Το καλοκαίρι ήταν πάντα η εποχή των μεγάλων singles, εκείνων των τραγουδιών που ακούγονται σε παραλίες, φεστιβάλ και βόλτες με το αυτοκίνητο. Από τα τέλη Ιουλίου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, το ημερολόγιο γεμίζει με κάποια μουσικά άλμπουμ που περιμέναμε καιρό.
Και έχει αρκετά πράγματα αυτό το καλοκαιρινό, μουσικό τσουβάλι (εμείς επιλέξαμε τα 10 από αυτά). Βετεράνους που επιστρέφουν ύστερα από χρόνια, ποπ σταρ που επιχειρούν να αλλάξουν ταυτότητα, ηλεκτρονικούς παραγωγούς που πειραματίζονται με τον ίδιο τον ήχο, αλλά και δημιουργούς που μετατρέπουν την κοινωνική ανησυχία σε τέχνη.
The Strokes – Reality Awaits
24 Ιουλίου
Έξι χρόνια μετά το The New Abnormal, οι The Strokes επιστρέφουν με έναν δίσκο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στη γνώριμη μελαγχολία της Νέας Υόρκης και σε μια νέα, πιο παραμορφωμένη ποπ αισθητική. Το Reality Awaits είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος και, ήδη από το πρώτο single, δείχνει ότι ο Julian Casablancas δεν ενδιαφέρεται να αναπαράγει τον ήχο που τους έκανε διάσημους στις αρχές των 00s.
Το “Going Shopping” ξένισε αρκετούς όταν κυκλοφόρησε, κυρίως εξαιτίας της έντονης χρήσης auto-tune, όμως κάτω από αυτή την αλλοιωμένη φωνή κρύβεται ένα χαρακτηριστικό στροκικό τραγούδι, με κιθάρες που λάμπουν, μελωδίες που μένουν στο μυαλό και μια παράξενη αντίθεση ανάμεσα στην ανεμελιά της μουσικής και στη σκοτεινή θεματολογία των στίχων.
Ο Casablancas συνεχίζει να σχολιάζει έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βίαιος, αυταρχικός και αποξενωμένος και αν το Is This It εξέφρασε κάποτε τη γενιά της αισιοδοξίας και το The New Abnormal εκείνη της πανδημικής αβεβαιότητας, το Reality Awaits φαίνεται να καταγράφει τη ζωή μέσα σε μια πραγματικότητα που όλοι ξέρουμε ότι έχει στραβώσει, αλλά συνεχίζουμε να προσποιούμαστε πως είναι φυσιολογική.
Charli XCX – Music, Fashion, Film
24 Ιουλίου
Μετά το πολιτισμικό φαινόμενο που έγινε το Brat, η Charli XCX θα μπορούσε εύκολα να επαναλάβει την ίδια συνταγή. Αντί γι' αυτό, πέρασε μήνες εξηγώντας τι δεν είναι ο νέος της δίσκος. Δεν είναι dance album, δεν είναι rock album, δεν είναι το Brat 2 και σίγουρα δεν είναι ένας δίσκος που θέλει να ευχαριστήσει τους πάντες.
Το Music, Fashion, Film μοιάζει περισσότερο με μια δήλωση ταυτότητας παρά με συνέχεια της προηγούμενης επιτυχίας της. Οι κιθάρες επιστρέφουν για πρώτη φορά τόσο έντονα μετά το Sucker, μόνο που εδώ ακούγονται διαλυμένες από ψηφιακά φίλτρα, παραμορφωμένες και σχεδόν βιομηχανικές. Η ίδια συνεχίζει να παίζει με τα όρια ανάμεσα στην ποπ, την τέχνη και τη μόδα και όχι τυχαία, αφού στο εξώφυλλο εμφανίζονται ο John Cale, ο Marc Jacobs και ο Martin Scorsese, σαν ένα ιδιότυπο πάνθεον των επιρροών της. Τα πρώτα δείγματα, όπως τα “Rock Music”, “SS26” και "Wink Wink", δείχνουν μια δημιουργό που γνωρίζει πλέον ότι δημιουργεί τις τάσεις.
Ariana Grande – Petal
31 Ιουλίου
Not my cup of tea (at all όμως), αλλά υπάρχουν πολλοί που την περιμένουν είναι η αλήθεια. Υπήρξε μια στιγμή πάντως που πολλοί πίστεψαν πως η Ariana Grande είχε αποφασίσει να αφήσει για λίγο πίσω της τη μουσική. Το κινηματογραφικό σύμπαν του Wicked και οι θεατρικές της φιλοδοξίες έδιναν την εντύπωση ότι η ποπ είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Το Petal έρχεται να διαψεύσει αυτή την αίσθηση. Πρόκειται για τον πρώτο της δίσκο μετά το eternal sunshine και, από όσα έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής, δείχνει μια πιο ώριμη και εσωστρεφή Ariana. Το πρώτο single, “Hate That I Made You Love Me’, είναι ίσως από τα πιο σκοτεινά τραγούδια που έχει κυκλοφορήσει, ενώ το βίντεο με τον Justin Long λειτουργεί σαν μια μικρή κινηματογραφική αλληγορία γύρω από την ενοχή, τη φθορά και τις σχέσεις. Η ίδια έχει περιγράψει το Petal ως κάτι που ανθίζει μέσα από τις ρωγμές.
