Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη. Άνθρωποι που θέλησαν να τον αποχαιρετήσουν, να αφήσουν ένα λουλούδι, να σταθούν για λίγο απέναντι σε έναν άνθρωπο που για δεκαετίες υπήρξε κομμάτι της ζωής τους. Η εικόνα έχει μια παράξενη, σχεδόν οδυνηρή αντίφαση. Τόσος κόσμος συγκεντρωμένος για έναν άνθρωπο που, πίσω από τη δημόσια εικόνα, μπορεί να είχε βιώσει τη βαθύτερη μοναξιά. Η επιτυχία έχει μια περίεργη ιδιότητα: από μακριά μοιάζει με ευτυχία. Από κοντά μπορεί να αποδειχθεί ένα εξαιρετικά καλά φωτισμένο κελί. Εμείς βλέπουμε τις πίστες γεμάτες, τα τραγούδια να ακούγονται παντού, τα φλας να ανάβουν, το όνομα να βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο κέντρο όλων αυτών μπορεί, όμως, να ζει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία του Γιώργου Μαζωνάκη. Όχι αυτή που πουλάει η showbiz. Όχι αυτή που χωράει σε μια αφίσα, σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο ή σε ένα τραπέζι νυχτερινού κέντρου. Η άλλη ιστορία. Εκείνη που αρχίζει όταν τελειώνει το πρόγραμμα, κλείνει η πόρτα του καμαρινιού και ο σταρ μένει μόνος με τον εαυτό του. Γιατί εμείς είδαμε την επιτυχία του. Δεν ξέρουμε αν την αισθανόταν ο ίδιος.
Κι αυτό είναι το πιο σκληρό στοιχείο της υπόθεσης. Ο κόσμος έχει έναν δικό του τρόπο να μετράει την ευτυχία των διάσημων. Με δίσκους, εισιτήρια, αμοιβές, δημοσιότητα, ακριβά αυτοκίνητα, νυχτερινές εμφανίσεις και χιλιάδες ανθρώπους που φωνάζουν το όνομά τους. Σαν να λέει: «Αφού τα έχεις όλα, τι μπορεί να σου λείπει;». Μπορεί να λείπει το σημαντικότερο. Η ηρεμία. Μπορεί να υπάρχει ένα σώμα εξαντλημένο, ένα μυαλό σε διαρκή ένταση, οικογενειακά αδιέξοδα, εξαρτήσεις, φόβοι και ανασφάλειες που δεν θεραπεύονται με χρήματα ούτε με το χειροκρότημα. Μπορεί η δημόσια εικόνα να έχει γίνει τόσο μεγάλη, ώστε να μην αφήνει χώρο στον πραγματικό άνθρωπο. Οι πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για την κατάσταση του Μαζωνάκη δεν επιτρέπουν εύκολες διαγνώσεις ούτε δικαιολογούν τη μετατροπή μιας προσωπικής δοκιμασίας σε τηλεοπτικό θέαμα. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβαινε μέσα του και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να παριστάνουμε τους ψυχιάτρους, τους δικαστές ή τους οικογενειακούς συμβούλους. Ξέρουμε, όμως, ότι ένας άνθρωπος μπορεί να καταρρέει ενώ η κοινωνία εξακολουθεί να τον θεωρεί «πετυχημένο».
Η εικόνα του σταρ είναι αδυσώπητη. Δεν του επιτρέπει εύκολα να γεράσει, να φοβηθεί, να κουραστεί, να αποτύχει, να χαθεί. Πρέπει διαρκώς να είναι όμορφος, δυνατός, διαθέσιμος, δημιουργικός, λαμπερός. Η σκηνή δεν ενδιαφέρεται αν έχεις προβλήματα. Το κοινό έχει πληρώσει για να σε δει. Η αγορά έχει ανάγκες. Τα συμβόλαια τρέχουν. Η μηχανή της δημοσιότητας δεν σταματά επειδή ο άνθρωπος που τροφοδοτεί τη μηχανή δεν αντέχει άλλο. Και κάπως έτσι η επιτυχία μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα. Όσο περισσότερο μεγαλώνει το όνομα, τόσο δυσκολότερο γίνεται να εμφανιστεί ο άνθρωπος πίσω από αυτό. Ο Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ο Γιώργος. Ήταν ο «Μαζώ». Ένα πρόσωπο κατασκευασμένο μέσα από δεκαετίες δημοσιότητας, τραγούδια, εμφανίσεις, στυλ, υπερβολές και προσδοκίες. Μόνο που ο μύθος δεν έχει δικαίωμα να κουράζεται. Ο άνθρωπος έχει.
