Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις τον Μπάμπη Κωστούλα με μία ποδοσφαιρική λέξη. Δεν είναι το κλασικό δεκάρι, γιατί δεν ζει μόνο για την τελική πάσα. Δεν είναι καθαρόαιμος σέντερ φορ, γιατί δεν περιμένει ακίνητος μέσα στην περιοχή. Δεν είναι εξτρέμ, γιατί η δράση του δεν περιορίζεται στις γραμμές. Είναι κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: ένας ποδοσφαιριστής που κινείται παντού εκεί όπου μπορεί να προκαλέσει ζημιά. Μέσα στη μεγάλη περιοχή, έξω από αυτήν, ανάμεσα στις γραμμές, στα άκρα, στην πλάτη της άμυνας. Εκεί όπου υπάρχει χώρος, ο Κωστούλας τον αντιλαμβάνεται. Εκεί όπου δεν υπάρχει, έχει την ικανότητα να τον δημιουργήσει. Μπορεί να ακουστεί σαν ιεροσυλία, αλλά δεν απέχει από την πραγματικότητα. Ο Κωστούλας είναι ό,τι πιο κοντινό στο μεγάλο Τζιοβάνι.
Στα 19 του χρόνια έχει αρχίσει να δείχνει στην Αγγλία ότι δεν πήγε στην Μπράιτον για να συμπληρώσει ένα ρόστερ ή για να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Πήγε για να παίξει. Και όσο περισσότερο παίζει τόσο περισσότερο πείθει ότι διαθέτει εκείνο το σπάνιο ποδοσφαιρικό ένστικτο που δεν διδάσκεται. Το ένστικτο του παίκτη που βλέπει μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα από τους υπόλοιπους τι πρόκειται να συμβεί. Το γκολ του απέναντι στην Κόβεντρι είναι σχεδόν ολόκληρη η ποδοσφαιρική του ταυτότητα σε μία φάση. Πήρε την μπάλα από τον Γκρος, την κοντρόλαρε με το πόδι και, αντί να προσπαθήσει να την κατεβάσει ξανά με τον συμβατικό τρόπο, την άφησε να ανέβει μπροστά του, τη βρήκε με το κεφάλι, την έσπρωξε μπροστά και αμέσως μετά εκτέλεσε με δυνατό βολέ. Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη. Υπήρχε μόνο η απόφαση. Πόδι, κεφάλι, σουτ, δίχτυα. Ένα γκολ υψηλής ποδοσφαιρικής ευφυΐας, πηγαίου ταλέντου και εκτελεστικής δεινότητας. Η ίδια η Μπράιτον το περιέγραψε ως ένα υπέροχο κοντινό βολέ, ενώ η φάση καταγράφηκε ως μία από τις κορυφαίες στιγμές της νίκης με την Κόβεντρι.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα ωραίο γκολ. Είναι η αποτύπωση ενός παίκτη που δεν φοβάται να αυτοσχεδιάσει. Που δεν ψάχνει πάντοτε την ασφαλή λύση. Που αφήνει το ποδόσφαιρο να περάσει μέσα από το ένστικτό του. Μετά ήρθε το «Ολντ Τράφορντ». Εκεί όπου η Μπράιτον βρέθηκε να χάνει 2-0 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Κωστούλας μείωσε στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου και στη συνέχεια έδωσε την ασίστ για το γκολ της ανατροπής, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο τελικό 3-2 και στην πρόκριση της Μπράιτον. Δεν ήταν απλώς μια συμμετοχή. Ήταν μια παράσταση πρωταγωνιστή. Κάπως έτσι, μέσα σε λίγες ημέρες, ο Έλληνας επιθετικός έβαλε το όνομά του σε δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες ποδοσφαιρικές ιστορίες της Μπράιτον. Γκολ και κερδισμένο πέναλτι στο 5-0 επί της Κόβεντρι, γκολ και ασίστ στην ανατροπή του «Ολντ Τράφορντ».
