Ο κόσμος γύρω, η διαφθορά, οι άνθρωποι που ζούσαν μεγάλη ζωή με λεφτά από εράνους, τάχα, αφήνοντας παιδιά να πεθαίνουν, η κυνικότητα, η κυριαρχία του δικαίου του ισχυρού σε όλη την ανθρωπότητα, ο θαυμασμός ως μόνη αξία του χρήματος, όπως και να ’χει αποκτηθεί, η εργαλειοποίηση του πόνου, ο κανιβαλισμός της ιδιωτικότητας, η απαξία, η έλλειψη σεβασμού, η εξαφάνιση κάθε ενσυναίσθησης για λίγα likes και κέρδος από τις διαφημίσεις, αλλά και αυτή η βαθιά πεποίθηση ότι οι νόμοι και οι κανόνες υπάρχουν μόνο για τους αδύναμους, ενώ οι ισχυροί και οι πλούσιοι μπορούν να είναι πάνω από κάθε έγκλημα με τις κατάλληλες γνωριμίες, τους ακριβούς δικηγόρους ή το σωστό PR! Πρόκειται για ένα fractal χυδαιότητας, όπου όλη αυτή η απανθρωπιά επαναλαμβάνεται αυτούσια σε κάθε πιθανή κλίμακα, αναπαράγοντας τον εαυτό της ασταμάτητα, μικραίνοντας ή μεγαλώνοντας, αλλά διατηρώντας την ίδια ακριβώς αποτρόπαιη μορφή! Η Ελένη Ράντου, πριν από κάποια 24ωρα, ξέσπασε οργισμένα και δικαίως για την AI φωτογραφία του συζύγου της, του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που τον εμφάνιζε ξαπλωμένο σε κρεβάτι νοσοκομείου, να χαμογελά και να σχηματίζει με τα δάχτυλά του το σήμα της νίκης!
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντιέται με την απύθμενη ανθρώπινη χυδαιότητα
«Και με όλα αυτά διδάσκομαι ακόμα για την ανθρώπινη και όχι μόνο φύση... Η ευγένεια και η καλογουστιά σε σχέση με τη χυδαιότητα και την κακογουστιά, εκτός από την προφανή διαφορά, έχουν και μια ακόμα. Η ευγένεια και το καλό γούστο έχουν ταβάνι. Η χυδαιότητα δεν έχει πάτο. Ζήτω και στο AI που δίνει βήμα και εικόνα στις πιο διεστραμμένες φαντασιώσεις. Μπράβο. Κερδίσατε ένα κλικ! Στη χυδαιότητα!», ανέφερε η Ράντου!
Και στο συγκλονιστικό αυτό ξέσπασμα, η ηθοποιός συμπυκνώνει την απόγνωση, την οργή και τη βαθιά θλίψη ενός σκεπτόμενου ανθρώπου απέναντι στο ότι πράγματι ο πολιτισμός, ο σεβασμός και η αισθητική έχουν όρια και κανόνες, ενώ η κακοήθεια και η προστυχιά είναι αχαλίνωτες. Δεν υπάρχει σημείο στο οποίο θα σταματήσουν, αλλά πάντα μπορούν να εφεύρουν έναν νέο, πιο χαμηλό τρόπο για να εκδηλωθούν. Η κατασκευή μιας ψεύτικης εικόνας με AI, που δείχνει έναν αγαπημένο καλλιτέχνη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, σε κρεβάτι νοσοκομείου, είναι για την ίδια ένα βαθύ τραύμα για τον άνθρωπό της, την οικογένειά της, το δικό της ιδιαίτερο προσωπικό συναίσθημα, αλλά πλήττει και τον πυρήνα της ανθρώπινης ευαισθησίας όλων μας. Ή, τέλος πάντων, όσων δεν έχουμε ακόμα συνηθίσει σε όλο αυτό. Η εκμετάλλευση του φόβου του θανάτου και η αγωνία του κοινού, προκειμένου να αποσπαστεί η προσοχή του, αδιαφορώντας για την αναστάτωση, τη θλίψη και τον πόνο που προκαλείται στην οικογένεια, είναι θέμα και μόνο της clickbait culture. Και με τη βοήθεια της παντοδύναμης τεχνολογίας στα χειρότερα χέρια, γίνεται η παραποίηση της πραγματικότητας με τον πιο μακάβριο και εκβιαστικό τρόπο.
Το εμπόριο του θανάτου, της ανθρώπινης τραγωδίας και της αξιοπρέπειας
Το θέμα είναι η απανθρωπιά μας, πια, σύμπτωμα της οποίας είναι και αυτή η ψηφιακή τυμβωρυχία, που δεν γνωρίζει σύνορα, γιατί το ίδιο ακριβώς fractal κτηνοποιημένης χυδαιότητας κατακλύζει τον πλανήτη. Η μακάβρια βιομηχανία των Death Hoaxes, των θανάτων-απάτη, έχει πάρει διαστάσεις φαινομένου στο YouTube και το TikTok, με κανάλια που χρησιμοποιούν AI για να δημιουργήσουν εξαιρετικά ρεαλιστικά βίντεο και φωτογραφίες που δείχνουν παγκόσμιους σταρ στο νεκροκρέβατο ή στις κηδείες τους, όπως ο Τομ Χανκς, ο Μόργκαν Φρίμαν, ο Κλιντ Ίστγουντ και ο Τζάστιν Μπίμπερ. Στόχος είναι η είσπραξη χρημάτων από τις διαφημίσεις των πλατφορμών, αδιαφορώντας για το σοκ των συγγενών και των εκατομμυρίων θαυμαστών τους. Ακόμη, οι κόρες του καταιγιστικά ταλαντούχου Ρόμπιν Γουίλιαμς, αλλά και οι κληρονόμοι του κωμικού Τζορτζ Κάρλιν, κατέφυγαν στη Δικαιοσύνη ενάντια σε εταιρείες και χρήστες που χρησιμοποίησαν AI για να κλωνοποιήσουν τις φωνές και τις μορφές των αγαπημένων τους.
