Το ηθικό τέλμα το οποίο ώθησε τη σπείρα «να παίξει με το μέλλον μικρών παιδιών» χειραγωγώντας αγώνων σχολικών πρωταθλημάτων μονοπώλησε το ενδιαφέρον των καναλιών και έφερε δάκρυα στα μάτια των αίφνης ευαίσθητων, αλλά ο Νίκος Ξανθόπουλος και η Μάρθα Βούρτση δεν πέρασαν ποτέ από τα γήπεδα του μπάσκετ.
Ο Λιόλιος και η παρέα του θα πρέπει να κλειστούν στα μπουντρούμια εάν αποδειχθούν ένοχοι, το μπάσκετ πνέει τα λοίσθια αφού απώλεσε το τεκμήριο της καθαρότητας, αλλά το δακρύβρεχτο αφήγημα περί παιδιών που κλαυθμηρίζουν απαρηγόρητα μπάζει πολύ νερό, αρκετό για να βυθίσει τη βάρκα.
Σπεύδω να παρεξηγηθώ προτού παρεξηγηθώ. Σχολικός -πόσο μάλλον πανεπιστημιακός- αθλητισμός στην Ελλάδα δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι έτσι όπως τον φαντάζονται όσοι μπερδεύουν την αληθινή ζωή με τις αμερικανικές ταινίες.
Το περιβόητο «σχολικό πρωτάθλημα» που μπορεί να χειραγωγήθηκε ή να μην χειραγωγήθηκε είναι ουσιαστικά μία σχεδόν επαγγελματική λίγκα ιδιωτικών γυμνασίων και λυκείων, που πρώτον απευθύνονται ντε φάκτο σε πλουσιόπαιδα και δεύτερον έχουν εξελιχθεί σε πανάκριβη βιομηχανία εμπορίας υποτροφιών, πτυχίων και θέσεων στα πανεπιστήμια.
Ο νομοθέτης προσπάθησε να προλάβει τη ζημιά θεσπίζοντας «τοπικιστικά» κριτήρια για τη συγκρότηση των αθλητικών ομάδων των σχολείων, αλλά η δικλείδα παραείναι χλιαρή για να μπλοκάρει όσους συνεργάζονται σε αυτή τη φάμπρικα.
Κάμποσα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης που υπήρξε νομίζω πρώτη διδάξασα και ασφαλώς της Πάτρας (του Λιόλιου) ξεχύνονται για παιδομάζωμα στα μαρμαρένια αλώνια των γηπέδων του μπάσκετ για να συγκροτήσουν ομαδάρες, μοιράζοντας στα ταλέντα υποτροφίες και άλλα καλούδια.
Η κατάσταση είναι win-win: τα σχολεία πουλάνε αθλητική αριστεία και πολλαπλασιάζουν την πελατεία τους, οι μαθητές περνούν στα πανεπιστήμια κατακτώντας πανελλήνιους και ενίοτε παγκόσμιους τίτλους, οι οικογένειες βλέπουν τον οβολό τους να πιάνει τόπο, ορισμένοι σύλλογοι χρησιμοποιούν τα σχολεία ως φυτώρια, ενώ οι λαδιάρηδες της πιάτσας βγάζουν παρασκηνιακό μεροκάματο εκεί όπου δεν φτάνουν κάμερες και προβολείς.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες των ημερών, μάλιστα, υπάρχουν σχολεία που τηρούν «διπλά απουσιολόγια», έτσι ώστε να εμφανίζονται οι μαθητές παρόντες (και τεχνηέντως αριστούχοι) χωρίς καν να τρίβουν τα παντελόνια τους στα θρανία. Προσοχή μη χτυπήσετε, έτσι όπως θα πέφτετε από τα σύννεφα.
Το ίδιο γίνεται πολλές φορές στα πολυδιαφημισμένα κολέγια του αμερικανικού NCAA, μόνο που εκεί ο πέλεκυς πέφτει βαρύτατος όποτε ο άγρυπνος «μεγάλος αδελφός» εντοπίζει παρασπονδίες και αλλήθωρους καθηγητάδες. Έχουν αφαιρεθεί ακόμα και εθνικοί τίτλοι από τα ένοχα πανεπιστήμια.
Όποιος θέλει να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη μοριοδότηση παρακαλείται να κρατήσει σημειώσεις. Οι τρεις πρώτες ομάδες του πανελληνίου σχολικού πρωταθλήματος επιδοτούνται με μόρια αξίας 20% για είσοδο των παικτών τους στα ΤΕΦΑΑ (τη Γυμναστική Ακαδημία που λέγαμε παλιότερα), ενώ για τις άλλες σχολές το μπόνους είναι 8% για τον πρωταθλητή, 6% για τον πρωταθλητή και 4% για τον τριταθλητή. Ήγουν, Αναγέννηση Πάτρας, Υπατία Αθήνας, Ελληνικό Κολέγιο Θεσσαλονίκης.
Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, ωστόσο, δίνει στα μέλη της ομάδας αυτόματη είσοδο δίχως εξετάσεις στα ΤΕΦΑΑ ή επιδότηση μαμούθ 30% για τις υπόλοιπες πανεπιστημιακές σχολές. Το «ευνοημένο» σχολείο της Πάτρας κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο, οπότε οι μαθητές αθλητές του (παίκτες της ακαδημίας του Προμηθέα οι περισσότεροι αν όχι όλοι) έχουν ήδη ξεμπερδέψει με τον βραχνά των Πανελλαδικών.
Μέσα στην τούρλα ωφελούνται συχνά και κάποιοι μαθητές που κάθονται στην άκρη του πάγκου χωρίς να έχουν συμμετοχή τους αγώνες, επειδή συμβαίνει να είναι γιοί του λυκειάρχη ή του γυμνασιάρχη ή κάποιου καθηγητή ή κάποιου άλλου μεγαλόσχημου. Κοντά στα χλωρά, φυτρώνουν και τα ξερά.
Σύμφωνα μάλιστα με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας των καθηγητών ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων Γιώργο Χριστόπουλο, η ΟΙΕΛΕ έχει διαβιβάσει στοιχεία στο υπουργείο Παιδείας, ζητώντας την αναμόρφωση του συστήματος μοριοδότησης, την επιβολή κυρώσεων στα εμπλεκόμενα σχολεία, αλλά και την απόλυση επίορκων εκπαιδευτικών.
Αρκετά λοιπόν με την όψιμη επίδειξη ευαισθησίας από σχετικούς και ασχέτους. Μπορεί να μιλάμε για 18χρονα και 17χρονα, αλλά η συγκεκριμένη μπίζνα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για συναισθηματικό δέσιμο και δάκρυα ανθρωπιάς. Δεν είναι να πεις ότι έπαιζαν τίποτε σχολεία από φτωχογειτονιές ή ξυπόλητα παιδάκια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Ας αποδοθεί δικαιοσύνη και στη συγκεκριμένη περίπτωση, τώρα που βγήκαν από τα συρτάρια τα βραχιόλια, αλλά μέχρι εκεί. Ο σχολικός αθλητισμός στην Ελλάδα είναι ήδη νεκρός και δεν χρειαζόταν κανέναν Λιόλιο για να τον αποτελειώσει.
