Μια ιστορία που αποτυπώνει τις ακραίες συνθήκες επιβίωσης στον πόλεμο της Ουκρανίας ήρθε στο φως μέσα από τη μαρτυρία του Κοστιαντίν Βλασένκο, την οποία δημοσίευσε η βρετανική Daily Mail, βασιζόμενη σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Ουκρανό δημοσιογράφο, Γιούρι Μπούτουσοφ.
Ο στρατιώτης της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας βρέθηκε εγκλωβισμένος για μήνες σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη περιοχή, όπου κάθε μετακίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία. Κρυμμένος αρχικά σε έναν στενό υπόγειο αγωγό και αργότερα στα ερείπια ενός σχολείου, προσπαθούσε να παραμείνει ζωντανός με τη βοήθεια εφοδίων που του έστελναν οι συμπολεμιστές του με drones.
Οι τραυματισμοί, το ψύχος, η πείνα και η απομόνωση έκαναν την κατάστασή του ολοένα δυσκολότερη. Παρά τα όσα πέρασε, συνέχισε να ενημερώνει τους ανωτέρους του για τις κινήσεις των ρωσικών δυνάμεων, μέχρι τη στιγμή που οργανώθηκε η επιχείρηση απομάκρυνσής του.
Yesterday, we all saw the video of Kostiantyn Vlasenko, a Ukrainian Defender from the 30th Brigade, being evacuated by drone from a position on the left bank of the Oskil River in the Kupiansk sector, Kharkiv region. I was deeply impacted by the video and his interview. After being seriously wounded in February, Kostiantyn lost one leg. Several months later, when gangrene set in, he had to amputate his other leg himself. Throughout all of this, he continued to hold the position alone. Several attempts to evacuate him by land had failed, so different units of Ukraine's Defense Forces came together to rescue Kostiantyn. I'm speechless.
— Anton Gerashchenko (@Gerashchenko_en) October 20, 2026
Από οδηγός φορτηγού, στρατιώτης στην πρώτη γραμμή
Πριν από τη ρωσική εισβολή, ο Βλασένκο εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού σε λατομείο στο Κρίβι Ριχ, την πόλη από την οποία κατάγεται ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μετά την έναρξη του πολέμου αποφάσισε να καταταγεί στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και εντάχθηκε στο δεύτερο τάγμα της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας.Στις 2 Ιουνίου 2025 μετακινήθηκε σε προωθημένη θέση στην περιοχή του Χαρκόβου, προκειμένου να αντικαταστήσει έναν τραυματισμένο στρατιώτη, ο οποίος είχε χάσει μέρος του ποδιού του έπειτα από έκρηξη νάρκης. Μαζί με έναν ακόμη στρατιώτη, γνωστό με το διακριτικό «Μπάσκι», εγκαταστάθηκαν σε έναν τσιμεντένιο αγωγό αποστράγγισης. Από εκεί είχαν δημιουργήσει πρόσβαση σε ένα υπόγειο καταφύγιο, το οποίο τους προστάτευε από τα πυρά και τους επέτρεπε να παρακολουθούν τις κινήσεις στην περιοχή.
Yet another historic first has taken place in Ukraine. The most important part is that the rescue mission saved the Defender's life. "A historic event has taken place - an evacuation from the front line using a flying drone." - Napalm, a squad leader and programmer with the Unmanned Ground Systems Company of the 92nd Assault Brigade. An infantryman from the 30th Separate Mechanized Brigade was wounded while holding his position. Due to intense Russian drone activity and mined terrain, evacuating him using conventional unmanned ground vehicles was impossible. That’s when specialists from 92nd Assault Brigade UGS Company took responsibility for doing something that had never been done before: evacuating a service member using an aerial drone. The aircraft was a heavy-lift hexacopter manufactured by Ukrainian company Gurzuf Defence, which provided it free of charge. The drone was piloted by an operator from the 30th Separate Mechanized Brigade. The operation was a success - the wounded Defender was rescued! (Note how evacuation by ground drones has already become "conventional". This war is changing the future of warfare)
— Anton Gerashchenko (@Gerashchenko_en) October 19, 2026
Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε ότι θα αντικαθίσταντο έπειτα από περίπου δύο μήνες. Ωστόσο, η αυξανόμενη παρουσία ρωσικών αναγνωριστικών drones έκανε την προσέγγιση της θέσης τους εξαιρετικά επικίνδυνη. «Είχαν τόσα πολλά Mavic, που ο ουρανός σκοτείνιαζε από αυτά. Αν δεν έβλεπες εσύ το drone, σε έβλεπε εκείνο», περιέγραψε ο Βλασένκο, εξηγώντας πόσο δύσκολο ήταν να κινηθεί κάποιος χωρίς να εντοπιστεί. Οι προσπάθειες αντικατάστασης των δύο στρατιωτών απέτυχαν, καθώς άνδρες που επιχείρησαν να φτάσουν στο σημείο σκοτώθηκαν. Ακόμη και οι αποστολές για την περισυλλογή των νεκρών δεν μπορούσαν να ολοκληρωθούν με ασφάλεια. Τότε ο Βλασένκο ζήτησε από τους διοικητές του να μην επιχειρήσουν νέες αποστολές αποκλειστικά για να τον απομακρύνουν. «Τους είπα ότι δεν χρειαζόταν να έρθουν για μένα. Καλύτερα να πεθάνω μόνος μου, παρά να σκοτωθούν περισσότεροι άνθρωποι», θυμάται.
