Όποιος επιχειρήσει να βγάλει συμπεράσματα από το τουρνουά τού Ηρακλείου κινδυνεύει να εκτεθεί. Αλήθεια, πώς μπορεί να πει κανείς με σιγουριά τι θα δείξουν οι πρωταθλητές Ευρώπης κι Ελλάδας, όταν στην εξίσωση δεν έχει μπει ακόμα ο Βεζένκοφ (κι ο Παπανικολάου), ο Μοντέρο έκανε την πρώτη του εμφάνιση κι όλοι είναι σε φάση προετοιμασίας;
Πριν μιλήσουμε για όσα μπορούμε να πούμε, τηρουμένων των αναλογιών, να σημειώσουμε ότι αναφερόμαστε στην ομάδα που έχει τον Ντόρσεϊ στις τάξεις της και ΔΕΝ έχει τον Ουόκαπ. Σε διαφορετική περίπτωση, αν φύγουν κι οι δύο, αν μείνουν κι οι δύο, αν γίνει ανατροπή και μείνει ο Ουόκαπ και φύγει ο Ντόρσεϊ (εξαιρετικά απίθανο να υπάρξει αυτός ο συνδυασμός) έχουμε εντελώς διαφορετική συνθήκη. Οπότε παίρνουμε ως υπόθεση εργασίας ότι αυτός που είδαμε θα είναι ο Ολυμπιακός, δίχως άλλες απώλειες.
Για να χωρέσουν όλοι ο Φουρνιέ πρέπει να παίξει περισσότερο στο «3», γιατί διαφορετικά δεν βγαίνουν τα κουκιά. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Οι «ερυθρόλευκοι» θα χάσουν σε ύψος και συνολικά το μέγεθος είναι ζήτημα, χωρίς πάντως να είναι μεγάλες οι διαφορές σε σχέση με πέρυσι.
Ο Εντιαγιέ ήταν θετικότατος στον τελικό με τον Ερυθρό Αστέρα. Έχει διάθεση, βγάζει ενέργεια, όμως δύσκολα θα κρατήσει τη θέση, αν υπάρξει στη διάρκεια της χρονιάς θέμα απουσίας τού Βεζένκοφ. Παλεύει, κυνηγά όλες τις μπάλες, αλλά δεν είναι παίκτης που θα κάνει τη διαφορά. Είναι παίκτης ομάδας, από αυτούς που αρέσουν στον Μπαρτζώκα. Όπως και ο ΜακΙντάιρ.
Πιο επιθετικός ο Ολυμπιακός
Με παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους (σε αυτούς που υπήρχαν προστέθηκε ο Μοντέρο), ο Ολυμπιακός θα είναι πιο επιθετικός. Ενδεχομένως και πιο θεαματικός, όχι κατ’ ανάγκη πιστός στο μπάσκετ Μπαρτζώκα. Άλλωστε, ο Έλληνας κόουτς έχει αποδείξει ότι δεν «κολλάει» σε συστήματα και προσαρμόζεται ανάλογα με το υλικό που διαθέτει.
Το «pull up» δεν τρομάζει κανέναν, όμως την ίδια στιγμή πρέπει όλοι να συμβιβαστούν με την ιδέα να γίνονται περισσότερα λάθη στην επίθεση, σε σχέση με όσα είδαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είπαμε, κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις.
Η εικόνα στην Κρήτη ήταν καλύτερη απ’ ότι θα περίμενε κανείς, όμως -είπαμε- μπορεί και να είναι παραπλανητική. Αυτό που είναι δεδομένο είναι το πάθος των «ερυθρόλευκων» για διάκριση. Αρκεί να δει κανείς την εικόνα των Τζόσεφ και Τζόουνς, οι οποίοι επέστρεψαν με λιγότερα κιλά από τις διακοπές τους, δείγμα του ότι δούλεψαν αρκετά. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Διαβάστε ακόμα
Ο Ολυμπιακός τρύπησε την προηγούμενη σεζόν το ταβάνι. Κοινότυπο το ότι είναι πιο δύσκολο να μείνεις στην κορυφή, από το να ανέβεις, αναμενόμενο ότι όλοι θέλουν να νικήσουν τον πρωταθλητή Ευρώπης. Ειδικά όταν αλλάζουν κάποιες σταθερές (Ουόκαπ, Πίτερς), παίκτες στους οποίους στηρίχθηκε όλο το οικοδόμημα.
Οι «ερυθρόλευκοι» μοιάζουν να θέλουν άλλον έναν παίκτη, που να μπορεί να παίξει στο «3» και στο «4», να μπορεί να σουτάρει καλά, όμως είναι ζήτημα αν υπάρχει τέτοιος παίκτης (ενδεχομένως να υπάρξει, μετά τα κοψίματα στο ΝΒΑ) και πώς θα χωρέσουν όλοι μαζί.
Όπως και να ‘χει ο Ολυμπιακός δείχνει ότι μπορεί να βγάλει… γούστα. Πρέπει να περιμένουμε να τον δούμε σε παιχνίδια με το «πρέπει», που δεν θα έχει τόσο ανοιχτό γήπεδο, που οι άμυνες θα είναι πιο προσηλωμένες, που η μπάλα θα είναι πιο βαριά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρει, λέω ότι πρέπει να περιμένουμε να τον δούμε.
Αν υπάρχει κάτι που μπορώ να ποντάρω με ασφάλεια είναι πως ο ΜακΙντάιρ είναι παίκτης κομμένος και ραμμένος στα μέτρα τού Μπαρτζώκα. Αν ο Ουόκαπ ήταν μια φορά, ο συμπατριώτης του είναι δέκα.
Αντί επιλόγου: Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην συγκλονίστηκε από την εικόνα τού Ελ Κααμπί να σφαδάζει στο χορτάρι. Περαστικά και μακάρι να επιστρέψει το ίδιο δυνατός στα γήπεδα.
