Πίσω στο μακρινό 2014 είχα μπουχτίσει τόσο πολύ από εκνευριστικές συμπεριφορές που έβλεπα σε συναυλίες (δεν ήξερα τι με περιμένει) και είχα γράψει ένα savoir vivre, με την ελπίδα ότι ίσως κάτι αλλάξει προς το καλύτερο.
Παρά την τόσο λανθασμένη μου εκτίμηση, αφού ναι μεν κάτι άλλαξε, αλλά προς το χειρότερο τελικά, είπα να προσπαθήσω και πάλι με μία ανανεωμένη λίστα. Τότε δεν υπήρχε TikTok, ούτε η μάστιγα των ινφλουένσερζ στα σόσιαλ, ούτε ήμασταν με το χέρι καρφωμένο να σκρολάρουμε στο κινητό τόσο έντονα και φυσικά ο εγκλεισμός του κόβιντ δεν μας είχε στερήσει και το τελευταίο ίχνος ευχάριστης κοινωνικής συμπεριφοράς που είχαμε εκτός σπιτιού, όπως συμβαίνει τώρα.
Καταλαβαίνουμε όλοι λοιπόν, πόσο ανυπόφορη έχει γίνει η κατάσταση στα θεάματα (και όχι μόνο, μπορώ να πω πολλά και για τα ΜΜΜ, όπου έχω δει ακόμα και iqos να ανάβει πιτσιρίκι μέσα στο μετρό και να μην έρχεται κανένας υπεύθυνος να το σταματήσει). Προσφάτως μάλιστα, μου συνέβη ένα καταπληκτικό περιστατικό στη συναυλία του Nick Cave στην Πλατεία Νερού, από αυτά που λες «δεν μπορεί, το βλέπω στον ύπνο μου, δεν γίνεται». Καθόμαστε με την παρέα μου στην guest area και νιώθουμε το vibe, όταν περίπου 20 λεπτά μετά την έναρξη του live κάθονται μπροστά μας τρεις άντρες γύρω στα 40-45 και αρχίζουν να συζητάνε φωναχτά για… ψάρεμα. Η συναυλία είχε διάρκεια 2μιση ώρες και τις δύο από αυτές, γινόταν μάθημα ψαρέματος. Δηλαδή μαζί με το “Weeping Song”, ακουγόταν και ένα «έλα ρε μαλάκα, να σου πω για τα καλαμάρια». Όταν τόλμησα να πω ευγενικά «Βρε παιδιά, προσπαθούμε να ακούσουμε, πιο σιγά», πήρα την απάντηση από τον έναν (μαζί με ειρωνικό χαμόγελο) «Δεν ακούς, ε; Αν δεν ακούς να πας μπροστά να κάτσεις για να ακούς καλύτερα». Περιττό να πω εδώ ότι σε εκείνο το σημείο έχασα και τη δική μου ευγένεια και μαζί με μερικά μπινελίκια του είπα «Όχι, δεν θα πάω εγώ μπροστά, εσύ θα φύγεις και θα πας να μιλήσεις για ψάρεμα σε ένα καφενείο και όχι εδώ». Οι άλλοι ζήτησαν συγγνώμη, αυτός γελούσε και φυσικά συνέχισε να είναι κάφρος μέχρι 10 λεπτά πριν τελειώσει ο Cave, που έφυγε γρήγορα για να προλάβει να βγει πρώτος από το πάρκινγκ.
Αντιλαμβάνομαι ότι ακόμα και οι συναυλίες έχουν γίνει τρεντ και πολλοί έρχονται μόνο για τα στόριζ, χωρίς να έχουν καμία σχέση με τη συναυλιακή νοοτροπία, αλλά ας κάνουν και κάτι χρήσιμο εκτός από σκρολ στο κινητό επιτέλους, ας μάθουν τα βασικά. Δεν γίνεται από τη μία να φωνάζεις “Λευτεριά στην Παλαιστίνη” και από την άλλη να ρίχνεις τη μπίρα σου επάνω στον διπλανό σου επειδή θες να σηκώσεις το χέρι ψηλά για να σε βγάλουν βίντεο. Η πραγματική κοινότητα και αλληλεγγύη δεν είναι επιλεκτική ανάλογα με τα δικά σου κέφια. Δυστυχώς, κάτι μέσα μου μού λέει ότι και το 2040 πάλι θα γραφτεί ένα ανάλογο άρθρο και ότι τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα από σήμερα, αλλά η προσπάθεια πεθαίνει πάντα τελευταία, οπότε θα θυμίσω μερικά από αυτά που είχα γράψει το 2014 και θα προσθέσω μερικά ακόμα, που έχουν κάνει πιο πρόσφατα την εμφάνισή τους. Και καλή μας τύχη.