Η απώλεια του συμπολεμιστή του και οι επιθέσεις στο σχολείο
Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά στις 14 Φεβρουαρίου 2026, όταν το υπόγειο καταφύγιο πλημμύρισε, αναγκάζοντας τους δύο στρατιώτες να εγκαταλείψουν τη θέση τους μέσα στο κρύο. Ύστερα από δύσκολη μετακίνηση, έφτασαν σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο και ενημέρωσαν μέσω ασυρμάτου τους ανωτέρους τους. Ουκρανικά drones τούς μετέφεραν στεγνά ρούχα και προμήθειες, όμως οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από ρωσικά αναγνωριστικά αεροσκάφη.
Ακολούθησαν επιθέσεις που είχαν σοβαρές συνέπειες. Ο Βλασένκο τραυματίστηκε στο αριστερό πόδι, ενώ τα άκρα του είχαν ήδη υποστεί βλάβες από τα κρυοπαγήματα. Στη συνέχεια τραυματίστηκε και στο δεξί πόδι, όταν προσπάθησε να παραλάβει τρόφιμα. Ο συμπολεμιστής του, καταβεβλημένος από την πείνα, βγήκε από το καταφύγιο για να συγκεντρώσει προμήθειες. Τότε δέχθηκε επίθεση από ρωσικό drone.
An absolutely incredible rescue story! For the first time in history, a wounded Ukrainian soldier has been evacuated from the frontline by an aerial drone. Enemy drones overhead. Mined terrain. No safe way out. Warriors of Ukraine’s 92nd Assault Brigade modified a heavy hexacopter to rescue their comrade. When a ground evacuation was impossible, Ukrainian ingenuity made the impossible possible. Glory to Ukraine’s Defenders!
— UAVoyager🇺🇦 (@CrimeanVoyager) October 19, 2026
Ο Βλασένκο σύρθηκε μέχρι κοντά του, προσπαθώντας να καταλάβει πόσο σοβαρά είχε τραυματιστεί. Μέσα στο σκοτάδι, όμως, δεν μπορούσε να δει τι είχε συμβεί. «Όλη τη νύχτα τον άκουγα να βογκάει. Τον ρωτούσα πού είχε χτυπηθεί, στο χέρι ή στο πόδι, αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει. Τον τράβηξα όσο πιο κοντά μου μπορούσα. Ύστερα σώπασε», ανέφερε. Το επόμενο πρωί ο Μπάσκι ήταν νεκρός. Ο Βλασένκο είχε πλέον μείνει ολομόναχος, σοβαρά τραυματισμένος και χωρίς δυνατότητα ασφαλούς διαφυγής.
Αρνήθηκε να παραδοθεί στους Ρώσους
Η απομόνωσή του έγινε ακόμη πιο επικίνδυνη όταν οι ρωσικές δυνάμεις εντόπισαν το σημείο όπου κρυβόταν. Καθώς προσπαθούσε να μετακινηθεί με τη βοήθεια του ποδιού που μπορούσε ακόμη να χρησιμοποιήσει, άκουσε μια έκρηξη.Λίγο αργότερα, ένα ρωσικό drone εμφανίστηκε πάνω από το σχολείο μεταφέροντας μεγάφωνο. Από αυτό ακουγόταν επανειλημμένα ένα ηχογραφημένο μήνυμα που τον καλούσε να παραδοθεί. «Αδελφέ, ξέρουμε ότι είσαι εδώ. Πίστεψέ με, οι σύντροφοί σου δεν θα σε σώσουν», ήταν το μήνυμα που άκουγε.