Μια άλλη μεγάλη πληγή είναι το non-consensual deepfake pornography. Στις αρχές του 2024, το διαδίκτυο πλημμύρισε από πορνογραφικές εικόνες της Τέιλορ Σουίφτ, φτιαγμένες με AI, οι οποίες συγκέντρωσαν δεκάδες εκατομμύρια προβολές πριν κατέβουν. Φόβος θανάτου ή σεβασμός στον ανθρώπινο πόνο δεν υπάρχει, αλλά ακόμη και όσο ισχυρός, πλούσιος ή διάσημος κι αν είσαι, η AI μπορεί να εκμηδενίσει την αξιοπρέπειά σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Είναι η απόλυτη επικράτηση ενός κακόβουλου ανώνυμου χρήστη πίσω από μια οθόνη, πάνω στο σώμα και τις ζωές των άλλων.
Η ασύλληπτη ψηφιακή φρίκη
Μα η πιο ανατριχιαστική τάση είναι αυτή η χρήση AI για τη δημιουργία ψηφιακών avatar δολοφονημένων παιδιών, όπως η Μαντλίν Μακ Καν και ο Τζον Μπενέ Ράμσεϊ. Με τη βοήθεια των αλγορίθμων, οι νοσηροί δημιουργοί περιεχομένου αναπαριστούν τις μορφές αυτών των παιδιών, βάζοντάς τα να κοιτούν την οθόνη με μεγάλα, αθώα, ψηφιακά μάτια. Και με ρομποτικές, μεταλλικές φωνές, τα ίδια τα θύματα περιγράφουν σε πρώτο πρόσωπο τις τελευταίες, εφιαλτικές στιγμές του βασανισμού ή της δολοφονίας τους. «Η γιαγιά μου με κλείδωσε στον φούρνο...», ψελλίζει ένα τέτοιο ψηφιακό ομοίωμα μωρού σε ένα βίντεο που συγκέντρωσε δεκάδες εκατομμύρια προβολές! Πρόκειται, ίσως, για την απόλυτη, τη χειρότερη, την πιο ξετσίπωτη μορφή εργαλειοποίησης του ανθρώπινου πόνου. Είναι ο πλήρης εκμαυλισμός και ο εκχυδαϊσμός της κοινής γνώμης, που εθίζεται στον τρόμο και την κλειδαρότρυπα για μερικά likes και κάποια δολάρια από τις διαφημίσεις. Μια ψηφιακή επίκληση στο συναίσθημα, με εύκολους, φτηνούς όρους, ένας αποτρόπαιος ψηφιακός κανιβαλισμός που βεβηλώνει τη μνήμη των νεκρών, κατακρεουργεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και πατάει με μανιασμένη λύσσα πάνω στο δράμα των αγέλαστων για πάντα οικογενειών, αποδεικνύοντας ότι το κυνήγι του κέρδους δεν έχει πλέον ούτε φραγμούς ούτε ιερό ούτε όσιο.
Σε μια μεγάλη τους έρευνα, οι συντάκτες της Washington Post σημείωσαν πως πρόκειται για μια σοκαριστική τάση, όπου «η τεχνολογία δίνει στα νεκρά παιδιά μια φωνή που ποτέ δεν ζήτησαν», μετατρέποντας το αληθινό τραύμα σε ένα αποτρόπαιο, αυτοματοποιημένο θέαμα. Παράλληλα, ειδικοί στην ψηφιακή ηθική και τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αναφέρεται και σε σχετικές εκθέσεις του Human Rights Research, λένε ότι αυτή η «κουλτούρα του brain rot» και της απόλυτης έλλειψης ενσυναίσθησης καθοδηγείται από αλγόριθμους που κυνηγούν μανιωδώς το σοκ του χρήστη. Είναι η ζωντανή απόδειξη αυτού που κατήγγειλε η Ελένη Ράντου: πως η τεχνολογία, όταν συναντά τα πιο ταπεινά ένστικτα του ανθρώπου, δεν βρίσκει πουθενά ταβάνι, παρά μόνο έναν απύθμενο, σκοτεινό πάτο!
Και το fractal αυτό της χυδαιότητας δεν περιορίζεται στη χρήση βωμολοχιών, στο κακό γούστο, στη φτήνια αξιών και στην προστυχιά. Είναι, πια, μια κατάσταση πνευματικής και ψυχικής αναπηρίας. Είναι η συνειδητή ή απαθής επιλογή να ισοπεδώνεται το βάθος, η αλήθεια και ο πόνος του άλλου, με σκοπό το κέρδος, την αυτοπροβολή ή την επικράτηση του ισχυρού. Είναι, με λίγα λόγια, η πλήρης εξαφάνιση της πολύτιμης ενσυναίσθησης. Και τι άλλο εκτός απ’ αυτήν μας είχε απομείνει...
