Υπάρχει κάτι άδικο στον τρόπο με τον οποίο το ποδόσφαιρο μετρά την απουσία ενός ποδοσφαιριστή. Τη μετατρέπει αμέσως σε αριθμούς: αγώνες που θα χάσει, γκολ που δεν θα πετύχει, ασίστ που δεν θα μοιράσει, βαθμούς που ενδεχομένως θα στερηθεί η ομάδα του. Σαν να μπορεί η απώλεια ενός ξεχωριστού παίκτη να χωρέσει σε μια στατιστική στήλη. Επιτρέψτε μου, να θεωρώ ότι η απουσία του Γιάννη Κωνσταντέλια δεν χωράει εκεί. Δεν είναι μόνο η Ντόρτμουντ που χάνει για πολλούς μήνες έναν ποδοσφαιριστή με σπάνια χαρακτηριστικά. Δεν είναι (έστω θεωρητικά) η Εθνική Ελλάδας που στερείται έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νέας γενιάς. Δεν είναι καν μόνο ο ίδιος ο Κωνσταντέλιας που βλέπει απότομα να διακόπτεται ένα ξεκίνημα που είχε όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε σπουδαίο κεφάλαιο της καριέρας του. Είναι το ποδόσφαιρο που χάνει κάτι από την ομορφιά του.
Ο «Ντέλιας» ανήκει σε εκείνη τη σπάνια συνομοταξία ποδοσφαιριστών που δεν τους παρακολουθείς μόνο για να δεις τι θα κάνουν στο τέλος μιας φάσης. Τους παρακολουθείς για να δεις τι θα σκεφτούν πριν από αυτήν. Η μπάλα στα πόδια του δημιουργεί προσδοκία. Κάτι μπορεί να συμβεί. Μια ντρίμπλα, μια αλλαγή κατεύθυνσης, ένα άγγιγμα σε ελάχιστο χώρο, μια πάσα που περνάει από εκεί που οι υπόλοιποι δεν βλέπουν διάδρομο. Δεν είναι απαραίτητο να καταλήξει η προσπάθεια σε γκολ. Μερικές φορές αρκούν δύο δευτερόλεπτα ποδοσφαιρικής έμπνευσης για να δικαιολογήσουν ολόκληρο το ενενηντάλεπτο. Αυτές οι στιγμές θα μας λείψουν. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πλήγμα από τον τραυματισμό του.
Το Σάββατο, απέναντι στο Αμβούργο, το γόνατο του Κωνσταντέλια κόλλησε στο χορτάρι. Η εικόνα ήταν από εκείνες που κάνουν ακόμη και τον πιο έμπειρο φίλαθλο να καταλάβει αμέσως ότι κάτι σοβαρό έχει συμβεί. Οι πρώτες εξετάσεις δημιούργησαν την ελπίδα ότι μπορεί να μην ήταν το χειρότερο σενάριο. Τελικά ήταν. Ρήξη πρόσθιου χιαστού. Μια λέξη που για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή σημαίνει μήνες μακριά από αυτό που αγαπά περισσότερο. Για τον Κωνσταντέλια σημαίνει ακόμη περισσότερα. Είχε μόλις ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Είχε αφήσει τον ΠΑΟΚ, είχε βρεθεί στη Γερμανία, είχε φορέσει τη φανέλα της Ντόρτμουντ και είχε αρχίσει να συστήνεται σε ένα κοινό που δεν τον γνώριζε όπως τον γνωρίζουμε εμείς. Η συγκυρία κάνει την ατυχία ακόμη πιο σκληρή. Δεν θα έχει σημασία, όμως, σε λίγο καιρό πόσο άσχημη ήταν η στιγμή του τραυματισμού. Θα έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα διαχειριστεί όλα όσα ακολουθούν.
Η αποκατάσταση ενός χιαστού είναι ένας μαραθώνιος χωρίς χειροκρότημα. Δεν έχει γεμάτες εξέδρες, δεν έχει φώτα, δεν έχει μουσική πριν από τη σέντρα. Έχει καθημερινή δουλειά, επαναλήψεις, φυσιοθεραπεία, ενδυνάμωση, υπομονή και πολλές φορές ψυχολογική κόπωση. Και πάνω απ' όλα έχει χρόνο. Ο ποδοσφαιριστής θέλει να επιστρέψει αύριο. Το σώμα του επιβάλλει να περιμένει. Εκεί θα χρειαστεί ο Κωνσταντέλιας τη μεγαλύτερη εσωτερική δύναμη της μέχρι τώρα ζωής του. Θα χρειαστεί να αντέξει την πίεση, να εμπιστευτεί τους ανθρώπους που θα δουλέψουν μαζί του και να αποδεχθεί ότι κάθε μικρή πρόοδος είναι σημαντική, ακόμη κι αν δεν φαίνεται. Θα υπάρξουν δύσκολες ημέρες. Θα υπάρξουν ημέρες που θα αισθάνεται ότι δεν προχωρά όσο γρήγορα θα ήθελε. Θα βλέπει τους συμπαίκτες του να αγωνίζονται, θα βλέπει την ομάδα του να ταξιδεύει, θα παρακολουθεί την Εθνική και πιθανόν να νιώθει ότι η δική του ζωή έχει μείνει προσωρινά πίσω.
