Αν και το συγκεκριμένο άρθρο συμπίπτει με τα γενέθλιά μου, μόνο αυτοαναφορικό δεν είναι. Συμπίπτει βέβαια και με τον θρίαμβο επί των ΗΠΑ, πριν από 26 χρόνια κι εδώ θα ταίριαζε το «διηγώντας τα να κλαις». Μα -θα πει κάποιος- γκρινιάζεις παρότι νικήσαμε την Ισπανία;
Υπάρχουν κάποιοι που είμαστε εραστές τής «επίσημης αγαπημένης». Όσοι τη λατρεύουμε πραγματικά δεν μπορεί παρά να ανησυχούμε για τα μελλούμενα. Κάποιοι πήραν βαθιά ανάσα από τη μεγάλη νίκη επί της Ισπανίας και τη «δήλωση» της Εθνικής. Το ακούω…
Υπάρχουν κι εκείνοι που πληρώνονται (για το συνάφι μας μιλώ) για να εμφανίζονται με φουστανέλα και να κουνάνε το δάχτυλο, οσάκις υπάρχει κάποια επιτυχία. Ας έρθουν μια βόλτα, έχω αποδείξεις για βενζίνη, να μην τρέχουν και παρακαλάνε για τα οδοιπορικά τους.
Άκουσα με προσοχή τις δηλώσεις του Βασίλη Σπανούλη. Ατυχείς κατά τη γνώμη μου κι επειδή ΔΕΝ ανήκω σε αυτούς που «έκραξαν» μετά τις ήττες, θαρρώ ότι δικαιούμαι να ομιλώ. Τεράστια η νίκη επί της Ισπανίας, ενδεικτική των στοιχείων τής φυλής μας. Όταν βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο βρίσκουμε πάντα τρόπους να αντιδράσουμε. Το ένστικτο της επιβίωσης.
Βεβαίως, καλό θα ήταν να είχαμε αντιδράσει σωστότερα στο τέλος τής κανονικής διάρκειας του αγώνα. Όταν προηγείσαι με τρεις πόντους και τελειώνει ο χρόνος κάνεις φάουλ και δεν αφήνεις την απόφαση στον αντίπαλο. Έπρεπε να το πει ο Σπανούλης, αλλά -διάολε- τόσο έμπειροι παίκτες, μπορούσαν να αντιδράσουν πολύ καλύτερα, από το να παρακολουθούν τον Χουάντσο να ισοφαρίζει.
Επίσης, για να τα λέμε και να τα γράφουμε όλα, αν η τελευταία φάση με το φάουλ στο κέντρο που κέρδισαν οι Ισπανοί ήταν ανάποδα, τώρα όλη η χώρα θα μιλούσε για σφαγή και αντιαθλητικό που δεν δόθηκε. Όχι ότι μας χαλάει. Οι Ισπανοί, άλλωστε, έχουν παραδοσιακά καλές διαιτησίες.
Η μεγάλη -θαμπή- εικόνα
Σταθείτε λίγο. Αλήθεια τώρα, είναι το αποτέλεσμα αυτό που θα μας κάνει να χαμογελάμε; Η μικρή εικόνα είναι όμορφη, αλλά η μεγάλη είναι θαμπή. Γιατί η ζωή δεν τελειώνει με μια πρόκριση ή αποκλεισμό σε μια μεγάλη διοργάνωση. Σημασία έχει πάντα η προοπτική, η επόμενη μέρα. Κι εδώ τα πράγματα είναι τραγικά.
Δείτε το ρόστερ της Εθνικής. Ο εξαιρετικός χθες Νικ Καλάθης στα 37. Ο Κώστας Παπανικολάου, που δεν αγωνίστηκε, στα 36. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο στα 34 και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης στα 33 (χωρίς ιδιαίτερο ρόλο στην ομάδα). Τάιλερ Ντόρσεϊ, Βασίλης Τολιόπουλος και Ντίνος Μήτογλου περπατούν στα πρώτα «άντα». Με το «2» μπροστά είναι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Κώστας Αντετοκούνμπο (29), ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης (27), ο Όμηρος Νετζήμπογλου και ο Αντώνης Καραγιαννίδης (24) και βενιαμίν ο Θανάσης Μπαζίνας (23).
