Ας κάνουμε ένα μικρό νοητικό πείραμα. Ας υποθέσουμε ότι ο Νίκος Καρβέλας αποφασίζει την ώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις, να τερματίσει την κόντρα και στέλνει μήνυμα / απαγόρευση στην Άννα Βίσση πως δεν θα μπορεί να ξανατραγουδήσει ούτε μία νότα από τα τραγούδια που έχει γράψει ο ίδιος γι' αυτή. Ούτε μουσική, ούτε στίχους. Τίποτα. Κατεβάζει τον διακόπτη και η συμμαθήτρια της Μαντόνα βρίσκεται ξαφνικά μπροστά στο μικρόφωνο με ένα πρόβλημα μεγαλύτερο κι από το «Δώδεκα» χωρίς το «Δώδεκα». Όχι «Τραύμα», όχι «Αγάπη Υπερβολική», όχι «Είσαι», τίποτα.
Η συναυλία ξεκινάει και η Απόλυτη κοιτάζει το κοινό. Το κοινό κοιτάζει την Απόλυτη. Και κάπου στο βάθος ένας καθόλου απόλυτος παραγωγός ψάχνει επειγόντως το πρόγραμμα του 1981. Το να θυμηθείς πως είναι να τραγουδάς μόνο Κουγιουμτζή, Βλασσόπουλο, Γεωργιάδη, Ιατρόπουλο και άλλα πολλά τέτοια. Ε, δεν είναι κι αυτό που θα περίμενες μετά τον θρίαμβο του ΟΑΚΑ.
Ένα πρώτο δείγμα θα μπορούσε να είναι…
Η συναυλία να ξεκινά μάλλον με το «Μη βάζεις μαύρο/ ας κάνουμε απόψε μια αρχή» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου) γιατί, δεδομένων των συνθηκών, το μαύρο είναι ήδη το dress code της βραδιάς και με αυτό θα κινηθούμε. Θα ακολουθούσε το «Παραμύθι ξεχασμένο» (Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής/ Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) που θα αποκτούσε μια εντελώς καινούργια επικαιρότητα με το «Μέσα στ' όνειρό μου κλαίω/ Και ξυπνάω με λυγμούς/ Ψέμα η αγάπη λέω/ Και παιχνίδι για τρελούς» και κάπου εκεί θα ερχόταν το «Στα χρόνια της υπομονής» (Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής/ Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου) με το «Αν είναι κόσμος όμορφος είναι και κόσμος ψεύτης /που μοιάζει σκοτεινό γυαλί και σαν παλιός καθρέφτης» για να προετοιμαστεί το κοινό ψυχολογικά ακόμη περισσότερο. Ακολουθεί πέρασμα στο «Δύσκολος καιρός για αγάπη/Δύσκολος πικρός καιρός» (Μουσική: Σπύρος Βλασσόπουλος/ Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος) αφού εύκολο δεν τον λες με τίποτα, έτσι όπως (θα) πάμε πέρα δώθε στα δικαστήρια, στη «Μεθυσμένη πολιτεία» (Μουσική: Μανώλης Μικελής / Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος) για να αρχίσουν τα ποτά και να κάνει απόσβεση το μαγαζί και στο «Να η ζωή» (Μουσική: A. Maywood/ Στίχοι: Φίλιππος Νικολάου), αφού θα μπορούσε να ειπωθεί και σαν ερώτηση: «Να η ζωή; Και τώρα τι τραγουδάμε;».
Θα υπήρχε φυσικά και το «Για την αγάπη πες μου» (Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής / Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) και το «Σ’ αγαπώ/ Αχ περιστέρι μου»(Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής / Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος) με το «πώς πονώ, πώς πονώ, πώς πονώ», γιατί η Βίσση χωρίς ερωτικό τραγούδι και πόνο είναι περίπου σαν το Καλλιμάρμαρο μόνο με τα μάρμαρα.
Surprise όμως, ευτυχώς, υπάρχει και ζωή μετά τον Καρβέλα, οπότε το πρόγραμμα έχει και δεύτερο μέρος πιο μοντέρνο, πιο νεανικό, πιο κοντά μας χρονικά.
Παρακαλούμε πολύ να περάσει το «Τρένο» (Μουσική: Βαγγέλης Βασιλείου / Στίχοι: Σόφη Παππά), γιατί κάπως πρέπει να φύγουμε από αυτή την κατάσταση, και η Άννα είναι αυτή που θα μας θυμίσει ότι μπορείς να πάρεις μαζί σου «μια ζωή σε μια αποσκευή». Και κάπου εκεί, αφού έχει προηγηθεί το απαραίτητο συναισθηματικό breakdown, ανοίγει η πόρτα για το «Στην πυρά» (Μουσική: Alex Papaconstantinou / Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά). Κυριολεκτικά. Η πόρτα είναι εδώ, κι αν «μια φορά πιέζεσαι, πιέζομαι εκατό« και υπάρχει και η προοπτική να πάμε «μέχρι το Μεξικό να τα πιούμε». Δεν θα κάτσουμε να στενοχωριόμαστε για «κάθε τσούλα στη γη», υπάρχουν πάντα οι «νέοι έρωτες».
