Ίσως στο πλέον εμβληματικό τους τραγούδι (το «Πάμε») οι Active Member προέτρεπαν να μη σταματήσουμε πουθενά και να τρομάξουμε τους τρομαγμένους. «Πάμε παρέα, αδερφέ μου, μη κάνεις κράτει, το έχω άχτι να περάσω απ’ τον συρμάτινο φράκτη» ξεκινούσε το τραγούδι, που ενδεχομένως το αναγνωρίζετε ως Γκουαντάναμο.
Ποιος είναι ο «τρομαγμένος δεσμώτης»; Φυσικά, ο Βαγγέλης Λιόλιος, ο οποίος με νύχια και με δόντια παλεύει να κρατήσει δέσμιο το εθνικό μας σπορ, τη στιγμή που… τρέμει τον ίσκιο του. Κι επειδή δεν γράφουμε (ποτέ) τίποτα στην τύχη, η αυριανή συνέντευξη Τύπου η οποία μιλά πριν μιλήσει ο υπό διορία πρόεδρος της ΕΟΚ.
Από τη μια διαφήμισε τη συνέντευξη, στην οποία θα εκθέσει το έργο του το ποιο; ως απολογισμό πενταετίας και από την άλλη τρέμει να μιλήσει δημόσια. Επέλεξε επτά (υπέροχους δεν είμαι σίγουρος ότι τους λες) δημοσιογράφους, για να πει το ποίημά του. Μακριά από την πραγματικότητα και από ενοχλητικούς -σαν την αφεντιά μας-, που ενδεχομένως να του έκαναν… δύσκολες ερωτήσεις.
Είναι ύψιστο θέμα δημοκρατίας κι ενδεχομένως αντικείμενο μελέτης για την ΕΣΗΕΑ και τον ΠΣΑΤ, καθώς εισάγει ήθη κι έθιμα στον αθλητικό μας πολιτικό πολιτισμό. Πλέον οι συνεντεύξεις θα δίνονται σε πιστούς ή διατεθειμένους να χαϊδέψουν τα αυτιά του άρχοντα. Οι πλεμπαίοι, εκείνοι που ενοχλούν με τα γραφόμενα, τα λεγόμενα και τις ερωτήσεις τους, αποκλείονται από τη συζήτηση. Έτσι ο απολογισμός της πενταετίας δεν είναι παρά ένα κακοστημένο σόου.
Η ευθύνη των επτά
Καμώνομαι ότι δεν γνωρίζω τους επτά δημοσιογράφους που επιλέχθηκαν. Έχουν όμως σε ίση αναλογία μερίδιο ευθύνης για ό,τι ήθελε συμβεί αύριο. Αν κι είμαι βέβαιος πως οι… τάχα μου δύσκολες ερωτήσεις (για τα μάτια του κόσμου) έχουν δοθεί κι επεξεργαστεί από… χθες, να ξεκαθαρίσουμε λίγο τους ρόλους.
Ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι δυσάρεστος. Υπάρχουν θέματα που καίνε. Οι φωνές όλου του χώρου για τη διαιτησία. Η απόφαση της ΕΕΑ. Η σχέση Λιόλιου – Προμηθέα (και με τη βούλα, πλέον). Η υπόθεση του διαιτητή, ο οποίος ελέγχεται για κακουργηματική πράξη. Ο αδιαφανής ρόλος του Μαυραγάνη. Τα παιδιά που κλαίνε ασταμάτητα με τα φαλτσοσφυρίγματα. Μπορώ να γράφω ώρες, αλλά σταματώ εδώ.
Αν οι επτά μετατραπούν σε τύπους που συμμετέχουν στο τσάμικο, κρατώντας απλά τα μαντήλια, προκειμένου ο Βαγγέλης να κάνει τα τσαλίμια του, καλύτερα να μην πάνε, σεβόμενοι πρωτίστως τον εαυτό τους και δευτερευόντως το λειτούργημά μας. Αν πάλι αποφασίσουν να λειτουργήσουν όχι ως εκλεκτοί, αλλά ως δημοσιογράφοι, ίσως να υποχρεωθεί την επόμενη συνέντευξη Τύπου (αν προλάβει να δώσει κι άλλη, ως πρόεδρος της ΕΟΚ) να την κάνει με ανοιχτές πόρτες κι όχι κρυπτόμενος.
Ο προκάτοχος του Λιόλιου, ο αλήστου μνήμης Βασιλακόπουλος, απέφευγε να μιλήσει, καθώς θεωρούσε ότι ήταν υπεράνω. Ο επίγονος μιλά σε… δικό του ακροατήριο. Αλήθεια, αξίζουν στο άθλημα τέτοιοι πρόεδροι, που μας έχει χαρίσει τόσες συγκινήσεις, που μας έχει γεμίσει περηφάνια;
Θα πείτε «ο κόσμος του μπάσκετ αποφάσισε». Κι ο Χίτλερ δίχως συγκρίσεις, για να μην παρεξηγηθούμε με εκλογές ανέβηκε στην εξουσία. Το κριτήριο δεν είναι αλάνθαστο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ηλεκτρονικές εκλογές, τις οποίες τυχαίο θα είναι ο δικηγορικός σύλλογος (αυτοί που γνωρίζουν, δηλαδή), ούτε σε καιρό πανδημίας υιοθέτησε.
Στην ουσία. Η αυριανή παράτα, με τον κακοστημένο θεατρικό μονόλογο, δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο μπάσκετ. Το μόνο που θα προσδώσει είναι μεγαλύτερη αμφισβήτηση στον δημοσιογραφικό χώρο και κόσμο. Όταν η δημοσιογραφία παύει να είναι ενοχλητική ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία.
Καταδικάζω τους επτά; Όχι βέβαια. Ελπίζω οι ίδιοι να μην καταδικάσουν τον εαυτό τους. Δεν ξέρω πολλούς, πάντως, που να επιλέγουν συγκεκριμένο αριθμό δημοσιογράφων και να διαλέγουν ανάμεσα σε εκείνους που τους επικρίνουν, που δεν είναι… φιλικά προσκείμενοι. Κι αν υπάρχουν κάπου στον πλανήτη, αυτός δεν είναι ο Λιόλιος.
Ένας τρομαγμένος παραγοντίσκος, μετρίου (πολιτικού και μόνο, για να μην παρεξηγηθούμε) αναστήματος, ο οποίος κοιτάζει νυχθημερόν έναν παραμορφωτικό καθρέπτη. Θεωρεί το είδωλό του Καίσαρα, ή Μεσσία, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια μπασκετική καρικατούρα, η οποία στο τέλος της διαδρομής θα είναι σημείο αναφοράς (προς αποφυγήν) για τους ιστορικούς του μέλλοντος.