Δεν είναι όμως μόνο οι αριθμοί. Είναι ο τρόπος. Ο Κωστούλας έχει κάτι από εκείνους τους παίκτες που δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα. Παίκτης ακατάτακτος, όπως ήταν ο Τζιοβάνι. Όχι επειδή είναι ίδιος ποδοσφαιριστής ή επειδή πρέπει να αρχίσουμε από τώρα τις συγκρίσεις που συνήθως αδικούν τους νεότερους. Αλλά επειδή και ο Βραζιλιάνος δεν χωρούσε εύκολα στα κουτάκια που φτιάχνει το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Δεν ήξερες αν έπρεπε να τον χαρακτηρίσεις δεκάρι, δεύτερο επιθετικό ή κάτι άλλο. Ήξερες μόνο ότι, όταν η μπάλα έφτανε κοντά του, κάτι μπορούσε να συμβεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον Κωστούλα. Είναι δημιουργός και εκτελεστής. Μπορεί να βγάλει την τελευταία πάσα, αλλά μπορεί και να τελειώσει ο ίδιος τη φάση. Μπορεί να κινηθεί μακριά από την περιοχή και να συμμετάσχει στην ανάπτυξη, αλλά μπορεί σε μία στιγμή να βρεθεί εκεί που πρέπει για να σκοράρει. Είναι κίνδυνος θάνατος και μέσα και έξω από τη μεγάλη περιοχή. Και κυρίως έχει το σπάνιο χάρισμα να μη χρειάζεται πολλές επαφές για να επηρεάσει ένα παιχνίδι.
Η διαδρομή του έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία αν θυμηθεί κανείς από πού ξεκίνησε. Πέρασε από δοκιμές στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, με τον ΠΑΟΚ μάλιστα να τον έχει καλέσει σε τουρνουά στη Γερμανία όπου εντυπωσίασε, ενώ έκανε και προπονήσεις στην ΑΕΚ. Τελικά, το 2019, ο δρόμος τον έφερε στον Ολυμπιακό από την Αγία Άννα Βόλου. Εκεί άρχισε η πραγματική εκτόξευση: Κ13, Κ14, Κ15, Κ17, Κ19, Κ23, Youth League και τελικά πρώτη ομάδα.
Στον Ολυμπιακό δεν άργησε να δείξει ότι το ταβάνι του ήταν ψηλότερα από τις ηλικιακές κατηγορίες. Στην πρώτη ομάδα σκόραρε στην Τούμπα, σκόραρε απέναντι στον Βόλο και την Athens Kallithea, πήρε μόνος του ουσιαστικά ένα παιχνίδι με τον Άρη με δύο γκολ και συνέχισε να βρίσκει δίχτυα μέχρι και στα ντέρμπι. Ήταν το παιδί της Ακαδημίας που δεν ζήτησε χάρη από κανέναν. Την πήρε μόνος του με την απόδοσή του.
Και τώρα βρίσκεται στην Αγγλία. Εκεί όπου το ποδόσφαιρο δεν χαρίζει τίποτα, ο Κωστούλας αρχίζει να παίρνει χώρο με τον τρόπο που μόνο οι πραγματικά ξεχωριστοί μπορούν. Δεν ζητάει να του ανοίξουν δρόμο. Τον ανοίγει. Γι' αυτό και η Εθνική ομάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να τον αντιμετωπίζει ως «ένα ακόμη ταλέντο». Η ΕΠΟ τον καταγράφει ήδη ως επιθετικό της Μπράιτον και διεθνή της Εθνικής Ανδρών, με τέσσερις συμμετοχές μέχρι σήμερα. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει ασφαλώς κάθε δικαίωμα να αποφασίζει με βάση τη δική του αγωνιστική λογική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η λογική αυτή μπορεί να αγνοεί την πραγματικότητα που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων.
Ο Κωνσταντέλιας είναι το χαρακτηριστικό προηγούμενο μιας διαχείρισης που προκάλεσε πολλές συζητήσεις. Ο Κωστούλας δεν μπορεί να μπει στην ίδια διαδικασία αναμονής, να περιμένει πίσω από ονόματα ή να αντιμετωπιστεί ως λύση τρίτης σειράς. Όχι επειδή πρέπει να του χαριστεί θέση βασικού, αλλά επειδή η αγωνιστική του παρουσία πλέον απαιτεί να αξιολογηθεί ως πιθανός βασικός πρωταγωνιστής. Η Εθνική χρειάζεται τους καλύτερους διαθέσιμους ποδοσφαιριστές της στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Και όταν ένας 19χρονος πηγαίνει στην Premier League, σκοράρει, δημιουργεί, κερδίζει πέναλτι, σκοράρει στο «Ολντ Τράφορντ» και μοιράζει ασίστ σε ανατροπή, η συζήτηση δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει στο αν «είναι μικρός». Φαντάζομαι ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, κάτι έχει. Ο Μπάμπης Κωστούλας δεν είναι πια απλώς το παιδί που περιμένουμε να μεγαλώσει. Μεγάλωσε ήδη μέσα στο γήπεδο. Τώρα μένει να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