Μη φωνάζετε λέμε
Φυσικά και θα ξεκινήσω από αυτό. Είναι πάρα πολλοί στον χώρο που έχουν πληρώσει αρκετά χρήματα (κάποιοι πραγματικά έχουν στερηθεί διακοπές) για να πάνε σε μία συναυλία. Και θέλουν να ακούσουν τη μουσική και τον εκάστοτε καλλιτέχνη. Σίγουρα δεν πλήρωσαν για να ακούσουν οδηγίες ψαρέματος, αν βρήκατε προσφορά σε ακτοπλοϊκά και αν έστειλε ή σας άφησε στο “διαβάστηκε”. Αν δεν σας αρέσει το support συγκρότημα ή αν βαριέστε, μπορείτε να πάτε πίσω τέρμα θεού, εκεί που δεν υπάρχουν δίπλα σας άλλοι που απολαμβάνουν τη μουσική και να πείτε όλα σας τα νέα. Μπορείτε αν θέλετε να απαγγείλετε και ποιήματα, ποσώς μας ενδιαφέρει. Αλλά μην συνεχίσετε να φωνάζετε πάνω από τη μουσική, σας ακούμε όλοι. Εν τω μεταξύ αν έχετε πιει και λίγες μπύρες περισσότερες, ουρλιάζετε. Αν δεν το καταλαβαίνετε, σας το λέμε εμείς, οπότε απομακρυνθείτε ησύχως.
Τσάντες-Βαλίτσα
Και είμαι στους Gorillaz και προσπαθώ να λικνιστώ στη γκρούβα και δίπλα μου είναι μία κοπελίτσα με μία τεράστια τσάντα παραλίας στον ώμο, γεμάτη δεν ξέρω κι εγώ με τι, που χορεύει έξαλλα και την κοπανάει διαρκώς στο χέρι και στα πλευρά μου. Κάνω λίγο πιο ‘κει, τρώω γροθιά στο στήθος από ένα παραφουσκωμένο backpack. Όχι βρε παιδιά. Αν πρέπει οπωσδήποτε να κουβαλήσετε βαλίτσα διακοπών, τουλάχιστον αράξτε πίσω, εκεί που δεν έχει πολύ κόσμο και δεν κοπανάτε τους γύρω σας.
Μην σπρώχνετε για να πάτε μπροστά
Στάνταρ μόλις σβήσουν τα φώτα, υπάρχουν πάντα κάποιοι άνιωθοι που σπρώχνουν για να φτάσουν μπροστά. Δεν τους καίγεται καρφί που πολλοί από τους ανθρώπους στο διάβα τους, περίμεναν αρκετές ώρες για να εξασφαλίσουν τη θέση τους. Προσωπικά πλέον τους σταματάω. Θα συμβούλευα και εσάς να κάνετε το ίδιο. Όποιος θέλει καλή θέση, μπορεί να πάει εκεί νωρίτερα. Είναι τόσο απλό. Και δεν αναφέρομαι φυσικά σε κάποιον που πήγε στο διάλειμμα να κατουρήσει ή να πάρει μπύρα. Ακόμα και αυτό το καταλαβαίνεις από διάφορα σημάδια. Μιλάω για τις παρέες που ξαφνικά αποφάσισαν να μπουκάρουν στο moshpit με τσαμπουκά.
Μην κοιτάτε το Setlist.FM
Υπάρχουν καλλιτέχνες που αλλάζουν το setlist τους σε κάθε live και άλλοι που έχουν τη μανιέρα τους σε όλη την περιοδεία τους. Αν καίγεστε τόσο πολύ να δείτε τι θα παίξουν, μπορείτε να το τσεκάρετε πριν τη συναυλία. Είναι αστείο να βλέπω γύρω μου φάτσες καρφωμένες στα κινητά να ψάχνουν όλα τα τραγούδια από την προηγούμενη εμφάνιση του καλλιτέχνη. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν πρέπει καν να ξέρουμε τι πάμε να ακούσουμε για να μη χαλάσουμε το element of surprise, αλλά αν κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να το κάνει, ας το τσεκάρει νωρίτερα. Αρχικά είναι κρίμα να χάνετε όλη αυτή η αθωότητα της αναλογικής εποχής (δεν έχουν μείνει και πολλά τέτοια πια να χαρούμε) και δεύτερον είναι πολύ εκνευριστικό να μοιράζεται τη γνώση του και κάθε φορά που τελειώνει ένα τραγούδι να αναγγέλει σε όλους μας ποιο θα είναι το επόμενο. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ ΜΕΛΩΔΙΑΣ, ΝΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ.
