Εδώ και ημέρες γίνεται πολύς λόγος, με αφορμή τη φωτογραφία τού Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος μετά το τέλος τού αγώνα τής Εθνικής U16 μιλούσε με παίκτες τού αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, προεξέχοντος του υιού του. Ειπώθηκαν πολλά κι εσκεμμένα καθυστέρησα να γράψω κάτι, θέλοντας να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις, αλλά και να το… μελετήσω λίγο. Άντε και να έρθει ένα… καλό αποτέλεσμα, για να μην υπάρξουν περίεργοι συνειρμοί.
Αναμφίβολα ο Σπανούλης είναι κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ, γεγονός που δεν τον απαλλάσσει της κριτικής, αλλά μας αναγκάζει να είμαστε -οφείλουμε να το κάνουμε πάντα- πολύ προσεκτικοί. Θα ξεκινήσω γυρίζοντας το ρολόι 26 χρόνια πίσω.
Στο μακρινό 2000 η Εθνική U18 έδινε τη δική της μάχη στο Ζαντάρ της Κροατίας. Τότε μέλος τής ομάδας που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ ήταν ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος δεν ήταν ακόμα βασικός, αλλά ήταν ιδιαιτέρως αποδοτικός. Ο Νίκος Σταυρόπουλος (με βοηθό τον Αντώνη Χρηστέα) ξεκινούσε την πεντάδα με τους: Μαρκόπουλο, Ζήση, Μισιακό, Ταπούτο και Γεωργιάδη.
Σε ένα παιχνίδι ο «Μάτζικ» παίρνει τάιμ άουτ και φωνάζει στον Χάρη Μαρκόπουλο «εμένα θα ακούς, κανέναν άλλον». Τι είχε συμβεί; Στην εξέδρα ήταν ο Σούλης Μαρκόπουλος, ο οποίος μιλούσε αρκετά, δίνοντας οδηγίες, στον γιο του!
Πατέρας Vs Προπονητής
Ούτε ο «Kill Bill», ούτε ο Σούλης είχαν πρόθεση να «ακυρώσουν» τον ομοσπονδιακό προπονητή, είτε ήταν τότε ο Σταυρόπουλος, είτε τώρα ο Μισιακός (τότε παίκτης τού Σταυρόπουλου και συμπαίκτης τότε τού Σπανούλη). Όποιος σκεφτεί κάτι διαφορετικό, είναι μακράν νυχτωμένος.
Όταν ο προπονητής είναι και πατέρας οι ρόλοι μπερδεύονται. Βεβαίως, ο Σπανούλης είναι επικεφαλής προπονητής όλων των Εθνικών κι αυτό του δίνει ένα παραπάνω δικαίωμα. Θα συμφωνήσω επίσης ότι να μιλά ένας «θρύλος» σε παιδιά κάτω των 16 ετών, είναι μια μοναδική εμπειρία γι’ αυτά, που μπορεί να λειτουργήσει πολύ θετικά στην περαιτέρω διαδρομή τους.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, να συμφωνήσουμε πως στο γήπεδο οι παίκτες πρέπει να ακούν μόνο μία φωνή: Αυτή του προπονητή τους. Διαφορετικά υπάρχει σύγχυση. Ο ομοσπονδιακός κόουτς και ΜΟΝΟ αυτός έχει λόγο. Κανείς άλλος, ακόμα και αν πρόκειται για τοτέμ τού αθλήματος.
Σκεφτείτε και κάτι ακόμα. Ένας άλλος πατέρας, που μπορεί να έχει παίξει μέχρι την Α1 ή και πιο κάτω, αποκτά «δικαίωμα» να μιλά στο παιδί του, αφού το κάνει ένας άλλος πατέρας. Κι εδώ δεν μπορεί να υπάρξει μέτρο σύγκρισης, με τη διαδρομή καθενός. Δεν θα μπορούσε, δηλαδή, να είναι σε μια άλλη πλευρά ο Νίκος Μπάρλος (για παράδειγμα);
Αλίμονο, δεν πρόκειται για… αμάρτημα. Ο ενθουσιασμός τού Σπανούλη μάλλον κυριάρχησε της ορθολογιστικής σκέψης. Είναι, όμως, απαραίτητο να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, όχι γιατί μας ενοχλεί να βλέπουμε τον Βασίλη να μιλά στα παιδιά (το αντίθετο), αλλά επειδή οι ρόλοι είναι ρόλοι και στο γήπεδο πρέπει να είναι διακριτοί.
Κανείς δεν είναι πάνω από το παιχνίδι, ακόμα κι εκείνοι που το υπηρέτησαν και το υπηρετούν, εκείνοι που το απογείωσαν. Δεν πρόκειται να μπω στη συζήτηση για το αν κάνει κακό στον Θανάση, γιατί από τη στιγμή που αποφάσισε να πατήσει στα χνάρια τού πατέρα του, είναι δεδομένο ότι έχει αποκτήσει αντισώματα, περιμένει τις συγκρίσεις, ακόμα και άδικη κριτική.