Δεν έχει μείνει πίσω. Απλώς βρίσκεται σε έναν διαφορετικό δρόμο. Και αυτός ο δρόμος απαιτεί πειθαρχία. Απαιτεί να μη βιαστεί. Να μη γίνει αιχμάλωτος της ημερομηνίας επιστροφής. Να μη φορτωθεί με την απαίτηση να αποδείξει ότι είναι ο ίδιος Κωνσταντέλιας που ήταν πριν από τον τραυματισμό. Ο στόχος πρέπει να είναι ένας: να γίνει ξανά υγιής. Και μετά, όταν έρθει η ώρα, να γίνει ξανά ποδοσφαιριστής. Η Ντόρτμουντ θα περιμένει. Η Εθνική θα περιμένει. Οι φίλαθλοι θα περιμένουν εκείνο το γνώριμο πράγμα που μόνο οι ιδιαίτεροι παίκτες μπορούν να προσφέρουν: την απρόβλεπτη στιγμή. Δεν ξέρουμε αν η Ντόρτμουντ θα επηρεαστεί αγωνιστικά. Ασφαλώς θα επηρεαστεί. Δεν ξέρουμε πόσο θα κοστίσει η απουσία του στην Εθνική. Πιθανότατα πολύ. Όμως αυτές οι απώλειες είναι μετρήσιμες και κάποια στιγμή θα αποτυπωθούν σε αποτελέσματα.
Αυτό που δεν μετριέται είναι η απουσία της τέχνης. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η νίκη. Αν ήταν, θα αρκούσε να παρακολουθούμε τους πίνακες των αποτελεσμάτων. Το βλέπουμε επειδή θέλουμε να συγκινηθούμε, να εκπλαγούμε, να θαυμάσουμε. Επειδή θέλουμε να δούμε κάποιον να κάνει κάτι που εμείς, ακόμη κι αν παίζαμε χίλιες ζωές, δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε. Ο Κωνσταντέλιας έχει αυτό το χάρισμα. Γι' αυτό η απουσία του είναι υπόθεση όλων των ποδοσφαιρόφιλων. Επoμένως η ευχή δεν είναι απλώς να επιστρέψει γρήγορα. Είναι να επιστρέψει όπως ήταν κι ακόμα ακόμα καλύτερος. Να ξαναβρεί την ελευθερία του, την εμπιστοσύνη στο σώμα του, την τόλμη της ντρίμπλας, την καθαρότητα της σκέψης. Να μη φοβάται το γόνατό του, να μη σκέφτεται τον τραυματισμό όταν θα πρέπει να αλλάξει απότομα κατεύθυνση. Να ξαναγίνει εκείνος ο παίκτης που δεν υπολογίζει το ρίσκο επειδή πρώτα σκέφτεται την ομορφιά της φάσης. Μέχρι τότε, το ποδόσφαιρο θα είναι λίγο πιο φτωχό.
Θα λείπει ένας Έλληνας αρτίστας από τις μεγάλες σκηνές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Θα λείψουν οι εμπνεύσεις του, οι αυτοσχεδιασμοί του, εκείνες οι στιγμές που κάνουν τον θεατή να σηκώνεται από τη θέση του πριν καν καταλάβει τι ακριβώς συνέβη. Ας είναι όμως αυτή μια προσωρινή απουσία. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι μόλις 23 ετών. Έχει μπροστά του χρόνια, γήπεδα, μεγάλες διοργανώσεις, μεγάλες νύχτες και, κυρίως, πολλές ακόμη ευκαιρίες να ζωγραφίσει. Τώρα πρέπει να συγκεντρωθεί στη δική του μάχη. Κι εμείς, από μακριά, μπορούμε μόνο να του ευχηθούμε δύναμη. Να δουλέψει. Να περιμένει. Να επιστρέψει. Και όταν ξαναπάρει την μπάλα στα πόδια του, ας αφήσει πάλι το ένστικτό του να μιλήσει. Γιατί κάποιους ποδοσφαιριστές τους περιμένεις για να δεις ένα αποτέλεσμα. Τον Κωνσταντέλια τον περιμένεις για να δεις τις στιγμές έμπνευσης, τα καλλιτεχνικά δημιουργήματά του…
