Ακούγεται παρωνυχία μπροστά στα απίστευτα όργια που καταγγέλλονται για τα έργα και τις ημέρες του Βαγγέλη Λιόλιου, αλλά στον δικό μου κώδικα είναι εξίσου σημαντικό, κάτι σαν έγκλημα πολιτικής καθοσίωσης. Τον Αύγουστο του 2025, λίγες εβδομάδες πριν από το τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ που ολοκληρώθηκε με ελληνικό μετάλλιο, η «επίσημη αγαπημένη» κλήθηκε να ταξιδέψει στην Κύπρο για να αντιμετωπίσει σε φιλικό αγώνα την Εθνική Ισραήλ.
Γιατί; Γιατί έτσι. Προφανώς οι Ισραηλινοί έσπασαν τον κουμπαρά προκειμένου να βρουν αντίπαλο διατεθειμένο να συμμετάσχει στην επιχείρηση αθλητικό πλυντήριο και εξίσου προφανώς η Ομοσπονδία μπάσκετ της Ελλάδας (όπως και η αντίστοιχη της Κύπρου) προσφέρθηκε να παραταχθεί στο ίδιο γήπεδο με την ομάδα μίας χώρας καταδικασμένης από τα διεθνή δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία. Εάν δεν υπήρξε γενναία αμοιβή, τόσο το χειρότερο για τους «πρόθυμους ηλίθιους».
Την ίδια εποχή (όπως και σήμερα) οι εθνικές ομάδες του Ισραήλ, σε όλα τα αθλήματα, ήταν απομονωμένες από τη διεθνή κοινότητα πλην Λακεδαιμονίων. Οσάκις αναζητούσαν παρτενέρ για αγώνες προετοιμασίας, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και αλλού, υποχρεώνονταν να αγωνιστούν κεκλεισμένων των θυρών σε κάποια από τις λιγοστές χώρες που αδιαφορούν για τέτοιες μικρολεπτομέρειες.
Κάποια φιλικά θύμιζαν κρυφό σχολειό εβραϊκού τύπου και δεν ανακοινώνονταν μέχρι την τελευταία στιγμή προ του φόβου για διαδηλώσεις και σαμποτάζ. Τους επίσημους αγώνες ήταν αδύνατο να τους αποφύγουν οι άλλες χώρες, αλλά ακόμη και σε αυτούς βρέθηκαν τρόποι αντίδρασης. Ασφαλώς θα διαβάσατε για τις πρωτοβουλίες των ασυμβίβαστων Ιρλανδών στα πρόσφατα ματς ποδοσφαίρου απέναντι στο Ισραήλ για το Nations League. Και όχι μόνο αυτών.
«Φιλικούς αγώνες παίζεις με φίλους», έγραφα τότε, εγώ ο γραφικός. Για τον Ευάγγελο Λιόλιο πέρα έβρεχε, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των συστημικών ΜΜΕ χασμουριόταν αδιάφορη. Η Εθνική δηλώθηκε κανονικά στο μίνι τουρνουά και ταξίδεψε εκούσα άκουσα για τη Λεμεσό. Ζήτησα από τον αλαζόνα πρόεδρο της ΕΟΚ μία επίσημη δήλωση προβάλλοντας τα προφανή ερωτήματα, αλλά ο Λιόλιος επέλεξε να αγνοήσει το μήνυμά μου.
Το ματς έγινε μπροστά σε ελάχιστους φιλάθλους στο γήπεδο που φέρει το όνομα του Σπύρου Κυπριανού, αφού οι χιλιάδες Ισραηλινοί που ζουν (ή παραθερίζουν) στο νότιο ήμισυ της μεγαλονήσου αδιαφόρησαν. Οι δε Ελληνοκύπριοι γύρισαν την πλάτη και πήγαν για κουμανταρία μόλις έμαθαν ότι ο τραυματίας Γιάννης Αντετοκούνμπο έμεινε εκτός αποστολής.
