Όταν υπάρχουν Ολυμπιακοί που «στράβωσαν» με την μεταγραφή του Τζολάκη, αδικώντας, εκφράζοντας απαρέσκεια και οικτίροντας ακόμα κ ιένα παιδί που έχει βγει από τα ερυθρόλευκα σπλάχνα γιατί διεκδίκησε και πέτυχε να υλοποιήσει το όνειρο ζωής του, να παίξει Premier!..
Όταν επίσης ορισμένοι άλλοι (πάλι προερχόμενοι από την κόκκινη δεξαμενή οπαδών), ορμώμενοι από την μετακόμιση καριέρας Τζολάκη στην Αγγλία, κατασκευάζοντας μυθοπλασίες και… ιστορίες για αγρίους στο κεφάλι τους, επιτίθενται εναντίον Μαρινάκη κατηγορώντας τον για… «ξεπούλημα» παικτών και αποδυνάμωση της ομάδας, «μοσχοπουλώντας το ένα καλοκαίρι Κωστούλα, το επόμενο Τζολάκη και με τον Μουζακίτη να παίρνει σειρά»…
Και όταν ακόμα, οι οπαδοί της ΑΕΚ, δια μέσου της πιο δυναμικής και επίσημης φωνής τους, τα μέλη της Original, αποδομούν «αγρίως» τον Μάκη Αγγελόπουλο τον έναν και μοναδικό βαθιά συναισθηματικά και ρομαντικά ‘Ενωσίτη’ επιχειρηματία, εκείνον που μονάχος του απέμεινε από τους μεγαλοσχήμονες να πονάει και να πασχίζει για την ‘βασίλισσα’ βάζοντας αδιάλειπτα και άκοπα το χέρι στην τσέπη κηρύσσοντάς του, εμμέσως, «εμφύλιο πόλεμο» με το τελεσίγραφο ότι «για εμάς τελείωσες!». Γιατί; Γιατί ‘νοίκιασε’ τη Sunel στον Ολυμπιακό και τους Αγγελόπουλους!
Ούτε αναρωτήθηκε, ούτε κόπτεται κανείς από τους φωνασκούντες και αφορίζοντες για τους λόγους (οικονομικοί/πολιτικοί) που έγινε μια (απλή, προσωρινή-ολιγόμηνη) εμπορική συμφωνία, γιατί είναι αυτοί που πάντα θέλουν να κάνουν κουμάντο με τον ‘παρά’ του άλλου.
Δε λέω, το δίκιο του λαού, το δικαίωμα του πελάτη είναι σεβαστά, όχι όμως η απαίτηση και το θράσος των οπαδών των συλλόγων γιατί έχουμε δει την ίδια στάση και συμπεριφορά σε πάμπολλες περιπτώσεις και χρωματισμούς με σημαία την αγνωμοσύνη και τον παραλογισμό να θέλουν κιόλας να διοικούν και να αποφασίζουν σαν να τους ανήκουν μαγαζιά, εμβλήματα και ιστορίες!
Και τώρα μπαίνω στο προκείμενο του βασικού σημερινού κειμένου. Στην αναβολή και το ‘μαγείρεμα’ μιας οριστικής απόφασης του Λανουά και της ΕΠΟ για την επαναφορά Ελλήνων διαιτητών στα ντέρμπι πρωταθλήματος του Big5.
Τρίχες κατσαρές εις διπλούν
Η συζήτηση μετατέθηκε όπως ανακοινώθηκε, προκειμένου να δοθεί στις ομάδες περισσότερος χρόνος να αξιολογήσουν τα δεδομένα της πιθανής επιστροφής Ελλήνων διαιτητών με ξένους VAR στα ντέρμπι, καθώς στόχος είναι μια τόσο σημαντική απόφαση να ληφθεί με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση, ιδανικά με ομοφωνία, έπειτα από την απαραίτητη επεξεργασία όλων των παραμέτρων.
Κουραφέξαλα x 2!
- Πρώτον η όποια απόφαση θα παρθεί με πλειοψηφία και άρα, ποιασυναίνεση, παρασκηνιακά θα επικρατήσει η γνώμη των πολλών, στους οποίους σίγουρα δεν συγκαταλέγεται ο Ολυμπιακός.
- Δεύτερον, οι διεργασίες, προετοιμασίες και διαβουλεύσεις, το όλο ζήτημα δηλαδή, είναι μια αποτυχημένη (ακόμα μία, από τις πολλές λένε ορισμένοι) ιδέα του αρχιδιαιτητή.
