Μου είχαν αναφέρει πολλές φορές την ύπαρξη ενός ιδιαίτερου σουβλατζίδικου στον Γέρακα, το οποίο συνδυάζει το old school με μια πιο σύγχρονη, σχεδόν μεταμοντέρνα εκδοχή. Δεν σας κρύβω ότι αρχικά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Όταν, όμως, οι φωνές πλήθυναν και οι παροτρύνσεις έγιναν καθημερινές, δεν είχα άλλη επιλογή από το να πάω να δω με τα μάτια μου τι συμβαίνει.
Στον Γέρακα, λοιπόν, στη μέση του πουθενά –σε μια περιοχή της Αττικής όπου δεν έχει καταγραφεί ποτέ κάποια ξακουστή σουβλακοφωλιά– ένας μάγειρας και ένα τσούρμο από νέα παιδιά φαίνεται πως τρύπωσαν κρυφά στις συνοικίες της Β΄ Πειραιά και μελέτησαν τα παλιά ψητοπωλεία. Δεν αντέγραψαν, όμως, απλώς τη διακόσμησή τους. Εμπνεύστηκαν από αυτήν, σεβάστηκαν την παράδοση και έφτιαξαν κάτι δικό τους: ένα old school ψητοπωλείο που σφύζει από νιάτα, κίνηση και ορεκτικές μυρωδιές. Οι γνώριμες εικόνες της παλιάς γειτονιάς συναντούν μια φρέσκια αισθητική, χωρίς το αποτέλεσμα να μοιάζει ούτε μουσειακό ούτε προσποιητό.
Ο «Γέρος» δεν είναι μόνο σουβλατζίδικο· είναι κανονική ψησταριά. Αυτό σημαίνει ότι ξέρουν όχι μόνο να τυλίγουν σωστά ένα σουβλάκι, αλλά και να διαχειρίζονται τη φωτιά και τον χρόνο που απαιτεί κάθε κρέας. Την ημέρα που πήγα είχαν και ρεμπέτικη βραδιά. Επειδή πάντοτε ήθελα κρυφά να γίνω manager τραγουδιστών, παρακολούθησα με επαγγελματική προσήλωση. Η βραδιά είχε κέφι και οι ωραίες φωνές ανήκαν, όπως έμαθα, σε παιδιά που εργάζονται στο ίδιο το μαγαζί. Αυτή η λεπτομέρεια έδινε στο live κάτι αυθεντικό, σαν μια παρέα που τελείωσε τη βάρδια και συνέχισε γύρω από ένα τραπέζι.
Το μενού κινείται από μοσχαρίσιες μπριζόλες και διάφορες κοπές μέχρι τα σουβλάκια. Εγώ, όμως, δεν ήθελα κοπές· ήθελα αλητείες. Και τις βρήκα ακόμη και στις... τηγανητές πατάτες: χρυσαφένια εξωτερικά, μαλακή και αφράτη στο εσωτερικό, χωρίς περιττό λάδι. Η τυροκαυτερή είχε πλούσια, κρεμώδη υφή και όση κάψα χρειαζόταν, ώστε να ξυπνά τη γεύση χωρίς να εξαφανίζει όλα τα υπόλοιπα. Ύστερα ήρθε ο απόλυτος κρασομεζές: σεφταλιά ζουμερή, με καλοδουλεμένα μπαχαρικά, τραγανισμένη εξωτερικά και μια αθώα πινελιά σκόρδου από πάνω, αρκετή για να δώσει χαρακτήρα χωρίς να επηρεάσει τις κοινωνικές σας σχέσεις.
Η προβατίνα ήταν ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι εδώ γνωρίζουν από κρέας. Ψημένη υποδειγματικά, κρατούσε τους χυμούς της, είχε εκείνη τη βαθιά και χαρακτηριστική γεύση που ζητάς από την προβατίνα και ήταν κομμένη σωστά, ώστε κάθε μπουκιά να είναι τρυφερή. Δεν υπήρχε ούτε το στέγνωμα ούτε η υπερβολική λιπαρότητα που συχνά καταδικάζουν το πιάτο. Και μετά ήρθε το σουβλάκι με μπιφτέκι, λουκάνικο και μελιτζανοσαλάτα: ένας συνδυασμός πληθωρικός, καπνιστός και απολαυστικά ακατάτακτος. Το μπιφτέκι ήταν ζουμερό, το λουκάνικο πρόσθετε ένταση και η βελούδινη μελιτζανοσαλάτα ένωνε τα υλικά σε μια ζεστή, αφράτη πιτούλα. Όλα τους τα σουβλάκια, πάντως, ήταν άψογα ψημένα και φτιαγμένα με σωστά υλικά. Τι άλλο να ζητήσεις απ' τη ζωή;
Η Λου, η γυναίκα μου, επέλεξε για σαλάτα χόρτα. Δεν ξέρω πώς της ήρθε, μέσα σε αυτή την πανδαισία κρέατος, πίτας και τηγανητής πατάτας, να ζητήσει κάτι πράσινο. Τα χόρτα, πάντως, ήταν σωστά βρασμένα, δροσερά και όσο έπρεπε ξινά, προσφέροντας μια τίμια ανάσα ανάμεσα στις πιο πλούσιες μπουκιές. Ευτυχώς δεν πήραν χαμπάρι την παραγγελία οι δελφίνοι της Άτυπης Επιτροπής Διάσωσης Εθνικού Πλούτου, αλλιώς θα μαστίγωναν το κορμί μου στο λιμάνι του Πειραιά για παραδειγματισμό.
Το τέλος μάς βρήκε με ένα ξεχωριστό γαλακτομπούρεκο που φτιάχνουν οι ίδιοι. Το φύλλο ήταν τραγανό και βουτυράτο, η κρέμα απαλή, αρωματική και χωρίς υπερβολική γλύκα, ενώ το σιρόπι είχε ποτίσει το γλυκό χωρίς να το βαραίνει. Μου άρεσε η λογική τους: προσπαθούν να βρίσκουν νόστιμους τρόπους για να σε κρατούν λίγο περισσότερο στον χώρο, ώστε να συνεχίζεις την παρέα, τη μουσική και τις δοκιμές. Δεν είναι εύκολο να τελειώσεις ένα τόσο πλούσιο γεύμα και να χωρέσεις και γλυκό, αλλά το συγκεκριμένο σε πείθει ότι υπάρχει πάντοτε μια μικρή θέση – κάπου δίπλα στην αξιοπρέπεια.
Εν κατακλέιδι, ο «Γέρος» δεν στηρίζεται μόνο στη νοσταλγία της παλιάς ψησταριάς, αλλά προσφέρει σωστό ψήσιμο, καλά υλικά, φαντασία και μια νεανική ενέργεια που περνά από την κουζίνα στη σάλα. Ελπίζω όσοι ασχολούνται με αυτό να καταλάβουν γρήγορα ότι το σουβλάκι δεν είναι αρπαχτή. Θέλει τεχνική, προσοχή, αγάπη και μεράκι. Και όταν αυτά συναντιούνται, ακόμη και στη μέση του πουθενά μπορεί να δημιουργηθεί ένας μικρός γευστικός προορισμός.
Θέτιδος 13, Γέρακας, 2106090161