Overmono – Pure Devotion
7 Αυγούστου
Οι Tom και Ed Russell έχουν καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να γίνουν ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ονόματα της σύγχρονης βρετανικής ηλεκτρονικής σκηνής και το Pure Devotion φαίνεται πως θα πάει ακόμη πιο μακριά. Οι δύο αδελφοί δεν πειραματίστηκαν μόνο με synthesizers και λογισμικά, αλλά με την ίδια τη φυσική υπόσταση του ήχου. Μαγνητικές ταινίες, παλιά μεγάφωνα σταθμών τρένων της δεκαετίας του '30, μέχρι και... πιατίνια ψημένα στον φούρνο με καφέ, πατατάκια και ξίδι χρησιμοποιήθηκαν, για να αποκτήσουν διαφορετική ηχητική υφή. Αυτός ο σχεδόν επιστημονικός τρόπος δημιουργίας δεν αφαιρεί τίποτα από τη ζεστασιά της μουσικής τους, αντίθετα, την κάνει ακόμη πιο ανθρώπινη.
L'Rain – Fata Morgana
14 Αυγούστου
Η Taja Cheek δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνιδα που επαναλαμβάνει τον εαυτό της, αφού κάθε άλμπουμ της μοιάζει σαν μια νέα γλώσσα που πρέπει να μάθεις από την αρχή. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για το Fata Morgana. Το πρώτο single, “Soulless Cycle”, αιφνιδίασε ακόμη και όσους παρακολουθούν στενά τη δουλειά της. Ψυχεδελικό, σχεδόν βίαιο, γεμάτο παραμορφώσεις και ξαφνικές αλλαγές, αποδεικνύει ότι η L'Rain δεν ενδιαφέρεται για εύκολες κατηγοριοποιήσεις.
Πίσω όμως από τον πειραματισμό κρύβεται ένα έντονα πολιτικό έργο. Η ίδια έχει δηλώσει πως ο δίσκος γεννήθηκε από την ανάγκη να καταλάβει πώς ο σύγχρονος αυταρχισμός, η άνοδος της ακροδεξιάς και η κοινωνική κόπωση επηρεάζουν όχι μόνο την κοινωνία, αλλά και τον εσωτερικό μας κόσμο. Το αποτέλεσμα αναμένεται να είναι ένας από τους πιο απαιτητικούς αλλά και πιο ουσιαστικούς δίσκους της χρονιάς.
Cornelius – Refractions
19 Αυγούστου
Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει καταφέρει να κάνει την πειραματική ποπ να ακούγεται παιχνιδιάρικη αντί για δύσκολη, αυτός είναι ο Cornelius. Ο Ιάπωνας μουσικός και παραγωγός, κατά κόσμον Keigo Oyamada, θεωρείται εδώ και δεκαετίες μία από τις σημαντικότερες μορφές της ιαπωνικής εναλλακτικής σκηνής, ενώ η επιρροή του εκτείνεται από την electronica και τη neo-psychedelia μέχρι την indie pop και το avant-garde.
Το Refractions, η πρώτη του κυκλοφορία για την Eat Your Own Ears, μοιάζει να ανοίγει ακόμα περισσότερο τον κόσμο του. Αντί για έναν μοναχικό δημιουργό κλεισμένο στο στούντιο, βρίσκουμε έναν καλλιτέχνη που χτίζει γέφυρες. Ο Arto Lindsay, ο Shintaro Sakamoto, ο Bid των Monochrome Set και ο Sean Ono Lennon συμμετέχουν σε έναν δίσκο που αντιμετωπίζει τη μουσική ως συλλογική εμπειρία. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι πλέον πιστεύει πως «η πραγματικότητα διαμορφώνεται μέσα από τις σχέσεις και τις ανταλλαγές».
Interpol – This Mirror Weighs a Ton
28 Αυγούστου
Από το Turn on the Bright Lights μέχρι σήμερα, η μπάντα του Paul Banks έχτισε έναν ήχο που έμοιαζε να περπατά στους άδειους δρόμους του Μανχάταν αργά τη νύχτα. Κομψός, ψυχρός, γεμάτος υπόγεια ένταση. Τα στοιχεία που έχουμε για το This Mirror Weighs a Ton, δείχνουν πως το συγκρότημα δεν προσπαθεί να αναβιώσει το παρελθόν του, αντίθετα, αποδέχεται την ηλικία του. Οι Interpol του 2026 δεν είναι πια οι νεαροί της post-punk αναγέννησης των αρχών των 00s, αλλά μουσικοί που έχουν ωριμάσει, χωρίς να χάσουν την υπαρξιακή ανησυχία που χαρακτήριζε πάντα τα τραγούδια τους.
