Απ’ ότι φαίνεται, η Μεσόγειος δεν λογίζεται πλέον ως η κοιτίδα του πολιτισμού, αλλά ως ένα απέραντο, ακατέργαστο οικόπεδο που περιμένει τους δήθεν σωτήρες του να το τεμαχίσουν. Το έργο είναι πλέον χιλιοπαιγμένο, αλλά οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, αποκτώντας όλο και πιο ηχηρά, σχεδόν γκροτέσκα ονόματα. Από τη μία, βλέπουμε την Αλβανία του Έντι Ράμα να παραδίδει τη νήσο Σαζάν και τη λιμνοθάλασσα της Άρτας (Vjosa-Narta) στις ορέξεις του Τζάρεντ Κούσνερ (γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ) και της Ιβάνκα, και από την άλλη βλέπουμε τη δική μας κυβέρνηση να στρώνει κόκκινο χαλί fast-track διαδικασιών για μια σύνθετη τουριστική επένδυση 136,5 εκατομμυρίων ευρώ στη δυτική παραλία της Καλαμάτας, με ισραηλινά κεφάλαια που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα. Η ουσία είναι μία. Ότι από τα φλαμίνγκο του Τραμπ, μέχρι τα fast-track Real Estate της Καλαμάτας, η πολιτική της “ανοιχτής πόρτας” σε αμφιλεγόμενα ξένα κεφάλαια θυσιάζει το περιβάλλον στον βωμό του εύκολου κέρδους.
Το θράσος με το οποίο η παγκόσμια ελίτ αντιμετωπίζει τη φύση αποτυπώνεται ανάγλυφα στις δηλώσεις της Ιβάνκα Τραμπ, η οποία μας ενημέρωσε, μέσα από τον δικό της πλανήτη του lifestyle, ότι βούτηξαν ξυπόλητοι από το σκάφος ενός φίλου, περπάτησαν στο νησί Σαζάν και μαγεύτηκαν. Και επειδή μαγεύτηκαν, αποφάσισαν να το ισοπεδώσουν, στήνοντας ένα “οικολογικό” (τι ειρωνεία) θέρετρο δισεκατομμυρίων. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που συμβαίνει εκεί είναι ένα περιβαλλοντικό και πολιτικό έγκλημα. Μία προστατευόμενη περιοχή, καταφύγιο για αποδημητικά πουλιά και ροζ φλαμίνγκο, αποχαρακτηρίζεται εν μια νυκτί για χάρη του real estate της οικογένειας Τραμπ. Οι μπουλντόζες έχουν ήδη μπει, ξεριζώνοντας πεύκα και σκάβοντας αμμόλοφους, ενώ οι πολίτες της Αλβανίας διαδηλώνουν μέρες τώρα στους δρόμους των Τιράνων. Ακόμα και οι δικαστικές αρχές της χώρας αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν έρευνα για διαφθορά και παράνομο αποχαρακτηρισμό της γης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλλά ας μην κοιτάμε μόνο τη γειτονιά μας με υπεροψία. Στα καθ' ημάς, το μοντέλο της αποικιοκρατίας των resort εφαρμόζεται με την ίδια ακριβώς συνταγή. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Insider, στη θέση Μπουρνιά της Καλαμάτας, η εταιρεία IDM Kalamata (ισραηλινών συμφερόντων της IDM Capital) σχεδιάζει μια φαραωνική επένδυση σε μια έκταση άνω των 200 στρεμμάτων. Το μενού περιλαμβάνει ένα 5άστερο ξενοδοχείο και 248 πολυτελείς κατοικίες. Με λίγα λόγια, ένα κλειστό τουριστικό χωριό για VIPs, που ζητάει με τη βούλα του νόμου (μέσω του Enterprise Greece) να κάνει χρήση του αιγιαλού και της παραλίας.
Εδώ αναδεικνύεται η απόλυτη υποκρισία του αφηγήματος περί ανάπτυξης. Για μια επένδυση 136,5 εκατομμυρίων, οι μόνιμες θέσεις εργασίας που υπόσχονται είναι μόλις 75! Δηλαδή, παραχωρούμε τον δημόσιο χώρο, δίνουμε fast-track άδειες και πολεοδομικά προνόμια, και κλείνουμε τα μάτια στις επιπτώσεις στο παράκτιο οικοσύστημα, για να εξασφαλίσουμε ψίχουλα απασχόλησης. Την ίδια στιγμή, οι ντόπιοι κάτοικοι θα αποκλείονται σταδιακά από μία παραδοσιακά προσβάσιμη ακτή, ενώ οι υποδομές ύδρευσης, αποχέτευσης και το οδικό δίκτυο της δυτικής παραλίας, που ήδη αγκομαχούν, θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος μιας ιδιωτικής πολιτείας.
Το πιο ανησυχητικό είναι η σπουδή με την οποία οι κυβερνήσεις μετατρέπονται σε real estate agents ξένων συμφερόντων, χωρίς να εξετάζουν το ποιόν των επενδυτών. Στην περίπτωση της Καλαμάτας, οι καταγγελίες στη δημόσια διαβούλευση για την εταιρική δομή της μητρικής εταιρείας στο Ισραήλ και τις συνεχείς αλλαγές ονομάτων σε Κύπρο και εξωτερικό, θα έπρεπε να είχαν χτυπήσει καμπανάκια. Αντίθετα, το ελληνικό κράτος συνεχίζει να πουλάει τη ρομαντική Μεσόγειο ως εμπόρευμα.
Είτε πρόκειται για τα δολάρια της οικογένειας Τραμπ στην Αλβανία, είτε για τα ισραηλινά κεφάλαια στη Μεσσηνία, η ουσία παραμένει ίδια, ότι το περιβάλλον αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια και οι τοπικές κοινωνίες ως ιθαγενείς που πρέπει να αρκεστούν στα ψίχουλα που δίνουν τα μεγαθήρια σε σερβιτόρους και καμαριέρες.
Με το να τουριστικοποιήσουμε τα πάντα, δεν βοηθάμε καμία ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα όλο αυτό είναι μία βίαιη αναδιανομή του πλούτου και της γης από το δημόσιο, στο ιδιωτικό κεφάλαιο και αν δεν μπει ένα φρένο σε αυτό το real estate παραλήρημα, σε λίγα χρόνια η Μεσόγειος δεν θα ανήκει στους ανθρώπους της, αλλά στις περιφραγμένες μαρίνες και τις ιδιωτικές παραλίες των εκλεκτών του παγκόσμιου πλούτου. Ήδη έχουμε σταματήσει να χαιρόμαστε το μεγαλύτερο μέρος των παραλιών μας και απ’ ότι φαίνεται σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε τις αμμουδιές από την τηλεόραση.
