Ο κόσμος είχε συρρεύσει κατά χιλιάδες στο αεροδρόμιο του Ελληνικού εκείνο το μουντό μεσημεριανό του Σαββάτου της 22ας Οκτώβρη 1988. Ο πρωθυπουργός της χώρας επέστρεφε στην Αθήνα έπειτα από μια πρωτοποριακή -για την εποχή- επέμβαση στην καρδιά, που πραγματοποιήθηκε στο νοσοκομείο του Χέρφιλντ στο Λονδίνο, από τον καθηγητή Μαγκντί Γιακούμπ.
Ήδη στις παραπολιτικές στήλες της εποχής κυριαρχούσε το κουτσομπολιό για την ξανθιά γυναίκα που βρίσκεται στο πλευρό του πρωθυπουργού, ενώ πουθενά στο κάδρο δεν υπήρχε η σύζυγός του, Μαργαρίτα Παπανδρέου.
Φυσικά και με την επιστροφή του στην Αθήνα, αυτό το κουτσομπολιό θα διογκωνόταν. Γνώριζε καλύτερα από όλους πως μια εξωσυζυγική σχέση θα μπορούσε να είναι δυσεπίλυτο πρόβλημα για οποιονδήποτε πολιτικό: Υπήρχε πάντοτε το ενδεχόμενο του εκβιασμού από ντόπια ή ξένα συμφέροντα, η διαχείριση της εικόνας του, ακόμα και η δυσκολία να συναντά τον εξωσυζυγικό δεσμό του.
Τότε και παρά τις παραινέσεις των συμβούλων του να «κρύψει» τη Δήμητρα Λιάνη, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ήδη αποφασίσει: Ήταν η ευκαιρία να παρουσιάσει τη νέα του σύντροφο κάνοντας μια δήλωση αφοσίωσης σε εκείνη. Πήρε πάνω του, εν γνώσει του, όλη τη λάσπη που γνώριζε πως θα εκτοξευθεί εναντίον της. Βέβαια, κανείς δεν υποπτευόταν τα νοσηρά επίπεδα που θα κατρακυλούσε ο Τύπος της εποχής -βλ. Αυριανή.
Σε αντίθεση με τους ομολόγους του στο εξωτερικό, όπως ο φίλος του Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος κρατούσε μια ζωή κρυφή με μια… δεύτερη οικογένεια, εκείνος ήταν έτοιμος να «φάει τη σφαίρα». Μην ξεχνάμε πως ήταν η πρώτη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που είχε μοντερνοποιήσει το Οικογενειακό Δίκαιο, το οποίο είχε μείνει προσκολημμένο στο 1950. Και ήταν η σύζυγός του, η Μαργαρίτα Παπανδρέου, εκείνη που έδινε μάχες για τη χειραφέτηση των Ελληνίδων. Πλέον, σε προσωπικό επίπεδο, θα πλήρωνε και εκείνη το κόστος της απόφασης του συζύγου της.
Έτσι, ο Παπανδρέου αποφάσισε πως δεν θα κάνει το χατίρι κανενός: Δεν θα ζει στα κρυφά, δεν θα ζει μια δεύτερη ζωή. Αυτό το νεύμα στη Δήμητρα Παπανδρέου ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα «στάσου δίπλα μου». Δεν θα το έκανε ένας τυχαίος πολιτικός, που μετράει κάθε απόφαση με το πολιτικό κόστος. Ας πούμε πως η ανθρώπινη, επαναστατική του πλευρά επικράτησε της τεχνοκρατικής. Και αυτό θα είναι πάντοτε μια νίκη για εμάς τους ρομαντικούς.
Χρόνια αργότερα, το 2009, μιλούσα με τον σκηνοθέτη του Ανδρέα Παπανδρέου, Τάσο Μπιρσίμ, για όσα είχε ζήσει δίπλα στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Και είχα αυτήν την απορία:
«Γνώριζες πως ο Ανδρέας θα έκανε το νεύμα στη Μιμή;».
Χαμογέλασε αυθόρμητα για μια στιγμή.
«Όχι, δεν μου είχε πει τίποτε» μου απάντησε.
«Σκέψου να έχανες αυτό το πλάνο» του λέω…
«Δεν θέλω να το σκέφτομαι» μου απαντά.