Οι Ρώσοι τον προειδοποιούσαν ότι θα ακολουθούσαν νέες εκρήξεις, ενώ του υπόσχονταν ότι θα αιχμαλωτιζόταν, θα συμμετείχε σε ανταλλαγή κρατουμένων και τελικά θα επέστρεφε στο σπίτι του. Ως ένδειξη ότι αποδεχόταν την παράδοση, του ζητούσαν να αφήσει ένα μπουκάλι ή ένα κουτί στο περβάζι ενός παραθύρου.
Η απάντησή του ήταν μια φράση που έχει συνδεθεί με την ουκρανική αντίσταση από τις πρώτες ημέρες της εισβολής: «Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου!». Ο ίδιος αντιμετωπίζει σήμερα το περιστατικό με χιούμορ, λέγοντας πως είναι κρίμα που οι αντίπαλοί του δεν μπορούσαν να τον ακούσουν, καθώς το μεγάφωνο πιθανότατα δεν διέθετε μικρόφωνο. Περίπου 20 λεπτά αργότερα, ένα μεγάλο ρωσικό επιθετικό drone έριξε βόμβα κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν. Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε ο στρατιώτης πίστεψε αρχικά ότι είχε σκοτωθεί. «Άνοιξα τα μάτια μου και ήταν σκοτάδι. Αναρωτήθηκα αν μπορούσα ακόμη να δω. Αλλά αισθανόμουν χώμα ανάμεσα στα δόντια μου. Αυτό σήμαινε ότι ήμουν ζωντανός», θυμάται.
Η σόμπα που έγινε καταφύγιο και η αδιανόητη απόφαση
Μέσα στα συντρίμμια του σχολείου, ο Βλασένκο εντόπισε μια παλιά μαντεμένια σόμπα, στο εσωτερικό της οποίας υπήρχε αρκετός χώρος για να κρυφτεί. Κατάφερε να συρθεί μέσα, λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν από μια νέα ισχυρή έκρηξη. Τμήματα του κτιρίου κατέρρευσαν, όμως η σόμπα άντεξε και λειτούργησε ως αυτοσχέδιο καταφύγιο. Εκεί παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα, περιμένοντας κάθε φορά τα τρόφιμα, το νερό και τα φάρμακα που του έστελναν οι συμπολεμιστές του με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Παρά τους τραυματισμούς του, συνέχισε να επικοινωνεί με τους διοικητές του και να μεταφέρει πληροφορίες για τις κινήσεις των ρωσικών δυνάμεων. Η σωματική του κατάσταση, ωστόσο, επιδεινωνόταν. Τον Απρίλιο, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, το αριστερό πόδι του είχε υποστεί εκτεταμένη νέκρωση εξαιτίας των κρυοπαγημάτων και της κακής κυκλοφορίας του αίματος. Η βλάβη ήταν τόσο σοβαρή, ώστε τμήμα του άκρου αποκολλήθηκε. Λίγο αργότερα, άρχισε να καταρρέει και το δεξί του πόδι. Ο ιστός είχε υποστεί τόσο μεγάλη ζημιά, ώστε δεν μπορούσε πλέον να το χρησιμοποιήσει κανονικά.
Αντιμέτωπος με την επιδείνωση της κατάστασής του και χωρίς πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια, πήρε μια απόφαση που δύσκολα μπορεί να συλλάβει κανείς: να ακρωτηριάσει μόνος του το τραυματισμένο άκρο. Τοποθέτησε το πόδι πάνω σε ένα τούβλο και χρησιμοποίησε ένα μαχαίρι για να κόψει τους ιστούς που το συγκρατούσαν. «Τα δάκρυα έτρεχαν, αλλά έπρεπε να κόψω. Και το έκοψα», περιέγραψε, εξηγώντας ότι προσπαθούσε να αποτρέψει την περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασής του. Η εικόνα που αντίκρισε όταν άρχισε να ζεσταίνει ο καιρός έμεινε επίσης χαραγμένη στη μνήμη του: εκατοντάδες πεταλούδες με πορτοκαλί και μαύρα φτερά πετούσαν γύρω από το σημείο όπου βρίσκονταν τα ακρωτηριασμένα άκρα του.