Τότε έρχεται η εικόνα εκείνη που, αν επιβεβαιώνονται οι σχετικές αναφορές, είναι πολύ πιο δυνατή από οποιαδήποτε τηλεοπτική ανάλυση: ένας άνθρωπος που φτάνει μόνος σε ιατρείο, με τραύμα στο κεφάλι και σε κατάσταση υπερδιέγερσης. Εκεί δεν υπάρχει σταρ. Δεν υπάρχει πίστα. Δεν υπάρχει χειροκρότημα. Δεν υπάρχει «λαμπερή ζωή». Υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν είναι καλά. Και ίσως αυτή η εικόνα να λέει περισσότερα για την υπόθεση από όλες τις φωτογραφίες μιας ολόκληρης καριέρας. Προσωπικά, τα τραγούδια του Μαζωνάκη και ο κόσμος των πιστών που τα συνόδευαν δεν υπήρξαν ποτέ κάτι που να με συγκινεί ιδιαίτερα. Μπορεί να υπήρξαν στιγμές εκτόνωσης, παρέας, ποτού και νυχτερινής διασκέδασης. Μέχρι εκεί. Αλλά δεν χρειάζεται να αγαπάς έναν καλλιτέχνη για να σε συγκλονίζει η περιπέτεια ενός ανθρώπου.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Τον χειροκροτούσαμε επειδή ήταν επιτυχημένος. Ίσως εκείνος να αισθανόταν όλο και λιγότερο επιτυχημένος. Τον κοιτούσαμε και βλέπαμε έναν άνθρωπο που είχε φτάσει στην κορυφή. Εκείνος μπορεί να έβλεπε έναν άνθρωπο που πάλευε να μη γκρεμιστεί. Εμείς μετρούσαμε το χειροκρότημα. Εκείνος ίσως μετρούσε τις αντοχές του.
Αυτός είναι ο πιο ύπουλος εχθρός της δημοσιότητας. Σε πείθει ότι, επειδή σε γνωρίζουν όλοι, δεν μπορεί να είσαι μόνος. Μπορείς. Μπορεί να είσαι περικυκλωμένος από ανθρώπους και να μην έχεις κανέναν. Να μπαίνεις κάθε βράδυ μπροστά σε χιλιάδες και να μην μπορείς να μιλήσεις σε έναν. Να σε αποθεώνουν για την εικόνα σου και να μην αντέχεις πλέον να κοιτάξεις τη δική σου.
Η υπόθεση Μαζωνάκη, λοιπόν, θα ήταν κρίμα να γίνει ακόμη ένα τηλεοπτικό σίριαλ για την κατανάλωση του κοινού. Η ζωή των διάσημων δεν είναι δημόσια περιουσία. Η δημοσιότητα δεν καταργεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κι αν κάτι αξίζει να μείνει, δεν είναι η περιέργεια για τις λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής. Είναι η υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε λαμπερή βιτρίνα μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που υποφέρει σιωπηλά. Η μοναξιά του σταρ είναι διαφορετική από εκείνη του ανώνυμου ανθρώπου. Ο ανώνυμος μπορεί να φωνάξει και να μην τον ακούσει κανείς. Ο διάσημος μπορεί να φωνάζει μέσα σε χιλιάδες φωνές και πάλι να μην τον ακούει κανείς. Όταν σβήνουν τα φώτα, δεν μένει ο Μαζωνάκης. Μένει ο Γιώργος. Με τις αδυναμίες του, τους φόβους του, τις αγωνίες του, τα λάθη του και όσα δεν κατάφερε να μοιραστεί. Τους δαίμονές τους, για τους οποίους έγινε (υπαινικτικά) τόση συζήτηση. Κι εκεί, μακριά από τις πίστες και τα χειροκροτήματα, μπορεί να κρύβεται η πραγματική τραγωδία της επιτυχίας: να σε ξέρει ολόκληρη η Ελλάδα και να μην μπορείς να βρεις ούτε έναν άνθρωπο που να ξέρει πραγματικά εσένα.
