Η Λίσα Ιτόγια είναι Ελληνίδα με ρίζες στη Μαύρη Αφρική, απ’ όπου ήρθαν μετανάστες οι δύο γονείς της. Ελληνονιγηριανή, όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και τα αδέλφια της, δηλαδή. Γεννήθηκε εδώ, μεγάλωσε εδώ, έχει ζήσει όλη τη ζωή της εδώ. Είναι εξαιρετική μπασκετμπολίστρια και οδήγησε (πρώτη σκόρερ με μέσο όρο κοντά στους 20 πόντους) την Εθνική Κορασίδων σε θριαμβευτική πρόκριση στην Α' κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Την Εθνική της Ελλάδας και όχι της Νιγηρίας. Φυσικά, είναι μαύρη.
Η Μαρίνα Χατζηκώστα είναι Κύπρια, υιοθετημένη από ζευγάρι της μαρτυρικής Μεγαλονήσου. Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο η θετή μάνα, Λεμέσιος ο θετός πατέρας. Η βιολογική μητέρα της Μαρίνας ήταν Πολωνή και ο βιολογικός μπαμπάς Νιγηριανός. Η 17χρονη κοπέλα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης Κ18 στη δισκοβολία και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, για λογαριασμό της Κύπρου, ανάμεσα σε αθλήτριες μεγαλύτερης ηλικίας. Φυσικά, είναι μιγάδα.
Στα μαρμαρένια αλώνια του διαδικτύου, όπου η λεκτική ασυδοσία στα όρια της παραβατικότητας κάνουν θραύση, οι δύο αθλήτριες δέχονται ελεεινές ρατσιστικές επιθέσεις τις τελευταίες μέρες. Κάποιοι τις χειροκρότησαν και τις συμβούλευσαν να κλείσουν τα αυτιά, υπήρξε ωστόσο η εκκωφαντική μειοψηφία που βρήκε εύκολους στόχους για να βγάλει τα απωθημένα της. «Δεν υπάρχουν μαύροι Έλληνες», ξεσπάθωσαν. «Δεν υπάρχουν μαύροι Κύπριοι». «Βγάλτε τις φανέλες με τα εθνόσημα». «Τόπο στα Ελληνόπουλα και στα Κυπριωτόπουλα». Και άλλα, πολύ χειρότερα.
Τα εθνόσημα στη φανέλα των δύο έφηβων κοριτσιών είναι καρφί στο μάτι των ρατσιστών, των μισαλλόδοξων και της εγχώριας ακροδεξιάς. Το μισό εκατομμύριο των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής στη μαμά Ελλάδα δεν εξανεμίστηκε διά μαγείας. Ούτε ήταν οφθαλμαπάτη το πογκρόμ που εξαπέλυσαν Κύπριοι φασίστες ενάντια σε μετανάστες τον Σεπτέμβριο του 2023 στη Λεμεσό. Ζουν ανάμεσά μας όλοι αυτοί οι νοσταλγοί της σβάστικας και ξεμυτίζουν από τα λαγούμια τους σε κάθε ευκαιρία.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο παραείναι μεγάλο μέγεθος για να τον βάλουν στο στόχαστρο εκείνοι που τον αποκαλούσαν «Ακενοτούμπο» και τον κυνηγούσαν στα δρομάκια των Σεπολίων, το ίδιο και ο Εμμανουήλ Καραλής, αλλά δύο κοριτσάκια 16-17 χρονών προσφέρονται ταμάμ για ανώνυμη επίθεση ρατσιστικού μίσους. Άλλο αν η Μαρίνα κι η Λίσα θα τους έκαναν στουπί στο ξύλο αυτούς τους θρασύδειλους, εάν τους έπιαναν στα ρωμαλέα χεράκια τους.
