Η φρικτή είδηση για την άγρια δολοφονία του βρέφους στην Κυψέλη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει ακόμα ένα ρεπορτάζ του αστυνομικού δελτίου που θα έρθει στην αρχή να μας σοκάρει, να μας ρίξει από τα σύννεφα και μέσα σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί κι αυτή, όπως τόσες άλλες κτηνωδίες που συνηθίσαμε να «καταναλώνουμε».
Πρόκειται για μια υπόθεση αρρωστημένη που παγώνει το αίμα και στην πραγματικότητα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μια ταινία θρίλερ, όπου πίσω από κλειστές πόρτες, συντελέστηκε ένα έγκλημα, το οποίο αδυνατεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.
Ήταν απλά ένα μωρό, ένα βρέφος που είχε κάθε δικαίωμα να ζήσει κι όμως βρέθηκε μαχαιρωμένο με τον πλέον άγριο τρόπο, κλεισμένο σε δοχείο και κρυμμένο σε βαλίτσα.
Εικόνα που προκαλεί όχι μόνο πόνο, αλλά απελπισία, ντροπή κι αποτροπιασμό. Μια ψυχή μετατράπηκε σε μια άψυχη αποσκευή την οποία μετέφεραν από σπίτι σε σπίτι τα ανθρωπόμορφα τέρατα που της στέρησαν τη ζωή. Τα στοιχεία που έρχονται στην επιφάνεια, από την πρώτη στιγμή, δεν σοκάρουν απλώς, δημιουργούν αηδία, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, για το ανθρώπινο είδος, με τις αρχές να επιχειρούν να ξετυλίξουν το κουβάρι της υπόθεσης, καταλήγοντας στο ποιος είναι αυτός που κατάφερε τα θανατηφόρα χτυπήματα στο παιδί.
Η φράση του 43χρονου «μας έδωσαν λάθος μωρό, ηρέμησε το σπίτι από το κλάμα του όταν πέθανε» συνοψίζει την αρρωστημένη ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου και αποδεικνύει πως ένα αθώο πλάσμα αντιμετωπίστηκε σαν ένα εμπόδιο που έπρεπε να φύγει με τον πιο άγριο τρόπο από τη μέση γιατί ενοχλούσε, αποτελούσε κίνδυνο να αποκαλυφθούν.
Γιατί θα πρόδιδε ό,τι νοσηρό συντελούνταν μέσα σ' αυτό το σπίτι, παρουσία κι άλλων τριών παιδιών, ενός 15χρονου κοριτσιού, το οποίο είναι έγκυος και δυο αγοριών, ενός 12χρονου κι ενός 9χρονου αγοριού, τα οποία φέρεται να νοσούν από σύφιλη. Ενός κολαστηρίου που φέρεται να περιελάμβανε ναρκωτικά, κάμερες και σεξουαλικά αντικείμενα. Ο πατέρας άλλωστε, αν επρόκειτο για τον πατέρα, καθώς θα ακολουθήσουν τεστ dna για να αποδειχθεί η ταυτότητα των παιδιών, δεν ήταν άγνωστος στις αρχές, καθώς φέρεται να είχε ποινικό παρελθόν. Εξίσου ανατριχιαστικά όμως ήταν και τα λόγια της 38χρονης Γερμανίδας, η οποία αν και έπεσε σε πολλές αντιφάσεις, μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε ότι το βρέφος πέθανε μετά τη γέννα, αλλά το κράτησε παγωμένο μαζί της.
Οι συλληφθέντες, μεταξύ αυτών κι ένας 26χρονος Αφγανός, από τον οποίο είναι έγκυος η 15χρονη κοπέλα, αντιμετωπίζουν ήδη κακουργηματικές διώξεις, με την ελληνική κοινωνία να απαιτεί την πλήρη και παραδειγματική τιμωρία των πρωταγωνιστών αυτής της φρικαλεότητας που δεν λάμβανε χώρα σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή, αλλά στο κέντρο της Αθήνας, σε μια από τις πλέον πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως είναι η Κυψέλη.
Κι αυτό είναι που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη απορία: πώς είναι δυνατόν σε μια γειτονιά με τα διαμερίσματα κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, κανείς πάλι να μην άκουσε και να μην είδε τίποτα.