Η παραγωγή του Andrew Wyatt (γνωστού από τις συνεργασίες του με τη Charli XCX και τη Rosalía) υπόσχεται έναν πιο πλούσιο ηχητικό καμβά, χωρίς όμως να αλλοιώνει την ταυτότητα της μπάντας. Και αν οι πρώτοι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού μιλούν για «ραδιόφωνα μέσα στο κεφάλι» και «μανιακούς που κοιμούνται στις στοές», είναι σαφές ότι η παράνοια, η μοναξιά και η αστική αποξένωση εξακολουθούν να αποτελούν τον φυσικό τους χώρο.
Ty Segall – Chrome
28 Αυγούστου
Ο Ty Segall είναι από εκείνους τους μουσικούς που δύσκολα μένουν ήσυχοι. Μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες έχει κυκλοφορήσει δεκάδες δίσκους, είτε με το όνομά του είτε μέσα από αμέτρητα παράλληλα πρότζεκτ, δοκιμάζοντας σχεδόν κάθε πιθανή εκδοχή του ψυχεδελικού, garage και hard rock. Με το Chrome όμως φαίνεται πως επιστρέφει εκεί όπου αισθάνεται πιο άνετα. Οι φλογισμένες κιθάρες, οι παραμορφώσεις και τα μεγάλα riffs επανέρχονται στο προσκήνιο, θυμίζοντας γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνεχιστές της αμερικανικής garage rock παράδοσης.
Η διαφορά είναι ότι πλέον τραγουδά διαφορετικά. Τα χρόνια των συνεχών ηχογραφήσεων και περιοδειών έχουν κάνει τη φωνή του πιο σταθερή και πιο μελωδική, χωρίς να χάνει την ωμή ενέργειά της. Τα πρώτα singles, “Black Paint” και "Running to Nowhere", αφήνουν την αίσθηση ότι ο Segall επιστρέφει γνωρίζοντας πολύ καλύτερα πώς να αξιοποιήσει τις ρίζες του.
Arab Strap – Half-Told Tales
4 Σεπτεμβρίου
Ελάχιστα συγκροτήματα μπορούν να μετατρέψουν τόσο όμορφα την καθημερινή μιζέρια σε ποίηση, όσο οι Arab Strap. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, ο Aidan Moffat και ο Malcolm Middleton γράφουν τραγούδια γεμάτα αποτυχημένους έρωτες, μοναχικές νύχτες, αλκοόλ, σεξ, πολιτική και ανθρώπους που προσπαθούν απλώς να τα βγάλουν πέρα. Το Half-Told Tales φαίνεται πως θα συνεχίσει αυτή την παράδοση, μόνο που αυτή τη φορά το βλέμμα στρέφεται ακόμη πιο έντονα προς τον κόσμο γύρω τους. Οι ίδιοι έχουν δηλώσει ότι ο δίσκος βάζει στο στόχαστρο πολιτικούς και δισεκατομμυριούχους που ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους εξουσία.
Ezra Collective – Here Because of Hope
18 Σεπτεμβρίου
Τα τελευταία χρόνια οι Ezra Collective έχουν καταφέρει κάτι εξαιρετικά σπάνιο, να κάνουν τη σύγχρονη τζαζ να μοιάζει με μουσική για όλους. Οι συναυλίες τους θυμίζουν γιορτή, οι δίσκοι τους καταρρίπτουν τα όρια ανάμεσα στην jazz, το afrobeat, τη reggae, το hip-hop και τη soul, ενώ η επιτυχία έχει μετατρέψει το λονδρέζικο πενταμελές σχήμα σε έναν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της νέας βρετανικής μουσικής σκηνής.
Το Here Because of Hope φαίνεται ότι θα διευρύνει ακόμη περισσότερο αυτή τη φιλοσοφία. Με καλεσμένους όπως τον Pa Salieu, τη Leona Lewis, τη Lila Iké και αφηγήτρια τη Letitia Wright, ο δίσκος επιχειρεί ένα μουσικό ταξίδι από τη Δυτική Αφρική μέχρι την Καραϊβική και τη σύγχρονη Βρετανία, αναδεικνύοντας τους πολιτισμικούς δεσμούς που ενώνουν αυτές τις κοινότητες. Ακόμα και ο τίτλος μόνο τυχαίος δεν είναι, αφού σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα, οι Ezra Collective επιμένουν ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη αισιοδοξίας. Αν κρίνω πάντως από την εκρηκτική ενέργεια που μεταφέρουν σε κάθε τους εμφάνιση, είναι πολύ πιθανό αυτό να είναι το άλμπουμ που θα κλείσει το καλοκαίρι με τον πιο φωτεινό τρόπο.