Ποιος από τους νεαρούς έχει τεράστιες προοπτικές και εικόνες; Κανείς είναι η αλήθεια. Όλοι τους ρολίστες, νεροκουβαλητές, παρκαρισμένοι στον πάγκο στις ομάδες τους. Είναι κάποιος από αυτούς έτοιμος για να ηγηθεί της επόμενης μέρας; Απαντήστε εσείς.
Η Ισπανία, που ήταν μαύρο χάλι (για «Φούριας Ρόχας») έχει τρεις παίκτες στα 32 (Μπριθουέλα, Ντίαζ, Ουίλι Ερνανγκόμεθ), έναν στα 31 (Χουάντσο) και… κλάψτε: Ο Πάρα 26, ο Πραντίγια 25, ο Καμπένας 24, ο Μίλερ 22, οι Ντε Λαρέα και Μάρα 21, οι Σεντ-Σουπερί και Γκονζάλεθ 20. Οι μικροί κοιτάζουν ήδη την άλλη πλευρά του ωκεανού, ανοίγουν τα φτερά τους για τον μαγικό κόσμο τού ΝΒΑ.
Γυρίζω στον Βασίλη Σπανούλη, που μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι ο πρόεδρος (Λιόλιος) ξέρει μπάσκετ. Από πού προκύπτει, αλήθεια; Όταν λειτουργείς χωρίς δομή, σχέδιο, αξιολόγηση, αξιοκρατία και κυρίως επιφέρεις τον ΔΙΧΑΣΜΟ, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο και δεν δείχνει ούτε γνώση, ούτε συναίσθηση.
Ο συγχωρεμένος ο Ντούσαν Ίβκοβιτς έλεγε συχνά στους αθλητές του ότι «στον πρωταθλητισμό δεν μπορείς να κοροϊδέψεις». Δυστυχώς για τον Λιόλιο η Ελλάδα έχει ιστορία παγκόσμιας δύναμης και οι συγκρίσεις και δοκιμασίες με υπερδυνάμεις τού χώρου είναι αναπόφευκτες και συνέχεις.
Στην Ελλάδα μπορείς να κοροϊδέψεις, βάζοντας τη Βασούλα και τον Παπαπέτρου, μοιράζοντας wild card, τοποθετώντας αχυράνθρωπους δίπλα σου να σε υμνούν δίχως αύριο, αλλά το άτιμο το άθλημα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΕΤΑΒΛΗΤΗ: Έχει σκορ, έχει χρόνο, έχει βαθμολογία και ο συναγωνισμός είναι αληθινός.
Όταν δεν υπάρχει ισονομία, όταν οι αναπτυξιακές Εθνικές με ανεπαρκείς δουλικούς προπονητές και παρατρεχάμενους καταρρέουν, όταν σε κάθε γωνιά, σε κάθε «μικρή» Εθνική, υπάρχει ένας άνθρωπος του Προμηθέα, που ορμά να αρπάξει την υπογραφή των παιδιών, όταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος διχάζει με την παρουσία του, πώς θα βγάλουμε νέους Έλληνες παίκτες πρώτης γραμμής;
Η γερμανική ομοσπονδία επιβάλει από του χρόνου, full time προπονητές ανά κατηγορία. Στην αντίστοιχη Β’ Εθνική 3 προπονητές, στην Α2 θα είναι 4 προπονητές και 6 στην Α1. Επενδύει στο έμψυχο προπονητικό προσωπικό, γιατί αυτό μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά και καθοριστικά στη βελτίωση των νέων αθλητών. Εδώ ο Λιόλιος έχει ανοίξει μέτωπο με τον ΣΕΠΚ και ακόμα να πληρώσει τη σχολή προπονητών, παρότι έχει πάρει από το κράτος τα χρήματα.
Αντί επιλόγου: Η Τάνια Τσανακλίδου είχε ερμηνεύσει καταπληκτικά το τραγούδι «Μαμά γερνάω», από το οποίο δανείστηκα τον τίτλο τού κειμένου. Κρατώ τον στίχο, που περιγράφει τη σημερινή Εθνική (ναι αυτή που νίκησε την Ισπανία) ομάδα: «… Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: Ωραία, νέα κι ατυχής», που έχει τον Λιόλιο (συμπληρώνω).
