(KLODIAN LATO / EUROKINISSI)
Όταν προ τριετίας, τότε που ο Γιάννης Κωνσταντέλιας άρχιζε να συστήνει στο ευρύ κοινό το σπάνιο, χαρισματικό ταλέντο ενός πραγματικού βιρτουόζου-γητευτή της μπάλας και ο «Μεγαλέξανδρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου Γιώργος Κούδας, σχολίαζε μεταξύ άλλων για εκείνον ότι «είναι τεράστιο ταλέντο, μου θυμίζει το δικό μου ξεκίνημα. Την πάσα του τη βλέπω και με ανατριχιάζει, γιατί μου ξυπνά μνήμες των αρχικών βημάτων μου στα γήπεδα - είναι πάσα που χρειάζεται να ξέρεις τριγωνομετρία!», σχηματίσαμε την ασφαλή πεποίθηση για τα όσα ακολούθησαν…
Ο γεννημένος και μεγαλωμένος στην οδό Έρωτος, στον Βόλο παίκτης, ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία Ελλήνων ποδοσφαιριστών που δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Δημιουργικός, απρόβλεπτος, με ποδοσφαιρικό ένστικτο που δεν διδάσκεται, αποτελεί ίσως τον πιο αυθεντικό εκφραστή του σύγχρονου ελληνικού ταλέντου.
Ο «Ντέλιας» είναι πράγματι ένα σπάνιο «10άρι» με τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου, περιζήτητου επιθετικού μέσου, που οδεύοντας προς τα 23 του, έχει κιόλας εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία του ΠΑΟΚ, ενώ με τη φανέλα της Εθνικής έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τα επόμενα χρόνια.
Ο Κούδας προσέχει τις κουβέντες του, δεν φλυαρεί, δεν ενθουσιάζεται με κάτι απλό - τοποθετείται με το «ειδικό βάρος» που εκφράζει η προσωπικότητά του και η γνώμη του δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Έδωσε το «δαχτυλίδι» της διαδοχής του μέσα στην κοινωνία της «ασπρόμαυρης» ποδοσφαιρικής οικογένειας σε αυτό το παιδί! Και εισέπραξε δικαίωση.
Κίνηση εκτός επαγγελματικού πλαισίου
Αίφνης, ωστόσο, δεν φροντίζει ο ίδιος ο άσος του Δικεφάλου του Βορρά να δικαιώσει τον εαυτό του, απογοητεύοντας τους πολυπληθείς θιασώτες του, με μια απόφαση –πρωτοφανή (θα την χαρακτήριζα) για το (τουλάχιστον) αυτονόητο συμπεριφορικό πλαίσιο επαγγελματία αθλητή.
Η περίπτωση του Γιάννη Κωνσταντέλια με την ανακοίνωση «εγκατάλειψης» της Εθνικής Ομάδας, είναι μια στιγμή που φωτίζει –και ταυτόχρονα δοκιμάζει– τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ταλέντο, την προσωπική ζωή και την επαγγελματική ευθύνη. Καθώς δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως γύρω από εκείνον «χτιζόταν» η επόμενη μέρα της γαλανόλευκης. Και ακριβώς γι’ αυτό, κάθε του κίνηση αποκτά πολλαπλάσιο βάρος.
Η ανακοίνωσή του –μέσω Instagram– ότι δεν θα είναι διαθέσιμος για τα προσεχή παιχνίδια της Εθνικής, για οικογενειακούς λόγους, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Και εδώ αρχίζει το ουσιαστικό ζήτημα. Δεν είναι η ουσία της απόφασης που προκαλεί προβληματισμό. Η οικογένεια είναι αδιαπραγμάτευτη αξία και κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Είναι όμως ο τρόπος.
Σε ένα περιβάλλον επαγγελματικού αθλητισμού, με δομές, ιεραρχία και θεσμούς, η δημόσια γνωστοποίηση μιας τόσο σοβαρής επιλογής πριν από την επίσημη ενημέρωση των αρμοδίων δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν μπορεί να πληροφορούνται τέτοιες αποφάσεις ταυτόχρονα με το κοινό. Αυτό δεν είναι απλώς ασυνήθιστο, ανήκουστο, πρωτοφανές! Είναι προβληματικό.
Ο Κωνσταντέλιας δεν είναι πια «το παιδί-θαύμα». Είναι ένας καθιερωμένος διεθνής ποδοσφαιριστής, με ρόλο, ευθύνη και επιρροή.
Και σε αυτό το επίπεδο, ο επαγγελματισμός δεν κρίνεται μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά και εκτός αυτών. Στις αποφάσεις, στο timing, στη διαχείριση.
Ακόμη κι αν –όπως ψιθυρίζεται– υπάρχει δυσαρέσκεια για τον χρόνο συμμετοχής του στην Εθνική, για κακοδιαχείρισή του από τον ομοσπονδιακό προπονητή στα αγωνιστικά πλάνα του για την «γαλανόλευκη», ο τρόπος αντίδρασης δεν μπορεί να είναι μια αιφνίδια αποχώρηση χωρίς εσωτερική διαχείριση. Οι μεγάλες προσωπικότητες δεν αποχωρούν σιωπηλά· συνομιλούν, διεκδικούν, τοποθετούνται.
Συγνώμη, αλλά στη δική μου οπτική και πολύ κόσμου ακόμα, σε μια Εθνική που επιχειρεί να χτίσει συνοχή και ταυτότητα, τέτοιες κινήσεις λειτουργούν διαβρωτικά. Δημιουργούν προηγούμενο. Θολώνουν τα όρια μεταξύ ατομικής επιλογής και συλλογικής ευθύνης. Και κυρίως, στερούν από την ομάδα έναν παίκτη που δεν είναι απλώς χρήσιμος – είναι καταλυτικός.,
Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας, με ή χωρίς το εθνόσημο στο στήθος θα συνεχίσει να είναι ένα από τα πιο φωτεινά πρόσωπα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το ταλέντο του δεν αμφισβητείται, ούτε μειώνεται από μια απόφαση. Όμως το ποδόσφαιρο, ειδικά στο επίπεδο της Εθνικής, δεν είναι μόνο τέχνη. Είναι και ευθύνη. Και αν θέλει να ηγηθεί πραγματικά της επόμενης γενιάς, θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί όχι μόνο την μπάλα στα πόδια του, αλλά και το βάρος που αυτή κουβαλά.
Και έτσι όπως του έπλεξε το εγκώμιο από τις πρώτες «περπατησιές» του στα γήπεδα, ο ασύγκριτος Γιώργος Κούδας, έτσι ευχήθηκε κιόλας πριν από τρία χρόνια στον «Ντέλια»: «το θέμα είναι η διαχείριση σαν προσωπικότητα, αυτό που δείχνει μέσα στο γήπεδο και χρειάζεται διάρκεια».
Είναι αυτονόητο ότι η διαχείριση και το «πλασάρισμα» της προσωπικότητας ενός super star, δεν περιχαρακώνεται στις 4 γραμμές του αγωνιστικού χώρου. Είναι εξίσου σημαντικό να είσαι σπουδαίος και εκτός αυτών…