Η ειρωνεία περισσεύει. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε αν είναι ώριμοι οι Έλληνες διαιτητές. Δεν έχουμε αποδείξει καν ότι είναι ώριμο το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Και όσο οι ΠΑΕ εξακολουθούν να βλέπουν συνωμοσίες εκεί όπου υπάρχουν ανθρώπινα λάθη και οι οπαδοί να αντιμετωπίζουν κάθε σφύριγμα ως αιτία πολέμου, ο Λανουά θα αναβάλλει αποφάσεις, η πολιτεία θα κρατά κλειστές τις πόρτες των εκδρομών και όλοι θα
παριστάνουν ότι το πρόβλημα είναι… ποιος κρατάει τη σφυρίχτρα.
Γιατί ξέρετε κανέναν υπουργό Αθλητισμού από όσους έχουν περάσει να παίζει με τη φωτιά, για να μην το λαμβάνει υπόψη του τώρα ο Λανουά και να θέλει να επαναφέρει Έλληνες ρέφερι στα ντέρμπι;
Κανένας υπουργός δεν έκανε τον «λεβέντη» ή τον «ζαμάν φου» για να ανοίξει ξανά διάπλατα τις οργανωμένες μετακινήσεις στα ντέρμπι και να γεμίσει τις εξέδρες με διχρωμία. Όχι γιατί με τις απαγορεύσεις έχει λυθεί το πρόβλημα της βίας. Η μονόχρωμη εξέδρα έχει καταντήσει να θεωρείται ποδοσφαιρική ήττα. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια κοινωνική νίκη. Είναι ένα αναγκαίο κακό που έχει γλιτώσει ανθρώπινες ζωές, έχει περιορίσει επεισόδια, έχει προστατεύσει περιουσίες απλών πολιτών και έχει αποτρέψει να μετατρέπονται οι εθνικές οδοί και οι γειτονιές σε πεδία μάχης κάθε δεύτερη Κυριακή.
Είναι θλιβερό για το άθλημα; Ασφαλώς. Είναι όμως πολύ προτιμότερο από το να μετράμε ξανά καμένα αυτοκίνητα, σπασμένα καταστήματα, τραυματίες και νεκρούς στο όνομα της «ποδοσφαιρικής γιορτής».
«Εισαγόμενη εμπιστοσύνη» και ανέτοιμη ελληνική πραγματικότητα
Στο θέμα της διαιτησίας που όπως και της βίας κάνει ‘τζιζ’. Ο Στεφάν Λανουά διακηρύσσει ότι θέλει να αναβαθμίσει την ελληνική διαιτησία και να δώσει χώρο στους Έλληνες ρέφερι. Από την άλλη, βλέπει ότι οι ίδιες οι ΠΑΕ ούτε καν μπορούν να συμφωνήσουν αν τους εμπιστεύονται. Λείπει το μοναδικό συστατικό που κάνει κάθε διαιτητή να μπορεί να σταθεί όρθιος: η εμπιστοσύνη. Και αυτή… δεν εισάγεται. Δεν έρχεται με αεροπλάνο από την Ολλανδία, τη Γαλλία ή την Πορτογαλία. Δεν την προσθέτεις στο VARσαν αναβάθμιση λογισμικού, ούτε τη δημιουργείς με μια εγκύκλιο της ΚΕΔ.
Εδώ και χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο αντιμετώπιζε τους ξένους διαιτητές σαν το μαγικό φίλτρο που θα εξαφάνιζε κάθε καχυποψία. Τελικά ούτε οι ξένοι έχουν γλιτώσει από τη μόνιμη ετυμηγορία.
Σήμερα αμφισβητούνται πάνω κάτω με την ίδια ευκολία, δέχονται τις ίδιες επιθέσεις και ακούνε τα ίδια περί «σφαγής», «σκοπιμοτήτων» και «αλλοίωσης αποτελέσματος». Άρα το πρόβλημα ήταν και δεν ήταν το διαβατήριο του διαιτητή.
Ο Λανουά ήρθε για να χτίσει μια ελληνική διαιτησία που θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Έναν χρόνο μετά, διστάζει να την εμπιστευτεί στα παιχνίδια που πραγματικά μετρούν. Αν ούτε ο ίδιος πιστεύει ότι η στιγμή έχει ωριμάσει γιατί γνωρίζει το περιβάλλον και ο ίδιος είναι ‘εντός συνθηκών’ πια η ποδοσφαιρική κοινωνία θα μπορούσε να το κάνει; Όταν το πρόβλημα είναι η καχυποψία, η προκατάληψη, τα συμφέροντα, ο οπαδισμός, οι παρωπίδες; Θέλει ρώτημα, όχι βέβαια!
Το πρόβλημα βρίσκεται στις εξέδρες, στα γραφεία και κυρίως στα μυαλά. Και δεν θέλουμε κι άλλα ‘θέματα’, δεν έχει λίγα το πρωτάθλημα. Από ποιότητα, ανταγωνισμό, συναρπαστικότητα και αγωνιστικές στροφές ταχύτητας πασχίζει. Όχι από το εθνόσημο στα διαβατήρια των διαιτητών.