Μην πετάτε αντικείμενα στη σκηνή
Μα είναι δυνατόν να πρέπει να το τονίσω αυτό; Δεν πετάμε ποτήρια μπύρας στους καλλιτέχνες, δεν πετάμε μπουκάλια νερού, γενικώς δεν πετάμε. Πόσο καλά θα νιώθετε με τον εαυτό σας αν τραυματιστεί κάποιος; Αλήθεια.
Μην είστε όρθιοι σε θέσεις καθήμενων
Έχετε βγάλει εισιτήριο για να κάτσετε ή έχετε διαλέξει να πάτε στις κερκίδες; Δεν είναι σωστό να σηκώνεστε όποτε σας καπνίσει. Πρέπει οι άνθρωποι πίσω σας να μπορούν να δουν. Αν γίνει ένα ξαφνικό και σηκωθεί όλο το θέατρο, τότε ναι. Ακολουθήστε. Διαφορετικά, αν νιώθετε την ανάγκη να ξεχωρίσετε, πηγαίνετε από την αρχή εκεί που είναι οι όρθιοι και αν δεν υπάρχει τέτοιο σημείο, κρατήστε την ανάγκη σας για μία άλλη φορά σε έναν χώρο που το επιτρέπει.
Το mosh pit δεν είναι τουαλέτα
Ευτυχώς αυτή η μόδα δεν έχει φτάσει ακόμα εδώ, αλλά στο εξωτερικό είναι το μεγάλο θέμα συζήτησης των συναυλιών τα τελευταία χρόνια. Πολλοί στις πρώτες σειρές για να μη χάσουν τη θέση τους φοράνε πάμπερς για να ουρήσουν και να αφοδεύσουν σε αυτά, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που τα κάνουν στο πάτωμα. Είναι δυνατόν; Εν τω μεταξύ το μυρίζουν οι καλλιτέχνες και φρικάρουν. Έγινε στις περσινές συναυλίες των Oasis, ενώ η ίδια η Olivia Rodrigo ανέφερε ότι θαυμαστές της κυριολεκτικά λερώνουν τα παντελόνια τους στις συναυλίες της αντί να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους κοντά στη σκηνή. Πραγματικά, τι σκέφτονται; Οι περισσότερες συναυλίες διαρκούν περίπου δύο ώρες, που σημαίνει ότι όλοι μπορούμε να κρατηθούμε σε αυτό το διάστημα ή να ζητήσουμε από τον διπλανό μας να μας κρατήσει τη θέση για να πάμε τουαλέτα (αυτό που έκανα κι εγώ τόσα χρόνια όταν πήγαινα στο κάγκελο από το καταμεσήμερο). Θα ξαναρωτήσω. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;
Κινητά γενικώς και ειδικώς
Μην τραβάτε όλη τη συναυλία. Βγάλτε μερικές φωτογραφίες και 2-3 μικρά βιντεάκια και τέλος. Ζήστε τη στιγμή. Και όταν το κάνετε, μην ξεχνάτε να σβήνετε το φλας, το οποίο όχι μόνο τυφλώνει τους πάντες γύρω σας, αλλά συχνά ενοχλεί και τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Όταν ανοίγετε το κινητό για οποιονδήποτε λόγο, καλό είναι να χαμηλώσετε τη φωτεινότητα, γιατί μέσα στο απόλυτο σκοτάδι είναι εξαιρετικά φωτεινό και αποσπά απίστευτα την προσοχή. Περνάμε όλη την καταραμένη μέρα καρφωμένοι σε οθόνες. Μια συναυλία είναι μια ευκαιρία να τις αφήσουμε κάτω και να ζήσουμε κάτι που συμβαίνει πραγματικά στην πραγματική ζωή. Αμήν.