Και επειδή ένας χωρισμός από τον Καρβέλα θέλει και μια στοιχειώδη αγωνιστικότητα, θα ακολουθούσε το «Κόντρα». (Μουσική: Dan Wilson/ Ελληνικοί Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά). «Θα πάμε κόντρα κι όπου βγει», τραγουδά η αρχόντισσα, και πλέον δεν ξέρουμε αν τραγουδάει ή αν ανακοινώνει τη νέα καλλιτεχνική της στρατηγική. Ποντάρω στο δεύτερο.
Μετά θα μπορούσε να έρθει το «Απαγορευμένο» (Μουσική: Patrick Leonard, Kara DioGuardi/ Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη)- σε μια Dj Argy εκδοχή γιατί δεύτερη μπαλάντα στη σειρά θα μας ρίξει. Το απαγορευμένο είναι και τίτλος και κατάσταση, ενώ η Άννα μπορεί να κοιτάξει το κοινό και να μας θυμίσει ότι «δεν είναι η αγάπη έγκλημα». Τουλάχιστον όχι μέχρι να αρχίσουν τα δικά τους οι δικηγόροι. Και καπάκι το «Είσαι παντού μα εγώ δε σε ψάχνω/ Είσαι αλλού αναπνέω υπάρχω/ Είσαι αλλιώς μα εγώ δε σε ξέρω/ Σβήνω το φως αλλά δεν υποφέρω/ Τώρα μαθαίνω τι σημαίνει/ Από μακριά κι αγαπημένοι» (Μουσική: Άννα Βίσση / Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά) γιατί όσα ξέρει η Άννα και η Μυρτώ στην παρούσα φάση, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.
Και αφού το πράγμα έχει φτάσει μέχρι εκεί, τι καλύτερο από μια «Ανακωχή»; «Χθες το βράδυ απλά σε λάτρευα/ Απόψε σε μισώ/ Βγήκα στο δρόμο και περπάταγα/ Με κλειστό κινητό/ Θα σκοτωθούμε μια νύχτα σαν κι αυτή/ Σκηνοθετούμε μια σύγκρουση μετωπική/ Τώρα πόλεμος χθες ανακωχή/ Έτσι ήταν πάντα ο έρωτας για μας» θα Του τραγουδήσει, και θα συμπληρώσει σχεδόν θυμωμένα: «Διάλεξε τα όπλα σου κι έλα αν τολμάς», αν και ιδανικά παρακαλώ τώρα που το ξαναδιαβάζω, τα όπλα να μείνουν εκτός συναυλιακού χώρου, γιατί έχουμε χορτάσει ένταση, άλλη δεν θέλουμε. Για το κλείσιμο θα κρατούσαμε την «Αλήτισσα ψυχή» (Μουσική: Γιάννης Κυφωνίδης / Στίχοι: Βάγια Καλαϊτζή). «Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δε πονάω/ Ξέρω να αντέχω και να κλείνω μια πληγή/ Κι αν δεν αξίζει κάτι πάντα προσπερνάω/ Είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή». Γιατί αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να χάσει έναν ολόκληρο κατάλογο τραγουδιών και να βγει στη σκηνή με άλλον, είναι μάλλον η Βίσση.
Για encore, πάντως γιατί δεν θα αφήσουμε το κοινό έτσι, υπάρχει και η έξυπνη λύση, να βγει η Άννα στη σκηνή, να το κοιτάξει και να πει «Αχ, τι άδικο» (από την εποχή δηλαδή που «στήριζε» τον Νταλάρα με το ύψιλον στο Βίσσυ) . Και μετά να τραγουδήσει κάτι δικό της- μουσική, στίχοι. Γιατί, τελικά, το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να της απαγορεύσει ο Καρβέλας είναι η ίδια η Βίσση.
Συμπέρασμα; Μπορεί τα 47 τραγούδια από τα 50 στο ΟΑΚΑ να ήταν του Απόλυτου, πιστεύουμε όμως πιστεύουμε περισσότερο στην Άννα και ότι θα τα καταφέρει. Και αν όχι, κανένα πρόβλημα. Μπορεί πάντα να πει το «Άχ κουνελάκι», τα κάλαντα- όποια θέλει, αφού πάει καρφωτή για global καριέρα με την νέα παρέα ή ακόμη καλύτερα, το «Δεν περνάς κυρά Μαρία» και να κάνει τη διαφορά.
Update: Δικαίως, αδίκως, το κοινό είναι κοινό και διαμαρτύρεται γιατί θεωρεί πως «ξέχασα» το έπος, η αλήθεια όμως είναι πώς το «Όσο έχω φωνή» ομιλεί για παραδομένη αγάπη που στάζει από κάθε στίχο και λέξη, οπότε το κράτησα για την στιγμή που όλα θα φτιάξουν και θα αποκαλυφθεί πως όλο αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ένα σατανικό κακόβουλο μάρκετινγκ που το μόνο που ήθελε ήταν να μας παρασύρει μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του λαού.