Αλλά όταν έφτασε η ώρα για το τζάμπολ, η ελληνική ομάδα εμφανίστηκε στο παρκέ χωρίς τις παλιοσειρές της. Ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου, ο Κώστας Σλούκας και ο Ντίνος Μήτογλου αποκλείστηκαν από τη δωδεκάδα χωρίς επίσημη αιτιολογία και χωρίς να είναι τραυματίες. «Προληπτικά», ειπώθηκε.
Ήταν μήπως μία αυθόρμητη εκδήλωση συμπαράστασης προς τους Παλαιστίνιους και προς τα αθώα θύματα της εθνοκάθαρσης; Πιθανότατα ναι, αλλά οι τρεις απόντες απέφυγαν να κάνουν κάποια δήλωση και άφησαν την απορία να αιωρείται. Οι Ισραηλινοί έφυγαν νικητές σε όλα τα επίπεδα, αφού ο αγώνας ήταν φιλικός και δεν υπήρχε λόγος να στήσουμε τη διαιτησία…
Προτού λαλήσει τρις το κοκόρι των γραφών, οι διασταυρώσεις του Ευρωμπάσκετ έφεραν την Εθνική μας αντιμέτωπη με τους Ισραηλινούς στη Ρίγα, στο πρώτο νοκ άουτ παιχνίδι της. Στον αγώνα Σλοβενίας-Ισραήλ για την πρώτη φάση, λίγο πιο πριν, ο Λούκα Ντόντσιτς κρύφτηκε επιδεικτικά στον καμπινέ την ώρα της ανάκρουσης του αντίπαλου εθνικού ύμνου, ενώ ακούστηκαν αποδοκιμασίες για τους Ισραηλινούς στο Κατοβίτσε και συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης σε άλλες πόλεις της διοργάνωσης, π.χ. από τους Βόσνιους στη Λεμεσό.
Όταν θεώρησα δημοσιογραφικά επιβεβλημένο να ρωτήσω τον Βασίλη Σπανούλη κατά πόσον υπήρχε σκέψη για κάποιου είδους χειρονομία διαμαρτυρίας από την ελληνική αποστολή (π.χ. σκυμμένα κεφάλια την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου του Ισραήλ) δέχθηκα τρομακτικής έντασης επίθεση στα social media με ύβρεις, κατάρες και απειλές. «Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει εκεί, αλλά είμαστε εδώ για να μιλήσουμε μόνο για μπάσκετ», απάντησε κάπως σαστισμένος ο Σπανούλης.
Μόλις ήρθε ή ώρα για το εναρκτήριο τελετουργικό, το δικό μου βλέμμα έμεινε στραμμένο στους Έλληνες παίκτες και είδε τον Σλούκα να αποχωρεί από την παράταξη και να αρχίζει μόνος τις επικύψεις αρκετά δευτερόλεπτα προτού ολοκληρωθεί ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ. Δεν μίλησε όμως κανείς για όλα αυτά, οπότε η όποια διαμαρτυρία θα πρέπει να θεωρηθεί ως μη γενόμενη. Τι να πω, ίσως να μην είδα καλά.
Ο Λιόλιος θρονιάστηκε στην προεδρική καρέκλα δίπλα στον αγωνιστικό χώρο και χειροκρότησε περιχαρής τη νίκη της Εθνικής Ελλάδας επί των καλών του φίλων. Κάποτε λέγαμε ότι είναι άκυρο στα όρια του ντροπιαστικού να εκπροσωπείται το ελληνικό μπάσκετ από άγνωστους χαρτογιακάδες δίπλα στους διάφορους Κιριλένκο, Σαμπόνις, Τούρκογλου και Γκαρμπαχόσα, ώσπου πήγαμε και εκλέξαμε πρόεδρο τον χειρότερο, και δεξιότερο, απ’ όλους. Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούτε είναι από τα κόκκαλα του Νότη Μαστρογιάννη και του Πέτρου Καπαγέρωφ, που τρίζουν.