Αντί επιλόγου, αντιγράφω verbatim τις αναρτήσεις με τις οποίες οι δύο νεαρές αθλήτριες σήκωσαν το λάβαρο της αντίστασης. Και τις προσυπογράφω χωρίς καμία επιφύλαξη:
Η Λίσα Ιτόγια: ««Οι μισοί Έλληνες μπορεί να με μισούν απλώς και μόνο επειδή έχω διαφορετικό χρώμα δέρματος. Μου λένε ότι δεν αξίζω να παίζω στην Ελλάδα, λες και η αξία μου ως αθλήτρια καθορίζεται από το χρώμα του δέρματός μου. Είμαι Ελληνονιγηριανή. Θα μπορούσα τώρα να βρίσκομαι στη Νιγηρία και να παίζω εκεί, αλλά επέλεξα τη χώρα όπου γεννήθηκα, τη χώρα στην οποία μεγάλωσα και τη χώρα που αποκαλώ σπίτι μου. Οπότε σας ευχαριστώ που βρίζετε ένα 16χρονο κορίτσι επειδή απλώς κυνηγά το όνειρό της. Μπορείτε να με κρίνετε, να αμφιβάλλετε για μένα και μπορείτε να προσπαθείτε να με ρίξετε, αλλά ποτέ δεν θα με καθορίσετε. Θα συνεχίσω να δουλεύω. Θα συνεχίσω να παλεύω. Θα συνεχίσω να φοράω τη φανέλα της χώρας μου με περηφάνια. Γιατί έχω τον Θεό στο πλευρό μου. Και με τον Θεό δίπλα μου, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να με σταματήσει».
Και η Μαρίνα Χατζηκώστα: «Γεννήθηκα στην Λεμεσό στις 8 Φεβρουαρίου 2009. Υιοθετήθηκα στην γέννα από τους γονείς μου Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα και Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική μου μητέρα ήταν από Πολωνία και ο βιολογικός μου πατέρας από Νιγηρία. Φοίτησα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο, έπειτα στο Λανίτειο Αθλητικό Γυμνάσιο και τώρα, φοιτώ στο Λανίτειο Αθλητικό Λύκειο, όπου θα μπω στην Τρίτη Λυκείου τον Σεπτέμβριο. Η μητέρα μου είναι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, συγκεκριμένα το Βαρώσι, όπου μετά την πραξικόπημα, ήρθε στην Λεμεσό, και ο πατέρας μου είναι από Λεμεσό, με χωριά την Πάχνα και την Ακαπνού. Μπορεί να μην έχω «κυπριακό αίμα» στις φλέβες μου, αλλά εγώ είμαι περήφανη κύπρια, και εκπροσώπησα, και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ την χώρα μου με περηφάνια. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον εθνικό μας ύμνο στην Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, όπου και πήρα το χρυσό μετάλλιο, βούρκωσα από την περηφάνια που με επικρατούσε. Τώρα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, που πήρα το χάλκινο μετάλλιο, κάθε στιγμή του αγώνα, σκεφτόμουν ότι ήθελα να βγάλω την χώρα μου ασπροπρόσωπη. Η Κύπρος, μπορεί να είναι ένα μικρό νησί, με λιγότερο από 1 εκατομμύριο κατοίκους, αλλά είμαστε μια πολύ δυνατή χώρα, που μπορεί να συναγωνιστεί με χώρες που θεωρούνται τιτάνες. Ο ρατσισμός που δέχτηκα στα σχόλια από διάφορους μετά τις επιτυχίες μου είναι απαράδεκτος, όπου και άλλοι αθλητές σαν τον τεράστιο Μίλαν Τραΐκοβιτς, ένας από τους καλύτερους αθλητές που πέρασαν από την Κύπρο, με πολλές διεθνείς διακρίσεις, περνούν καθημερινά. Αυτό, είναι ένα θέμα που η πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διευθετήσουν, για να μπορούμε όλοι να ζούμε αρμονικά, χωρίς διακρίσεις. Το πόσο «κύπρια» είμαι, το δείχνουν τα αποτελέσματα μου, και η ανθρωπιά μου. Καλή Επιτυχία σε όλη την κυπριακή αποστολή που λαμβάνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
