Το «Drakoulis» είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά εστιατόρια της Αθήνας. Προφανώς, δεν είναι ένα καθημερινό εστιατόριο· είναι ένας χώρος για ιδιαίτερες περιστάσεις, για βραδιές που θέλεις να θυμάσαι. Από Πέμπτη έως Κυριακή μεταμορφώνεται σε party restaurant με ηλεκτρονική μουσική, soul, funk και hip hop διαθέσεις. Η σκοτεινή σάλα γεμίζει κόσμο, τα φώτα χαμηλώνουν και το δείπνο αποκτά ρυθμό. Όσοι, όμως, δεν αντέχουν τη φασαρία και την πολυκοσμία, καλά θα κάνουν να το επισκεφθούν Τρίτη ή Τετάρτη.
Εκείνες τις ημέρες απολαμβάνεις με άνεση όλη τη σκοτεινή, μυστηριώδη αίθουσα, τις βελούδινες λεπτομέρειες και τις υπέροχες καρέκλες της. Καθισμένος αναπαυτικά, ονειρεύομαι τις ξέφρενες ηλεκτρονικές νύχτες της δεκαετίας του ’90 και καταλήγω ότι τελικά υπήρχε dance σκηνή στην Αθήνα: ανεξάρτητη, ελεύθερη και με μια αίσθηση ισότητας. Ευτυχώς, δεν μας «ξεβλάχεψε» όλους ο εκδότης· κάποιοι προτιμήσαμε να χορεύουμε στα υπόγεια και να μη ζηλεύουμε τους χάρτινους, ιλουστρασιόν ήρωές του, που γίνονταν εξώφυλλα στα περιοδικά. Βέβαια, έπειτα από λίγο, το Greek dream καταστράφηκε.
Στο «Drakoulis» οι κοπές κρέατος είναι πραγματικά εξαιρετικές, γιατί ξέρουν να επιλέγουν την πρώτη ύλη, να την κόβουν σωστά και, κυρίως, να την ψήνουν με ακρίβεια. Το κρέας έρχεται με καλοδουλεμένη κρούστα, ζουμερό εσωτερικό και βαθιά, βουτυράτη γεύση, ενώ κάθε μπουκιά έχει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο λίπος και στην ένταση της φωτιάς. Οι τιμές είναι αυτές που περιμένεις από ένα εστιατόριο με σοβαρές κοπές· άλλωστε, φθηνοί θησαυροί σε αυτή την κατηγορία σπάνια υπάρχουν.
Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες επιλογές, αρκετές από τις οποίες είναι όχι μόνο νόστιμες αλλά και χορταστικές. Τα gyoza ήταν εξαιρετικά: λεπτή, ελαφρώς τραγανή ζύμη απ’ έξω, ζουμερή γέμιση και ένα ευχάριστο κύμα umami που σε έκανε να απλώνεις αμέσως το χέρι για το επόμενο. Βασικά, δεν ήθελα να τελειώσουν. Τα καπελέτι με γέμιση μανιταριών και ταρτάρ είχαν γήινα αρώματα, βελούδινη υφή και μια όμορφη αντίθεση ανάμεσα στη ζεστή πάστα και στη φρεσκάδα του ταρτάρ. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και το κοτόπουλο: τρυφερό, σωστά ψημένο και καλυμμένο με μια απίστευτη σάλτσα που του χαρίζει πυκνή, σχεδόν εθιστική νοστιμιά. Τα smashed burgers έχουν τραγανές άκρες, ζουμερό μπιφτέκι και πλούσια γεύση, όπως ακριβώς τα θέλουν οι λάτρεις του είδους. Έκπληξη, τέλος, αποτελούν τα ζυμαρικά μπολονέζ, με δεμένη σάλτσα, συμπυκνωμένη γεύση κρέατος και μακαρόνι που κρατάει όσο πρέπει.
Θα μου πεις: «Πήγες στο «Drakoulis» να φας μακαρόνια με κιμά, ρε Ρεμί;». Η αδυναμία μου για τα ζυμαρικά δεν κρύβεται! Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω και στην crispy πάπια, με πέτσα πραγματικά τραγανή, κρέας τρυφερό και ζουμερό και μια γλυκόξινη ένταση που ισορροπεί τη λιπαρότητά της. Είναι από εκείνα τα πιάτα που ακούς πρώτα το τραγάνισμα και μετά αφήνεσαι στη γεύση.
Θα ξαναπάω, μάλλον στα γενέθλιά μου. Θα παραγγείλω ξανά όσα με κέρδισαν και θα σκέφτομαι τα χρόνια των νεανικών ηλεκτρονικών χορών, τότε που απλώς χορεύαμε και πιστεύαμε ότι θα αλλάζαμε τον κόσμο. Τελικά, μας έμεινε η αναρχία της ροκιάς, η νοσταλγία των υπογείων και εκείνες οι μικρές ενοχές που συνοδεύουν κάθε μεγάλη απόλαυση.