Η μοναξιά, τα βιβλία και η σκέψη της κόρης του
Εκτός από τον σωματικό πόνο, ο Ουκρανός στρατιώτης έπρεπε να αντέξει και την ψυχολογική επιβάρυνση της παρατεταμένης απομόνωσης. Για μήνες, η επικοινωνία μέσω ασυρμάτου ήταν η μοναδική επαφή του με άλλους ανθρώπους. Περίμενε με ανυπομονησία ακόμη και τις σύντομες αναφορές των συναδέλφων του, που τον βοηθούσαν να αισθάνεται ότι δεν είχε αποκοπεί εντελώς από τον κόσμο. «Όταν τους άκουγα να αναφέρουν "450, 450", σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν εντελώς μόνος. Ήταν ευτυχία για μένα να ακούω κάποιον. Και μετά πάλι σιωπή», ανέφερε.
Οι συμπολεμιστές του προσπαθούσαν να του στέλνουν μικρές χαρές μαζί με τις προμήθειες, όπως σοκολάτες, γλυκά, τσάι και τσιγάρα. Ιδιαίτερη συγκίνηση τού προκάλεσε ένα δέμα από τη σύζυγό του, Τατιάνα, μέσα στο οποίο βρισκόταν το βιβλίο The Outsider του Αμερικανού συγγραφέα Στίβεν Κινγκ, τον οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα.Πάνω από όλα, όμως, αυτό που τον κρατούσε στη ζωή ήταν η σκέψη της κόρης του, Χριστίνας. «Δεν είχα αφιερώσει αρκετή προσοχή στην κόρη μου. Ίσως ήθελα να αλλάξω κάτι. Ήταν η δίψα για ζωή», είπε, παραδεχόμενος ότι κάποια στιγμή είχε αρχίσει να θεωρεί αναπόφευκτο τον θάνατό του. «Είχα αποφασίσει ότι ήμουν ήδη νεκρός», θυμάται.
Η διάσωση με ειδικά διαμορφωμένο drone
Η προοπτική της σωτηρίας εμφανίστηκε όταν ένας συμπολεμιστής του, ο λοχίας με το διακριτικό «Λίσι», επικοινώνησε μαζί του και τον ενημέρωσε ότι σχεδιαζόταν επιχείρηση απομάκρυνσής του. Ο Βλασένκο περίμενε ότι θα έφτανε κάποιο όχημα ή μια τετράτροχη μοτοσικλέτα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η διαδρομή προς τη σωτηρία του θα γινόταν από αέρος.
Οι διοικητές του τού έστειλαν ένα κινητό τηλέφωνο με εκπαιδευτικό βίντεο, καθώς και οδηγίες στα ουκρανικά και στα ρωσικά για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να δεθεί με ασφάλεια κάτω από το μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Για την επιχείρηση χρησιμοποιήθηκε ένα ειδικά τροποποιημένο βαρύ drone της ουκρανικής εταιρείας Gurzuf Defense, με τη συμμετοχή διαφορετικών στρατιωτικών μονάδων.
Όταν το αεροσκάφος έφτασε στο σημείο, ο τραυματισμένος στρατιώτης κατάφερε να ασφαλιστεί στον μηχανισμό ανύψωσης. Λίγο πριν απομακρυνθεί, σχημάτισε μια καρδιά με τα χέρια του και ύψωσε τον αντίχειρα προς την κάμερα του drone. Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Daily Mail, το αεροσκάφος τον μετέφερε σε ύψος περίπου 120 μέτρων και διένυσε απόσταση 18 χιλιομέτρων, με τη συνοδεία άλλων ουκρανικών drones. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ο Βλασένκο φοβόταν μήπως πέσει σε ποτάμι, καθώς δεν γνωρίζει κολύμπι. Παρά τον κίνδυνο, η επιχείρηση ολοκληρώθηκε και ο ίδιος απομακρύνθηκε από την περιοχή όπου είχε περάσει σχεδόν ενάμιση χρόνο. Η διάσωση παρουσιάστηκε από τις εμπλεκόμενες ουκρανικές μονάδες ως πρωτοφανής επιχείρηση αεροδιακομιδής τραυματισμένου στρατιώτη απευθείας από θέση μάχης με τη χρήση μη επανδρωμένου αεροσκάφους.
