείνον που θα κάνει τη ζωή του καλύτερη και κυρίως αυτόν που θα τον πείσει ότι αυτά που του υπόσχεται μπορεί να τα κάνει πράξη.
Η πολιτική εξάλλου και η σχέση ηγετών πολιτών προσομοιάζει με τη σχέση εραστή και ερωμένου. Και όπως κάθε έρωτας θέλει στοιχεία από το όραμα και το όνειρο. Εξάλλου όπως τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες. Και αυτό ας το λάβουν υπ' όψιν τους οι Κυριάκος Μητσοτάκης, Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης. Προσέχοντας ιδιαίτερα τις μικρές νοθείες στον προγραμματικό τους λόγο, διότι τις μεγάλες τις πληρώσαμε άπαντες ακριβά…