Τι άλλο θα συνέβαινε άραγε αν ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος δεν αποφάσιζε να παρέμβει επειδή του χρωστούσαν κάποια λίγα χρήματα; Μήπως τελικά η υπόθεση αυτή, για μια ακόμα φορά, έρχεται να αποδείξει περίτρανα την απομόνωση και τον φόβο του ανθρώπου του διπλανού διαμερίσματος, της γειτονιάς, να παρέμβει κάθε φορά που θα ακουστούν φωνές, κλάματα, ουρλιαχτά και καβγάδες;
Μήπως ο ίδιος αυτός φόβος, οπλίζει το χέρι και δίνει τη δυνατότητα σε ανθρωπόμορφα τέρατα της διπλανής πόρτας να δρουν ανενόχλητα προχωρώντας σε αποτρόπαια εγκλήματα;
Πού ήταν όλοι αυτοί οι γείτονες που σήμερα ανοίγουν το στόμα τους και μιλούν μπροστά στις κάμερες όταν το βρέφος αυτό σφαγιάζονταν; Έπρεπε να μιλήσουν τώρα που εντοπίστηκε νεκρό και κατεψυγμένο μέσα σε δοχείο και κρυμμένο σε μια βαλίτσα; Κι αν αυτή η σιωπή δεν ορίζεται ως συνενοχή, τότε πώς αλλιώς μπορεί να ονομάζεται;
Το δράμα στην Κυψέλη δεν μπορεί και δεν πρέπει να καταδικαστεί απλά και μόνο από όλους μας μέσα από μια ανάρτηση απέχθειας ή συντριβής στο διαδίκτυο. Δεν μπορεί να ξεχαστεί έτσι απλά. Να αρχειοθετηθεί στη συνείδησή μας σαν μια ακόμα άγρια δολοφονία.
Το δράμα στην Κυψέλη είναι το είδωλο μιας κοινωνίας που νοσεί και φοβάται να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Μιας κοινωνίας που αδυνατεί να προστατεύσει τα παιδιά της, να γίνει η φωνή τους, να ουρλιάξει κάθε φορά που εκείνα κινδυνεύουν και να καταφέρει στο τέλος να τα σώσει από τους δολοφόνους και τους κακοποιητές τους.
Αυτό όμως που στ΄ αλήθεια εξοργίζει είναι ότι το κράτος γνώριζε. Τα παιδιά είχαν οδηγηθεί στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», μετά από εισαγγελική παρέμβαση για την προστασία τους. Το καμπανάκι στις αρχές είχε χτυπήσει, το σήμα κινδύνου είχε εκπεμφθεί και η πολιτεία είχε τον φάκελο στα χέρια της. Ο πατέρας είχε καταφέρει να πάρει τα παιδιά κρυφά, με τη διοίκηση να ενημερώνει την αστυνομία και τις αρχές να αδυνατούν να τα εντοπίσουν καθώς δεν διέθεταν έγγραφα ταυτοποίησης. Κανείς δεν τα αναζήτησε, κανείς στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρθηκε και κάπως έτσι, τα παιδιά αυτά καταδικάστηκαν να επιστρέψουν στους θύτες τους, έρμαια των ορέξεων τους, με αποτέλεσμα σήμερα να θρηνούμε πάνω από το σφαγμένο πτώμα ενός μωρού.
Ποια θα είναι η τύχη των υπολοίπων παιδιών κανείς δεν ξέρει. Ίσως σε κάποια δομή, με τους ελάχιστους κοινωνικούς λειτουργούς που υπάρχουν και τις ανεπάρκειες ενός συστήματος που δεν γνωρίζει τον όρο «πρόληψη» να προσπαθούν με παιδοψυχολόγους να γιατρέψουν τις αγιάτρευτες πληγές τους. Γι' αυτά, όποιες κι αν είναι οι ποινές για τους τρεις κατηγορούμενους, το διαμέρισμα «φάντασμα» θα τα στοιχειώνει για πάντα.
Όσο για εκείνο το αγγελούδι που δεν είχε φωνή να φωνάξει, παρά μόνο το κλάμα του που δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά μας ή που προσποιηθήκαμε ότι δεν ακούσαμε, το κράτος, οι πολίτες, το σύστημα, όλοι εμείς, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε συνυπεύθυνοι. Κι αν πάλι είχε τη δυνατότητα να βρει τις λέξεις και να μας κοιτάξει στα μάτια, πιθανότατα θα μας έλεγε ότι πριν αυτό καταλήξει, η κοινωνία μας κατέληξε προ πολλού.