491 days alone on the frontline. He amputated his own leg with a knife to survive. And when all hope seemed lost, a drone came to bring him home. This is the extraordinary story of Ukrainian soldier Kostiantyn Vlasenko. Imagine a concrete drainage pipe in almost-occupied territory. Two soldiers inside. Then there is only one left. Without legs. With no hope that anyone will come for him. And so it goes, month after month. Kostiantyn Vlasenko, from Kryvyi Rih, volunteered to fight. He had to beg for a long time just to be called up. He was assigned to a position known as “Vertun” — a concrete drainage pipe converted into a shelter. He and his comrade held it for months. Until one day, his comrade was killed — on his 50th birthday, February 16. Kostiantyn was left alone. The enemy knew he was there. They dropped a speaker playing a recording telling him to surrender. His own side would never save him, they said. A white drone would come for him and take him home. Kostiantyn answered over the radio: “russian warship, go fuck yourself.” And stayed at his position. Then came the explosive drops from enemy drones. His left leg was badly injured, and he twisted his right. His legs began to die. The flesh on his left foot rotted away on its own. He amputated his right foot himself — with a knife, resting it on a brick. “Tears were running down my face. It had to be cut off. So I cut it off,” he recalled. Later, he joked to his commander: “Congratulate me — I no longer have flat feet or size 44 shoes.” When the weather warmed up, he crawled to where his legs had been left behind. There, he saw orange-and-black butterflies swarming around them. “I thought: God, butterflies have come out of my legs, too.” It sounds like something out of a Stephen King novel. And that is no metaphor. His wife had sent him King's The Outsider in a care package. The book helped keep him going, along with thoughts of his daughter, Khrystyna. Then came the rescue. A drone flew in to bring Kostiantyn home alive. The pilot dropped instructions. The drone landed and shut down its engines. Kostiantyn clipped himself on with a carabiner, gave the camera an OK sign and a heart, and took off. As they flew over a river, he feared only one thing: that they would be shot down and he would fall into the water. He couldn't swim. Other drones provided cover. The enemy shot one of them down. But Kostiantyn made it. 491 days at his position. Both legs lost. A drone sent to bring him home alive. And a man who still doesn't consider himself a hero. He says: “I don't like being first. I'd rather be second.” He is alive. He is back on solid ground. His heroism and his story will live on forever.
— UAVoyager🇺🇦 (@CrimeanVoyager) October 20, 2026
«Δεν έχω λόγια. Είναι ένα θαύμα»
Ο 49χρονος νοσηλεύεται πλέον, αναρρώνοντας από τους σοβαρούς τραυματισμούς και τις συνέπειες των κακουχιών που υπέστη. Στη συνέντευξή του στον Γιούρι Μπούτουσοφ, δεν επιχείρησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ήρωα. Αντίθετα, περιέγραψε τη σωτηρία του ως κάτι που ακόμη δυσκολεύεται να πιστέψει. «Δεν έχω λόγια. Ένα θαύμα. Είναι πραγματικά θαύμα», είπε, αναφερόμενος στην επιχείρηση που του επέτρεψε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης.
Το μεγαλύτερο μέρος της ευγνωμοσύνης του απευθύνεται στους στρατιώτες που συνέχισαν να του στέλνουν εφόδια, σε όσους παρέμειναν σε επικοινωνία μαζί του και στους ανθρώπους που σχεδίασαν την αποστολή διάσωσης. «Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Όλους όσοι έκαναν τόσα πολλά γι' αυτό. Δεν τους γνωρίζω καν όλους, αλλά θέλω να τους δώσω ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Τους είμαι απίστευτα ευγνώμων», ανέφερε.
Όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι η διάσωσή του ενδέχεται να καταγραφεί ως ιστορικό προηγούμενο στη χρήση drones για την απομάκρυνση τραυματιών από ενεργές ζώνες μάχης, απάντησε με χιούμορ: «Δεν μου αρέσει να είμαι πρώτος. Προτιμώ να είμαι δεύτερος».
Η μαρτυρία του αναδεικνύει όχι μόνο τις ακραίες συνθήκες που βιώνουν οι στρατιώτες στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και τον αυξανόμενο ρόλο των μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε αποστολές ανεφοδιασμού και διάσωσης, όταν η πρόσβαση από το έδαφος καθίσταται αδύνατη.
Πηγή: Daily Mail
